สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอยากรู้ว่าการที่ครอบครัวบอกกับลูกว่ารักลูกเท่ากัน แต่การกระทำต่างจากคำพูด
ตั้งแต่เด็กเรามีพี่สาวนึงคน เราสองคนพี่น้องก็รักกันดีนะคะ พ่อแม่ส่งเรียนเอกชนตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยทำให้ลำบาก เราเป็นคนเรียนไม่เก่ง แม่จะชอบบอกว่าให้เอาพี่สาวเป็นตัวอย่างบอกทำไมเราถึงทำไม่ได้แบบพี่สาว ตอนนั้นเราพยายามที่จะเรียนให้เก่ง พยายามให้แม่ภูใจในตัวเราบ้าง แต่พอแม่รู้ว่าเกรดเราไม่ดี แม่ก็เลิกหวังในตัวเราหันไปภูใจในตัวพี่แทน แล้วก็บอกเราให้เป็นแบบพี่บ้าง พอเวลาผ่านไปจนพี่เราอยู่ป.6 แม่บอกให้พี่ย้ายไปเรียนที่อื่น แต่พี่ไม่ยอมไปจะเรียนจบม.3 ไปพร้อมๆกับเพื่อน แม่ก็ให้อยู่ต่อไม่ว่าอะไร แต่พอเป็นเรา แม่บอกให้ย้าย เราพยายามบอกแล้วว่าอยากจบไปพร้อมๆกับเพื่อน แต่แม่ก็ไม่ให้ เราเลยต้องย้ายไปเรียนม.1 ที่อื่น เราก็แอบเสียใจ แต่ก็พยายามเข้าใจในสิ่งที่แม่ทำ
พอพี่เราอยู่ม.3 เริ่มมีแฟนเริ่มแอบไปหาแฟน เพราะแม่ไม่ให้มีแต่พี่เราเป็นคนดื้อ ไม่ยอมฟังบางที่ก็แอบไปหากันตอนดึก เราเห็นทุกอย่างรู้ทุกอย่างที่พี่ทำ แม่กับพี่เราทะเลาะกันหนักมาก พอแม่รู้ว่าไม่สามารถควบคุมพี่ได้แล้ว เลยกลับมากดดันเราแทน มาคาดหวังในตัวเราแล้วมาบอกว่าอย่าเป็นเหมือนพี่ มันมีแต่ข้อเสีย เราเข้าใจดีว่าแม่คงไม่อยากให้เรามีแฟน เราก็พยายามทำตามที่แม่บอก พยายามทุกๆอย่าง เรารู้สึกกดดันและเหนื่อยในเรื่องเรียนและครอบครัวมากๆเราเคยบอกแม่ว่าเราเหนื่อยเรื่องเรียน แต่แม่ก็บอกกลับมาว่า เรียนแค่นี้จะเหนื่อยอะไร ทำไมทำไม่ได้จะมาบ่นอะไร มันทำให้เราไม่กล้าที่จะเล่าในสิ่งที่เจอให้คนในครอบครัวฟังเลย เรากลายเป็นคนเก็บกดไม่กล้าพูดในสิ่งที่รู้สึก พอเราทนไม่ไหวจริงๆ เราก็ไปหาคัตเตอร์...แขนตัวเอง มันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมากๆ เราแอบทำแบบนี้มาหลายครั้งมากๆ แต่มาวันนึงแม่เห็นลอยที่แขนเรา แม่กับด่าเราว่าเป็นบ้าหรอ เราอยากรู้ว่าที่เราทำที่เราหาที่ระบายอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่มีใครเข้าใจ มันเรียกว่าบ้าหรอ?
เวลาผ่านมา พี่เราไม่เคยเลิกมีแฟนเลย จนแม่เรายอมให้คบกันได้ แต่เราแม่กับไม่ให้มี พอพี่อยากได้ไอโฟน แม่เราก็ซื้อให้แต่พอเราขออยากได้บ้าง แม่ก็บอกว่าเดี๋ยวอีก 2 เดือนจะซื้อให้ เราดีใจมากๆเลยตั้งใจรอ แต่พอถึงวันที่กำหนดแม่ก็ชอบบอกว่า ไม่เคยพูดจะไปใช้ทำไมไอโฟน เราไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงชอบไม่รักษาคำพูดถ้าไม่อยากให้จริงๆ ก็พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้วทำไมต้องมาให้ความหวังด้วย แต่พอเราบอกแม่ว่าแม่พูดว่าจะให้นะ แม่จะชอบบอกว่าเถียงฉันเป็นแม่แกนะ เราเลยไม่อยากขออะไรจากแม่เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ พอพี่เราขึ้นมหาลัยก็เลือกเรียนเอกชนแล้วอยากอยู่คอนโดเดือนละ10,000+ แต่พอเป็นเราแม่กลับบอกเราว่าอย่าเรียนเอกชน นอนได้แค่หอรวม บอกว่าแม่เลือกสิ่งที่ดีให้เราอยู่ นี้หรอคะความรักของครอบครัว?
ตลอดที่ผ่านมาเราไม่เคยรู้เลยว่าเราชอบทำอะไรจริงๆเพราะแม่ตีกรอบให้เราอยู่ในสิ่งที่แม่อยากให้เราเป็น โดยไม่เคยถามเลยว่าเราชอบมันจริงๆหรือเปล่า เราอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งเราโตขึ้นทำงานหาเงินได้แล้วออกจากบ้านนี้ตัดความสัมพันธ์จากครอบครัวนี้จะเรียกว่า กตัญญูไหมคะ?
ที่ครอบครัวบอกรักลูกเท่ากัน เป็นเรื่องจริงหรือแค่เอาสบายใจคะ?
ตั้งแต่เด็กเรามีพี่สาวนึงคน เราสองคนพี่น้องก็รักกันดีนะคะ พ่อแม่ส่งเรียนเอกชนตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยทำให้ลำบาก เราเป็นคนเรียนไม่เก่ง แม่จะชอบบอกว่าให้เอาพี่สาวเป็นตัวอย่างบอกทำไมเราถึงทำไม่ได้แบบพี่สาว ตอนนั้นเราพยายามที่จะเรียนให้เก่ง พยายามให้แม่ภูใจในตัวเราบ้าง แต่พอแม่รู้ว่าเกรดเราไม่ดี แม่ก็เลิกหวังในตัวเราหันไปภูใจในตัวพี่แทน แล้วก็บอกเราให้เป็นแบบพี่บ้าง พอเวลาผ่านไปจนพี่เราอยู่ป.6 แม่บอกให้พี่ย้ายไปเรียนที่อื่น แต่พี่ไม่ยอมไปจะเรียนจบม.3 ไปพร้อมๆกับเพื่อน แม่ก็ให้อยู่ต่อไม่ว่าอะไร แต่พอเป็นเรา แม่บอกให้ย้าย เราพยายามบอกแล้วว่าอยากจบไปพร้อมๆกับเพื่อน แต่แม่ก็ไม่ให้ เราเลยต้องย้ายไปเรียนม.1 ที่อื่น เราก็แอบเสียใจ แต่ก็พยายามเข้าใจในสิ่งที่แม่ทำ
พอพี่เราอยู่ม.3 เริ่มมีแฟนเริ่มแอบไปหาแฟน เพราะแม่ไม่ให้มีแต่พี่เราเป็นคนดื้อ ไม่ยอมฟังบางที่ก็แอบไปหากันตอนดึก เราเห็นทุกอย่างรู้ทุกอย่างที่พี่ทำ แม่กับพี่เราทะเลาะกันหนักมาก พอแม่รู้ว่าไม่สามารถควบคุมพี่ได้แล้ว เลยกลับมากดดันเราแทน มาคาดหวังในตัวเราแล้วมาบอกว่าอย่าเป็นเหมือนพี่ มันมีแต่ข้อเสีย เราเข้าใจดีว่าแม่คงไม่อยากให้เรามีแฟน เราก็พยายามทำตามที่แม่บอก พยายามทุกๆอย่าง เรารู้สึกกดดันและเหนื่อยในเรื่องเรียนและครอบครัวมากๆเราเคยบอกแม่ว่าเราเหนื่อยเรื่องเรียน แต่แม่ก็บอกกลับมาว่า เรียนแค่นี้จะเหนื่อยอะไร ทำไมทำไม่ได้จะมาบ่นอะไร มันทำให้เราไม่กล้าที่จะเล่าในสิ่งที่เจอให้คนในครอบครัวฟังเลย เรากลายเป็นคนเก็บกดไม่กล้าพูดในสิ่งที่รู้สึก พอเราทนไม่ไหวจริงๆ เราก็ไปหาคัตเตอร์...แขนตัวเอง มันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมากๆ เราแอบทำแบบนี้มาหลายครั้งมากๆ แต่มาวันนึงแม่เห็นลอยที่แขนเรา แม่กับด่าเราว่าเป็นบ้าหรอ เราอยากรู้ว่าที่เราทำที่เราหาที่ระบายอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่มีใครเข้าใจ มันเรียกว่าบ้าหรอ?
เวลาผ่านมา พี่เราไม่เคยเลิกมีแฟนเลย จนแม่เรายอมให้คบกันได้ แต่เราแม่กับไม่ให้มี พอพี่อยากได้ไอโฟน แม่เราก็ซื้อให้แต่พอเราขออยากได้บ้าง แม่ก็บอกว่าเดี๋ยวอีก 2 เดือนจะซื้อให้ เราดีใจมากๆเลยตั้งใจรอ แต่พอถึงวันที่กำหนดแม่ก็ชอบบอกว่า ไม่เคยพูดจะไปใช้ทำไมไอโฟน เราไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงชอบไม่รักษาคำพูดถ้าไม่อยากให้จริงๆ ก็พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้วทำไมต้องมาให้ความหวังด้วย แต่พอเราบอกแม่ว่าแม่พูดว่าจะให้นะ แม่จะชอบบอกว่าเถียงฉันเป็นแม่แกนะ เราเลยไม่อยากขออะไรจากแม่เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ พอพี่เราขึ้นมหาลัยก็เลือกเรียนเอกชนแล้วอยากอยู่คอนโดเดือนละ10,000+ แต่พอเป็นเราแม่กลับบอกเราว่าอย่าเรียนเอกชน นอนได้แค่หอรวม บอกว่าแม่เลือกสิ่งที่ดีให้เราอยู่ นี้หรอคะความรักของครอบครัว?
ตลอดที่ผ่านมาเราไม่เคยรู้เลยว่าเราชอบทำอะไรจริงๆเพราะแม่ตีกรอบให้เราอยู่ในสิ่งที่แม่อยากให้เราเป็น โดยไม่เคยถามเลยว่าเราชอบมันจริงๆหรือเปล่า เราอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งเราโตขึ้นทำงานหาเงินได้แล้วออกจากบ้านนี้ตัดความสัมพันธ์จากครอบครัวนี้จะเรียกว่า กตัญญูไหมคะ?