ความรักที่เหมือนแสงเทียน

เปรียบตัวฉัน นั้นเป็น ดั่งเทียนไข
ถูกซ่อนไว้ ในลิ้นชัก ที่มืดมิด
เมื่อยามแสง สว่าง พร่างชีวิต
ไม่มีสิทธิ์ ได้ยืน คู่เคียงกาย

ต่อเมื่อยาม ไฟดับ ลับแสงส่อง
เธอจึงมอง หาฉัน ไม่ห่างหาย
เป็นแค่เพียง ที่พัก ตอนเดียวดาย
เหมือนของตาย ที่รอ ขอเศษใจ

แต่พอแสง สว่าง พร่างอีกครั้ง
เธอก็รั้ง เก็บฉัน ซ่อนเอาไว้
ยอมเผาตัว ละลาย กลายเป็นไฟ
แม้เจ็บใจ หลั่งน้ำตา ถาโถมเอย

หยดน้ำตา เทียนหยด รดรินร่าง
ท่ามกลางความ อ้างว้าง ที่คุ้นเคย
ส่องสว่าง ชั่วคราว แล้วผ่านเลย
เธอก็ทำ เมินเฉย ไม่เหลียวมอง

จนวันหนึ่ง ไส้เทียน มลายสิ้น
ตัวละลาย ไหลริน ไร้เจ้าของ
เมื่อแสงไฟ กลับสว่าง ดั่งใจปอง
ฉันก็ต้อง ดับสูญ เป็นเถ้าเทียน