เราไม่รู้ว่าคนที่อ่านจะมองเรายังไง แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมด เราไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครเข้าข้าง แค่อยากเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง และอยากฟังความคิดเห็นจากคนที่ไม่รู้จักเรา
เราคบกับแฟน (ขอเรียกว่า “คิง”) มาเกือบ 2 ปี คิงอายุน้อยกว่าเรา 1 ปี ช่วงนั้นเราทะเลาะกันบ่อย เพราะเรารู้สึกว่าเขาไม่ค่อยใส่ใจความรู้สึกของเรา เราเป็นคนที่ต้องการเวลา แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา เรากลับรู้สึกเหมือนต้องจัดการความรู้สึกตัวเองอยู่คนเดียว หลังจากทะเลาะกันเรารู้สึกแย่มาก ช่วงนั้นมีรุ่นพี่ชื่อ “บิว” ทักมาคุยเขาทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเหมือนเข้ามาเติมเต็มในช่วงเวลาที่เรากำลังต้องการใครสักคน
แต่ไม่ได้มีแค่บิว คนที่ชื่อ “สุข” ซึ่งเป็นเพื่อนในคณะเดียวกันก็เข้ามาคุยกับเราเหมือนกัน คืนนั้นเราคุยกับทั้งสองคนจนเกือบตีสอง ทั้งที่ตอนนั้นเรายังไม่ได้เคลียร์กับคิงเลย เช้ามาคิงโทรมาหาเขารู้ทุกอย่างแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ค่อย ๆ ถามจนสุดท้ายเรายอมรับความจริง เรารู้สึกผิดมาก คิงเลือกที่จะให้โอกาสเรา แต่ตอนนั้นเรากลับเลือกใครไม่ได้ เรายังคุยกับทั้งสามคน คิงพยายามประคองความสัมพันธ์ โทรมาหา พยายามปรับความเข้าใจ แต่เรากลับผลักเขาออกเรื่อย ๆ เพราะความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนไป เราคุยกับบิวต่อมาเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกชอบเขามากขึ้นทุกวัน ส่วนคำพูดที่เรามีกับคิงกลับแย่ลงทุกวัน ทั้งที่เรารู้ตัวว่าเรากำลังทำร้ายเขา ส่วนสุขเรารู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว และเขาก็รู้ว่าเรามีแฟนเหมือนกัน สุดท้ายเราก็เลิกคุยกันช่วงหนึ่ง เพราะแฟนของสุขเริ่มระแวง หลังจากนั้นสุขบอกว่าเลิกกับแฟนแล้ว และมาหาเราที่ห้องเรานั่งคุยกินเบียร์กันแต่ความรู้สึกของเรากับสุขกลับต่างจากคิงและบิว เราไม่ได้ตื่นเต้นหรือใจเต้นเวลาอยู่กับเขา ถึงอย่างนั้น เรากลับตกลงกับสุขว่าจะเป็น FWB กัน เพราะเราไม่อยากให้ความสัมพันธ์ไปไกลกว่านั้น สุขเคยขอคบ แต่เราให้สถานะแฟนไม่ได้ เขาก็ยอมรับข้อตกลงนั้น แต่ขออธิบายให้ชัดตรงนี้ว่า แม้เราจะเรียกความสัมพันธ์ว่า FWB เราสองคนไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางเพศหรือมีอะไรกันเลย
จนถึงตอนนี้ เรายังตัดใครออกจากชีวิตไม่ได้เลย เรารู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัว รู้ว่าทำผิด และรู้ว่ากำลังทำร้ายความรู้สึกของหลายคน เราไม่อยากเสียคิง เพราะเขาเป็นคนที่อยู่กับเรามานาน ไม่อยากเสียบิว เพราะเขาเข้ามาในวันที่เราอ่อนแอ และก็ยังปล่อยสุขไปไม่ได้ เพราะเขาอยู่ใกล้เราเสมอ สุดท้ายแล้วเรากลายเป็นคนที่อยากเก็บทุกคนไว้ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ และไม่ยุติธรรมกับใครเลย ตอนนี้เรายังคุยกับทั้งสามคน และไม่รู้จริง ๆ ว่าจุดจบของเรื่องนี้จะเป็นยังไง
เราไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครเห็นใจ แค่อยากรู้ว่า ถ้าเป็นคนอ่าน คุณจะมองคนแบบเราอย่างไร?
เราเป็นคนเลวไหม…ที่อยากเก็บทุกคนไว้พร้อมกัน
เราคบกับแฟน (ขอเรียกว่า “คิง”) มาเกือบ 2 ปี คิงอายุน้อยกว่าเรา 1 ปี ช่วงนั้นเราทะเลาะกันบ่อย เพราะเรารู้สึกว่าเขาไม่ค่อยใส่ใจความรู้สึกของเรา เราเป็นคนที่ต้องการเวลา แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา เรากลับรู้สึกเหมือนต้องจัดการความรู้สึกตัวเองอยู่คนเดียว หลังจากทะเลาะกันเรารู้สึกแย่มาก ช่วงนั้นมีรุ่นพี่ชื่อ “บิว” ทักมาคุยเขาทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเหมือนเข้ามาเติมเต็มในช่วงเวลาที่เรากำลังต้องการใครสักคน
แต่ไม่ได้มีแค่บิว คนที่ชื่อ “สุข” ซึ่งเป็นเพื่อนในคณะเดียวกันก็เข้ามาคุยกับเราเหมือนกัน คืนนั้นเราคุยกับทั้งสองคนจนเกือบตีสอง ทั้งที่ตอนนั้นเรายังไม่ได้เคลียร์กับคิงเลย เช้ามาคิงโทรมาหาเขารู้ทุกอย่างแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ค่อย ๆ ถามจนสุดท้ายเรายอมรับความจริง เรารู้สึกผิดมาก คิงเลือกที่จะให้โอกาสเรา แต่ตอนนั้นเรากลับเลือกใครไม่ได้ เรายังคุยกับทั้งสามคน คิงพยายามประคองความสัมพันธ์ โทรมาหา พยายามปรับความเข้าใจ แต่เรากลับผลักเขาออกเรื่อย ๆ เพราะความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนไป เราคุยกับบิวต่อมาเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกชอบเขามากขึ้นทุกวัน ส่วนคำพูดที่เรามีกับคิงกลับแย่ลงทุกวัน ทั้งที่เรารู้ตัวว่าเรากำลังทำร้ายเขา ส่วนสุขเรารู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว และเขาก็รู้ว่าเรามีแฟนเหมือนกัน สุดท้ายเราก็เลิกคุยกันช่วงหนึ่ง เพราะแฟนของสุขเริ่มระแวง หลังจากนั้นสุขบอกว่าเลิกกับแฟนแล้ว และมาหาเราที่ห้องเรานั่งคุยกินเบียร์กันแต่ความรู้สึกของเรากับสุขกลับต่างจากคิงและบิว เราไม่ได้ตื่นเต้นหรือใจเต้นเวลาอยู่กับเขา ถึงอย่างนั้น เรากลับตกลงกับสุขว่าจะเป็น FWB กัน เพราะเราไม่อยากให้ความสัมพันธ์ไปไกลกว่านั้น สุขเคยขอคบ แต่เราให้สถานะแฟนไม่ได้ เขาก็ยอมรับข้อตกลงนั้น แต่ขออธิบายให้ชัดตรงนี้ว่า แม้เราจะเรียกความสัมพันธ์ว่า FWB เราสองคนไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางเพศหรือมีอะไรกันเลย
จนถึงตอนนี้ เรายังตัดใครออกจากชีวิตไม่ได้เลย เรารู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัว รู้ว่าทำผิด และรู้ว่ากำลังทำร้ายความรู้สึกของหลายคน เราไม่อยากเสียคิง เพราะเขาเป็นคนที่อยู่กับเรามานาน ไม่อยากเสียบิว เพราะเขาเข้ามาในวันที่เราอ่อนแอ และก็ยังปล่อยสุขไปไม่ได้ เพราะเขาอยู่ใกล้เราเสมอ สุดท้ายแล้วเรากลายเป็นคนที่อยากเก็บทุกคนไว้ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ และไม่ยุติธรรมกับใครเลย ตอนนี้เรายังคุยกับทั้งสามคน และไม่รู้จริง ๆ ว่าจุดจบของเรื่องนี้จะเป็นยังไง
เราไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครเห็นใจ แค่อยากรู้ว่า ถ้าเป็นคนอ่าน คุณจะมองคนแบบเราอย่างไร?