เมื่อทอม ซอว์เยอร์ ไม่อยากทาสีรั้วบ้าน
เช้าวันอาทิตย์หนึ่ง เพื่อเป็นการลงโทษการโดดเรียน ป้าพอลลี่สั่งให้เขาทาสีรั้วบ้าน ทั้งที่เป็นวันหยุด เด็กๆจะได้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ไปโบสถ์ วิ่งเล่น ไปปาร์ตี้ในสวนสาธารณะ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ร่าเริง สดใส สนุกสนาน หลายๆคนได้กินขนม ลูกกวาดที่ชอบ บ้างก็ได้แอปเปิลที่ชื่นชอบ...
แต่ทอมกลับต้องใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ถือแปรงพร้อมกระป๋องสี ยืนปาดแปรงที่รั้วบ้านอย่างหดหู่ เหงื่อท่วม และแสนเศร้า
เด็กๆที่เดินผ่านมาเห็นเข้า บางคนก็ทักทาย ไม่ไปโบสถ์หรือ ? คงเหนื่อยแย่เลยนะ...เดินผ่านไปด้วยสีหน้าเป็นสุข ส่งเสียงสดใสไปตลอดทาง
ทอมยิ่งหดหู่-ท้อแท้หนักขึ้นไปอีก เรี่ยวแรงดูเหมือนจะหายไปหมด ยืนแทบไม่ได้ ต้องหลบไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อีกฟากหนึ่งของถนนหน้าบ้าน
ด้วยความที่ทอมเป็นเด็กซุกซน เจ้าปัญญา เขาเริ่มคิดหาหนทางแก้ไขสิ่งที่ทรมานเขาอย่างหนักยิ่ง...และแล้ว
เมื่อเด็กอีกกลุ่มเดินผ่านมา ถามขึ้นด้วยน้ำสียงเหน็บนิดๆ...ไม่ทำต่อแล้วหรือ
ทอมยิ้มให้อย่างเบิกบาน เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น กำลังจะคิดวางแผนว่า จะทาให้เสร็จแล้วทาทับอีกที หรือจะกลับไปทาจากที่ทาไว้แล้วให้เสร็จ จะได้สวยงามที่สุด
อ้าว...ไม่เหนื่อยแย่เลยหรือ กว่าจะเสร็จ ยังไม่ถึงครึ่งเลยนี่
งานดีๆอย่างนี้ ทำลวกๆไม่ได้หรอก ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้นะ
แล้วก็ลุกขึ้น บิดตัวเล็กน้อย ใส่หมวก แล้วหันยิ้มให้เด็กๆที่กำลังจะเดินผ่านไป
นายไม่เบื่อจริงๆหรือ
ไม่หรอก...ลองคิดดูสิ ในหมู่บ้านเรา มีเด็กคนไหนอีก ที่จะได้ทาสีรั้วบ้านของตัวเอง ให้สวยงามเหมือนใหม่ได้อย่างนี้
ให้เราลองดูสักหน่อยได้ไหม ?
ทอมแอบกระหยิ่มในใจ ที่เริ่มมีเด็กคนอื่นๆหลงกล ร่ำๆจะรีบยื่นแปรงและกระป๋องสีให้ไวๆ...แต่ยั้งไว้...อิดออดนิดหน่อย
แล้วเอ่ยปากเสียงดังว่า
ไม่ได้ไม่ได้ ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ดีหรอกนะ เกิดเสียหาย-มีตำหนิ ป้าพอลลี่เอาตายแน่ ๆ เลย
เสียงรบเร้าขอทาสีจากเด็กๆคนอื่นมากขึ้นเรื่อย จนที่สุด
มีคนหนึ่งยื่นแอปเปิลผลงามให้ เอ่บขึ้นว่า ถ้านายยอมให้เราทาสีสักเล็กน้อย แอปเปิลนี้จะเป็นของนายทันที
ด้วยท่าทีอิดออด ไม่เต็มใจ อยากยื่นแปรงทาสีให้เต็มแก่ แต่ก็ยั้งมือไว้
เด็กคนนั้น เดินเข้ามายัดแอปเปิลใส่มือทอม แล้วคว้าแปรงกับกระป๋องสี เดินข้ามไปลงมือทาสีรั้ว กลางแดดแรง
ทอม เดินไปนั่งลงช้าๆใต้ต้นไม้ ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนไว้ ไม่วายส่งเสียงข้ามไปเตือน เร่ง ตำหนิ เด็กอื่นๆที่กำลังทำงานแทนเขาอยู่
หลังงานเสร็จ ทอมกลับบ้าน อวดสิ่งของต่างๆ ที่เด็กๆเอามาแลกกับการที่ต้องทนร้อน เหงื่อท่วม...เพื่อให้ได้ “ทาสี” แทนทอม ทั้งลูกแก้ว ตุ๊กตาดีบุก ผลไม้สดใหม่ รวมทั้งขนมต่างๆอีกมากมาย
ซิด เด็กลูกพี่ลูกน้องของทอม ถามขึ้นด้วยความสงสัย
นายทำได้ไง ?
ทอมยิ้มอย่างผู้ชนะ
ฉันก็แค่ทำให้เขาได้ ในสิ่งที่เขาต้องการ ยากขึ้นอีกหน่อย...เท่านั้นเอง
-----------------
ฉันก็แค่...ให้เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการ...ยากขึ้นอีกหน่อย...เท่านั้นเอง
เช้าวันอาทิตย์หนึ่ง เพื่อเป็นการลงโทษการโดดเรียน ป้าพอลลี่สั่งให้เขาทาสีรั้วบ้าน ทั้งที่เป็นวันหยุด เด็กๆจะได้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ไปโบสถ์ วิ่งเล่น ไปปาร์ตี้ในสวนสาธารณะ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ร่าเริง สดใส สนุกสนาน หลายๆคนได้กินขนม ลูกกวาดที่ชอบ บ้างก็ได้แอปเปิลที่ชื่นชอบ...
แต่ทอมกลับต้องใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ถือแปรงพร้อมกระป๋องสี ยืนปาดแปรงที่รั้วบ้านอย่างหดหู่ เหงื่อท่วม และแสนเศร้า
เด็กๆที่เดินผ่านมาเห็นเข้า บางคนก็ทักทาย ไม่ไปโบสถ์หรือ ? คงเหนื่อยแย่เลยนะ...เดินผ่านไปด้วยสีหน้าเป็นสุข ส่งเสียงสดใสไปตลอดทาง
ทอมยิ่งหดหู่-ท้อแท้หนักขึ้นไปอีก เรี่ยวแรงดูเหมือนจะหายไปหมด ยืนแทบไม่ได้ ต้องหลบไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อีกฟากหนึ่งของถนนหน้าบ้าน
ด้วยความที่ทอมเป็นเด็กซุกซน เจ้าปัญญา เขาเริ่มคิดหาหนทางแก้ไขสิ่งที่ทรมานเขาอย่างหนักยิ่ง...และแล้ว
เมื่อเด็กอีกกลุ่มเดินผ่านมา ถามขึ้นด้วยน้ำสียงเหน็บนิดๆ...ไม่ทำต่อแล้วหรือ
ทอมยิ้มให้อย่างเบิกบาน เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น กำลังจะคิดวางแผนว่า จะทาให้เสร็จแล้วทาทับอีกที หรือจะกลับไปทาจากที่ทาไว้แล้วให้เสร็จ จะได้สวยงามที่สุด
อ้าว...ไม่เหนื่อยแย่เลยหรือ กว่าจะเสร็จ ยังไม่ถึงครึ่งเลยนี่
งานดีๆอย่างนี้ ทำลวกๆไม่ได้หรอก ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้นะ
แล้วก็ลุกขึ้น บิดตัวเล็กน้อย ใส่หมวก แล้วหันยิ้มให้เด็กๆที่กำลังจะเดินผ่านไป
นายไม่เบื่อจริงๆหรือ
ไม่หรอก...ลองคิดดูสิ ในหมู่บ้านเรา มีเด็กคนไหนอีก ที่จะได้ทาสีรั้วบ้านของตัวเอง ให้สวยงามเหมือนใหม่ได้อย่างนี้
ให้เราลองดูสักหน่อยได้ไหม ?
ทอมแอบกระหยิ่มในใจ ที่เริ่มมีเด็กคนอื่นๆหลงกล ร่ำๆจะรีบยื่นแปรงและกระป๋องสีให้ไวๆ...แต่ยั้งไว้...อิดออดนิดหน่อย
แล้วเอ่ยปากเสียงดังว่า
ไม่ได้ไม่ได้ ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ดีหรอกนะ เกิดเสียหาย-มีตำหนิ ป้าพอลลี่เอาตายแน่ ๆ เลย
เสียงรบเร้าขอทาสีจากเด็กๆคนอื่นมากขึ้นเรื่อย จนที่สุด
มีคนหนึ่งยื่นแอปเปิลผลงามให้ เอ่บขึ้นว่า ถ้านายยอมให้เราทาสีสักเล็กน้อย แอปเปิลนี้จะเป็นของนายทันที
ด้วยท่าทีอิดออด ไม่เต็มใจ อยากยื่นแปรงทาสีให้เต็มแก่ แต่ก็ยั้งมือไว้
เด็กคนนั้น เดินเข้ามายัดแอปเปิลใส่มือทอม แล้วคว้าแปรงกับกระป๋องสี เดินข้ามไปลงมือทาสีรั้ว กลางแดดแรง
ทอม เดินไปนั่งลงช้าๆใต้ต้นไม้ ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนไว้ ไม่วายส่งเสียงข้ามไปเตือน เร่ง ตำหนิ เด็กอื่นๆที่กำลังทำงานแทนเขาอยู่
หลังงานเสร็จ ทอมกลับบ้าน อวดสิ่งของต่างๆ ที่เด็กๆเอามาแลกกับการที่ต้องทนร้อน เหงื่อท่วม...เพื่อให้ได้ “ทาสี” แทนทอม ทั้งลูกแก้ว ตุ๊กตาดีบุก ผลไม้สดใหม่ รวมทั้งขนมต่างๆอีกมากมาย
ซิด เด็กลูกพี่ลูกน้องของทอม ถามขึ้นด้วยความสงสัย
นายทำได้ไง ?
ทอมยิ้มอย่างผู้ชนะ