หมอสุขภาพจิตสามารถไปหาโดยที่ไม่มีผู้ปกครองได้ไหม

ตามหัวข้อเลยค่ะ เราอยากจะถามเพิ่มเติมอีกนิดว่าค่าใช้จ่ายเท่าไหร่หรอคะ จะได้เก็บเงินหากไปได้โดยไม่ต้องมีผู้ปกครอง เราอายุ 14-15 ค่ะ สุขภาพจิตแย่ลงจากเมื่อก่อนมากเพราะคนในบ้านแต่หลัก ๆ คือพ่อกับแม่ค่ะ เวลามีอะไรหรือเรื่องอะไรก็ตาม ต้องบอกให้ทุกคนในตำบลรู้ เราเลยรู้สึกว่าอายมากค่ะ อยากตายไปให้จบ ๆ ไป ไม่ต้องมาทนอายด้วย แล้วช่วงนี้เรามีปัญหาเรื่องฉี่รดที่นอนค่ะ เป็นเพราะเราหลับลึกเกินไป ลึกชนิดที่ว่าเวลามีคนมาถามอะไรตอนนอนเราก็ตอบไปนะคะแต่เราไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตอบไปและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเข้ามาถามค่ะ จนบางครั้งเป็นปัญหาใหญ่ พอมาเป็นเรื่องฉี่รดที่นอนอีกเลยยิ่งแย่ค่ะ เรางดกินน้ำก่อนนอนก็แล้ว ไปเข้าห้องน้ำก่อนน่อนก็แล้ว ตั้งเวลาเป็นช่วง ๆ 2-3 ชั่วโมงหลังจากนั้นเพื่อที่จะลุกมาฉี่ก็แล้วแต่ก็ยังเป็น จนเราโดนแม่ด่าหนักมากค่ะ ใช้คำพูดที่รุนแรนเหมือนเดิม แล้วบอกว่าเขาคงรู้กันทั้งตำบลแล้ว ( เป็นเพราะแม่เราบอกนี่แหละค่ะ55 ) แล้วเราก็มีไปค่ายกับที่โรงเรียน แม่เราก็พูดอีกว่าถ้าไปได้ฉี่แตกอีกแน่ รู้กันทั้งโรงเรียน แล้วเราก็มีปัญหาเรื่องเพื่อนอยู่แล้วค่ะ ไม่ใช่ปัญหาเล็กด้วย กระทบสุขภาพจิตเราพอกัน พอมาอยู่บ้านก็ยังไม่ใช่ที่ที่เราอยู่แล้วสบายใจ เรารู้สึกว่าไม่มีที่สำหรับเราเลยค่ะ รู้สึกว่าเป็นส่วนเกินของทุกอย่าง จนเราไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบพื้นที่ใหญ่ ๆ ด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจะไม่ใช่ที่ของเรา เราเคยบอกคนในครอบครัวว่าให้พาเราไปหาหมอจิตหน่อย เรื่องฉี่รดที่นอนก็เหมือนกันเรารู้สึกว่ามันเป็นเพราะเราหลับลึกเกินไปแล้วบางทีเวลาเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ตัวมันก็อันตรายอีกด้วย แต่ไม่มีใครเชื่อค่ะ เขาเอาแต่บอกว่าไปหาหมอเดี๋ยวหมอก็ล้อ เดี๋ยวก็อายหมอ ทั้งที่คนเป็นหมอไม่ว่าจะยังไงคนไข้มาด้วยแบบไหนก็ไม่ควรทำพฤติกรรมแบบที่พวกเขาบอกรึเปล่าคะ จนเราร้องไห้จะเป็นจะตายต่อหน้าเขา เขายังเอาแต่ด่าเอาแต่ตบตีเราเลยค่ะ555 คนเป็นผู้ปกครองเห็นลูกร้องไห้จะเป็นจะตายถึงจะปลอบไม่เป็นก็ควรจะเงียบรึเปล่าคะ แล้วพอทีนี้ยังมาบอกเราอีกว่ามีอะไรให้บอกให้ปรึกษา พอพูดไปก็หาว่าเราปัญหาเยอะ ปัญญาอ่อน เขายังพูดกับเราอีกนะคะว่ายิ่งโตยิ่งแปลก บอกว่าเราไปเอานิสัยแบบนี้มาจากใครเขาไม่เคยสอนนะ เอ้า555 จนตอนนี้เรากรีดแขนลึกขึ้นกว่าเมื่อก่อน จากเมื่อก่อนกรีดแค่เป็นรอยข่วน ๆ ตอนนี้มันแยกออกเป็นแผลเลยค่ะ เลือดไหลไม่หยุดเลย แล้วเรายังรู้สึกไม่กลัวตายเลย เรากระโดดตึกหรือเอาคอตัวเองไปไว้ที่เชือกได้ง่าย ๆ สิ่งนึงที่เราเคยรักและยึดติดกับมันมาก ตอนนี้เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันแล้วค่ะ แต่เรารู้สึกว่าเรายังไม่อยากตายเลยค่ะ เรากลัว กลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีก ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เราจะเสียใจที่เราไม่ตายไปตั้งแต่ตอนนี้ เพราะตอนนี้ที่พึ่งเกิดเรื่อง เราก็กำลังเสียใจอยู่ค่ะว่าทำไมไม่ตายไปตั้งแต่ตอนนั้น