สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะครับ
     คือเอาจริงๆผมไม่เคยมีเเฟนมาเลยตั้งเเต่เด็กมีเเต่เเบบคบกันคุยกันเเล้วก็จบตรงนั้นเพราะผมไม่ได้ไปต่อ หรือมีหลายกรณีที่ผมชอบเขาเเละทำตัวชอบเขาจริงๆเเต่ก็ไม่ได้รู้จักคำว่ารัก หรือ เป็นเเฟน เเค่มีเขาอยู่ก็มีความสุขเเล้ว วันเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ผมเคยรู้สึกเมื่อตอนเยาววัยนั้นมันห่างเหินไปหลายปี เเทบจะลืมไปเเล้วเเต่ไม่เลยครับ ผมจำความรู้สึกนั้นได้ชัดเจน เเละมั่นใจกับตัวเองมากว่าครั้งต่อไปถ้าผมได้เจอคนที่รู้สึกเบบนั้นจริงๆ ผมมีความมั่นใจมากว่าผมจีบเขาเก่งมากๆ ไม่เเพ้ใครในโลกเเน่นอน มันคือความมั่นใจเเบบนั้นจริงๆครับไม่ได้ล้อเล่นเเต่อย่างใด เป็นความมั่นใจที่ไม่มีProof ใดๆทั้งสิ้น เเค่ความมั่นใจเพียวๆ
     ประเด็นคือ ณ ช่วงเวลานี้ เเน่นอนรอบๆตัวผมมีเเฟนกันหลากหลายคนเลย ซึ่งก็เข้าใจว่าเราไม่ได้จำเป็นรีบมีเหมือนชาวบ้านเขา เเต่คือเเค่รู้สึกว่าทำไมชีวิตกูมันจืดจาง จืดฉืด เเห้งเเล้งขนาดนี้กันวะ ทำไมวะ ชีวิตดูไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรือมีชีขันในชีวิตเลย หรือเราไม่กล้าเข้าสังคมเหรือ หรือเราไม่กล้าเปิดใจ หรือเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ เเล้วมันมีขั้นตอนรักด้วยเหรอฟะ รู้จัก>สนใจ>คนรู้จัก>เพื่อน>คนคุย>เเฟน ใช่หรือป่าวไม่รู้เเละไม่คิดว่า ถูกด้วยเเต่ละคู่ไม่เหมือนกันเเต่คือ ผมอยากเข้าใจวะว่าความรักมันเป็นยังไง จะลองก็เเย่ละ เพราะเหมือนไปทดลองกับผู้หญิงเเล้วถ้าไม่ชอบทิ้งอีกมันทำลายเขา หรือเพราะว่าผมน่าจะโง่เรือ่งความรักเอามากๆๆๆๆ เศร้าอ่าไม่เข้าใจเรือ่งพวกนี้เลย เรามีเเฟนกันเพราะอะไร ทำไม เเละต้องเข้าใจอะไรเรื่องนี้บ้าง ผมไม่ทราบเลย พี่ๆน้องๆ ช่วยข้าพเจ้าด้วย