สวัสดีค่ะเราอยากจะออกมาเล่าประสบการณ์ที่เราเกือบจะโดนเด็กแว้นพาไปทำมิดีมิร้าย คือเรื่องมันเป็นอย่างงี้ค่ะ คือเราเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาบ้านๆที่อายุยังไม่ถึง15คนนึง วันนึงเพื่อนของเราได้ชวนเราไปกินหมูกระทะเราก็นัดกับเพื่อนเรียบร้อยว่าเพื่อนจะมารับเราที่บ้าน แต่ทีนี้เราเกิดความเกรงใจเราจึงเดินไปรอเพื่อนที่โรงเรียน[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ในขณะที่เราเดินไปคนเดียวเราก็ได้โทรกับเพื่อนในกลุ่มที่มีผู้ชายด้วยที่มันใกล้ร้านหมูกระทะมากกว่า[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จะว่าเราก็ได้ค่ะว่าเราบ้าเพื่อนบอกจะมารับเราที่บ้านแล้วแท้555 พอเราเดินห่างจากบ้านมาได้สักพักก็ได้มีเด็กแว้นกลุ่มนึงขับรถผ่านเรามาเด็กแว้นกลุ่มนั้นก็หันมามองเราแล้วก็ยิ้มเราก็ไม่ได้คิดอะไรเราก็เดินต่อไปเรื่อยๆแต่กลุ่มเด็กแว้นพวกนั้นก็จอดรถอยู่ไกลเราไม่มากเราเริ่มเอะใจว่าทำไมกลุ่มเด็กแว้นพวกนั้นจอดรถแล้วหันมามองที่เราเราจึงทำเป็นกำลังจะเดินกลับในตอนนั้นเราก็หันมองไปข้างหลังเพื่อดูว่ากลุ่มเด็กแว้นพวกนั้นไปกันหรือยังเราก็เห็นว่าพวกเด็กแว่นพวกนั้นหายไปกันหมดแล้วเราจึงเดินต่อไปแต่แล้วกลุ่มเด็แว้นพวกนั้นก็ขับมาจอดที่เราที่กำลังเดินไปเด็นแว้นคนนึงหน้าตาตี๋ผิวขาวเหมือนจะอยู่ชั้นมัธยมแล้วก็ได้มาจอดรถข้างๆเราตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลยเราเลยพูดออกไปว่า“ไอ้ ”เด็กแว้นผิวขาวคนนั้นก็พูดออกมาว่า“ใจเย็นน้อง พี่ไม่อันตราย แล้วน้องจะไปไหนหรอให้พี่ไปส่งมั้ย”ตอนนั้นเรากลัวมากเรารู้เลยเจตนาของเขาคืออะไรเรารีบพูดออกมาว่า“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมผมไม่ได้จะไปไหนครับ”เราพยายามทำตัวแมนและกดเสียงตัวเองให้ทุ้มที่สุด ณ ตอนนั้นเรารีบก้าวเท้าเร็วๆออกมาทันทีส่วนกลุ่มเด็กแว้นกลุ่มนั้นก็ขับรถผ่านเราไปเรากลัวมากตอนนั้นมือสั่นไปหมดเราเดินต่อไปและหันซ้ายหันขวาไม่หยุดพอเรามองไปข้างหน้า เราก็เห็นเด็กแว้นพวกนั้นกำลังจอดรถมองเรามาจากที่ไกลที่อยู่ในสายตาจังรถมองเรามาจากที่ไกลที่อยู่ในสายตาจังหวะนั้นเรารีบหันตัววิ่งกลับมาทางที่เราเดินมาทันทีในขณะที่เราวิ่งกลับเราก็หันไปมองด้านหลังด้วยปรากฏว่ากลุ่มเด็กแว้นกลุ่มเดิมที่ไม่ใช่เด็กแว้นผิวขาวกำลังอยู่ที่ตู้บุญเติมและกำลังมองเราด้วบสายตาที่หน้ากลัวสุดๆเราไม่กล้าหันไปมองอีกเลยเรารีบวิ่งไม่หยุดและเราก็มาหยุดอยู่ตรงที่ๆมีคนงานก่อสร้างอยู่กันเยอะและเราก็รอเพื่อนมารับที่นั้นเราก็ได้เล่าให้เพื่อนฟังว่าเกิดอะไรขึ้น   [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ที่เราเล่ามาทั้งหมดมาจากเรื่องจริงที่เกิดกับเราเมื่อตอน4โมงเย็นเกือบจะ5โมงเย็นของวันที่25กรกฎาคมหรือก็คือวันที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เราเป็นคนเล่าเรื่องไม่เก่งถ้ามีใครมาอ่านแล้วไม่พอใจกับการที่เราเดินไปแทนที่จะรอเพื่อนตรงนี้เราต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะเราใส่เสื้อกกันหนาวแขนยาวกางเกงขายาวเดินแบบห้าวๆแล้วเราคิดว่าจะไม่มีใครมาสนใจเราแบบที่มันดูไม่ดีแบบนั้นเราไม่ได้คิดเลยจริงๆ ทั้งนี้ที่เรามาเขียนกระทู้นี้เพื่อเตือนผู้หญิงหรือใครหลายๆคนที่สวยๆถ้าไม่จำเป็นจริงๆอย่าเดินไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาดไม่งั้นอาจจะเกิดเหตุการแบบเรา