ถ้าเวทนาดับ ตัณหาอุปาทานดับทันทีไหม มีหรือไม่มีอะไรคั่น

อีกคำถามนึง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเป็นตัณหาอุปาทานไหม สังเกตจากตัวเองที่มีมันสูงมาก บางครั้งเกิดไหวพริบแก้สถานการณ์ได้ดี และบางครั้งเมื่อหมดหนทางก็แก้ไขด้วยการทำลายให้สิ้นซาก บางครั้งสมองไม่ทันรับรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่สัญชาตญาณล่วงหน้าไปแล้วบนทางด่วน แต่ขึ้นชื่อว่าญาณก็ควรจะเป็นปัญญาหรือเปล่า ถามว่ารอดไหมก็รอดแบบหวุดหวิดระเนระนาดนั่นละ คนรอบข้างไม่มีใครอยากยุ่งหรอก คล้ายพวกเด็กพิเศษในโรงเรียนที่ใครๆก็ต้องอยู่ให้ห่างไว้ พอสัญชาตญาณหายไปก็เก็บตัวที พอมันกลับมาก็ทำแบบเดิม การเสริมเบรคก็ใช้ได้ผลบ้าง แต่ถ้าจนมุมก็น่าจะพังทั้งเบรคและรถในคราวเดียว