กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยโบราณของจีน มีเพื่อนสองคนที่มีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง หนึ่งในนั้นเล่นพิณได้อย่างชำนาญ และอีกคนหนึ่งเป็นผู้ฟังที่มีทักษะในการรับฟังเสียงดนตรีได้อย่างดีเยี่ยม
ทุกครั้งที่เพื่อนคนหนึ่งบรรเลงเพลงเกี่ยวกับภูเขา เพื่อนอีกคนจะพูดว่า “ข้าเห็นภูเขาตรงหน้าเราแล้ว”
ทุกครั้งที่เขาบรรเลงเพลงเกี่ยวกับน้ำ เพื่อนคนฟังก็จะกล่าวว่า “ที่นี่มีลำธารไหลผ่าน!”
ทั้งคู่มีความเข้าใจซึ่งกันและกันโดยไม่ต้องพูดอะไรมากมาย ทุกการเล่นเพลงเป็นการสื่อสารและแสดงออกถึงการมีชีวิตที่ลึกซึ้งร่วมกัน
เพื่อนคนหนึ่งถามว่า “เจ้าคิดว่าการเล่นพิณของข้าเป็นอย่างไร?”
เพื่อนฟังตอบอย่างจริงจังว่า “ข้าเห็นภูเขาที่เจ้าบรรยายและได้ยินลำธารที่เจ้าพูดถึง ทุกเสียงของเจ้าเป็นมากกว่าคำบรรยาย มันคือการทำให้โลกนี้มีชีวิตขึ้นมา”
จนกระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนที่ฟังเพลงเกิดป่วยและล้มป่วยลงอย่างหนัก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เสียชีวิตไป เพื่อนที่เล่นพิณเสียใจมากและรู้สึกสูญเสียอย่างสุดซึ้ง ทุกครั้งที่เขาหยิบพิณขึ้นมา เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าในหัวใจ
วันหนึ่ง เขานั่งอยู่คนเดียวในห้องและมองไปที่พิณของเขา สายตาของเขาจับจ้องไปที่มัน เขาคิดถึงเสียงเพลงที่เคยบรรเลงและคำพูดของเพื่อนที่เคยพูดว่า “ข้าเห็นภูเขาตรงหน้า”
เขาเริ่มสับสนและรู้สึกถึงการสูญเสียที่ยากจะอธิบายออกมาได้
ในที่สุดเขาตัดสินใจตัดสายพิณของตัวเอง เขานั่งอยู่ในความเงียบงันและคิดถึงมิตรภาพที่มีค่า ถึงแม้ว่าจะไม่มีเพื่อนอยู่ที่นี่แล้ว แต่เสียงพิณที่เขาเคยเล่นร่วมกับเพื่อนกลับทำให้เขารู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถถูกทำลายได้
ก่อนที่เขาจะตัดสายพิณ เขาพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วว่า “ข้าจะไม่เล่นพิณอีกแล้ว เพราะเพลงนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป”
การตัดสายพิณของเขากลายเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพที่แท้จริง ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันจางหายไป แม้จะไม่สามารถเล่นเพลงนั้นได้อีก แต่ในใจของเขา เพลงนั้นยังคงมีชีวิตอยู่
หลังจากนั้น เขาเดินออกไปยืนมองภูเขาและลำธารที่เพื่อนเคยกล่าวถึง เขามองเห็นภาพเหล่านั้นในใจและพูดเบา ๆ กับตัวเองว่า “ถึงเพื่อนของข้าไม่อยู่แล้ว แต่เสียงพิณที่เคยได้ยินก็ยังคงอยู่ในใจข้าเสมอ”
การตัดสายพิณไม่เพียงแต่เป็นการระลึกถึงเพื่อนเท่านั้น แต่มันเป็นการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่เรามี แต่คือความหมายในสิ่งที่เราเคยแบ่งปัน และ ความทรงจำที่อยู่ในใจ แม้จะไม่มีสิ่งนั้นในโลกนี้แล้ว
*** (นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า มิตรภาพที่แท้จริงไม่ได้วัดจากสิ่งที่เรามีร่วมกัน แต่คือความเข้าใจและการแบ่งปันที่ลึกซึ้งยั่งยืนในใจ แม้เมื่อเวลาผ่านไป
การตัดสายพิณ ในเรื่องเป็นสัญลักษณ์ของการยอมรับการสูญเสียและการรักษาความทรงจำในมิตรภาพ แม้จะไม่สามารถกลับไปเล่นเพลงนั้นได้อีก แต่ความหมายของมันยังคงอยู่ในใจ)
มิตรภาพที่แท้ ..... จริงใจ
เปล่าวัดจากสิ่งใด ..... ร่วมท้น
แต่คือลึกซึ้งนัย ..... ปันแบ่ง
แม้เมื่อกาลผ่านพ้น ..... ก็ไร้ลืมเลือน.
Kitaro - Wind And Water
🤍🤍🤍 นิทานเซน: เพื่อนแท้ 🤍🤍🤍