ผมเป็นหน้าตาธรรมดา ไม่สูงไม่เตี้ย ผิวไม่ดำไม่ขาว อายุ35ย่าง36ปี ตอนเรียนมหาลัยกับตอนทำงานประจำ ก็มีแฟนบ้างแต่ก็เลิกกันไป
หลังจากเรียนจบ ทำงานประจำได้ปีกว่า ทำงาน wfh อยู่แต่ในบ้าน ออกกำลังกาย และโรคเครียด วิตกกังวลกับอนาคต ทำให้ผมไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่ร่าเริง ตลก ผมมักคิดว่า ไม่ร่าเริงตลก หุ่นดี คนจะไม่ชอบผม แต่อายุ 35+ แล้วจะเอาอะไรมาสดใหม่เหมือนเด็กหนุ่มอายุ18 ผมคิดแต่ทางลบ ก็เพิ่งมาดีขึ้นจนอยากมีความรักแบบแฟนสักครั้งในชีวิตก่อนตาย ไม่ต้องเดท กันก็ได้ แค่แชตก็พอ แค่อยากมีฟิลลิ้ง ว่าได้คุยกับผู้หญิงที่ชอบสักครั้งนึง เราอยากมีความทรงจำดีๆ ให้คิดถึงตอนบั้นปลายชีวิต
ความฝันผมก่อนที่จะเจอเขาคืออยากอยู่บ้านพักคนชราเอกชนตอนปั้นปลายชีวิต เจอเขาครั้งแรกที่ร้านคาเฟ่เปิดใหม่ แล้วก็ชอบเธอเธอเป็นคนใจดี ไม่รังเกียจผม หน้าตาน่ารักถูกใจ อายุน้อยกว่าเราสิบกว่าปี ส่วนผมจบนิเทศ แต่ไม่สามารถทำงานในสายงานนั้นได้ ตอนอาการกำเริบมันไม่สามารถคิดไอเดียสร้างสรรค์ และทนแรงกดดันไม่ได้ ผมจึงมาทำฟรีแลนซ์
ผมปรึกษาเพื่อนอยู่หลายคนมาก แต่บางคนว่าไม่มีทางจีบติด เนื่องจากว่าเธออายุน้อยกว่าเรา สิบปี ผมลงทุนไปซื้อครอสออกกำลังกาย เพราะอยากดูดี ไม่อยากหน้าสดไปหาหมอ เหมือนตอนเจอกันครั้งแรก
วันที่ 1 สิงหานี้ ผมลังเลอยู่มาก ว่าจะขอไลน์น้องเธอดีไหม อยากเป็นเพื่อนกับเธอ เพราะคงไม่ได้เป็นมากกว่านั้น แต่ลึกๆก็แอบหวังว่าอยากเป็นมากกว่านั้น แต่อีกใจหนึ่ง ก็ไม่กล้าขอ ผมจะต้องเสียใจไปอีกนาน เพราะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ถ้าเธอไม่ให้ ผมคงไม่กล้าไปเจอเธออีกเลย
ขอบคุณมากครับ สำหรบความคิดเห็น
อายุ35 ไม่หล่อ ไม่รวย แต่แอบชอบผู้หญิงน่ารักที่อายุน้อยกว่าสิบกว่าปี
หลังจากเรียนจบ ทำงานประจำได้ปีกว่า ทำงาน wfh อยู่แต่ในบ้าน ออกกำลังกาย และโรคเครียด วิตกกังวลกับอนาคต ทำให้ผมไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่ร่าเริง ตลก ผมมักคิดว่า ไม่ร่าเริงตลก หุ่นดี คนจะไม่ชอบผม แต่อายุ 35+ แล้วจะเอาอะไรมาสดใหม่เหมือนเด็กหนุ่มอายุ18 ผมคิดแต่ทางลบ ก็เพิ่งมาดีขึ้นจนอยากมีความรักแบบแฟนสักครั้งในชีวิตก่อนตาย ไม่ต้องเดท กันก็ได้ แค่แชตก็พอ แค่อยากมีฟิลลิ้ง ว่าได้คุยกับผู้หญิงที่ชอบสักครั้งนึง เราอยากมีความทรงจำดีๆ ให้คิดถึงตอนบั้นปลายชีวิต
ความฝันผมก่อนที่จะเจอเขาคืออยากอยู่บ้านพักคนชราเอกชนตอนปั้นปลายชีวิต เจอเขาครั้งแรกที่ร้านคาเฟ่เปิดใหม่ แล้วก็ชอบเธอเธอเป็นคนใจดี ไม่รังเกียจผม หน้าตาน่ารักถูกใจ อายุน้อยกว่าเราสิบกว่าปี ส่วนผมจบนิเทศ แต่ไม่สามารถทำงานในสายงานนั้นได้ ตอนอาการกำเริบมันไม่สามารถคิดไอเดียสร้างสรรค์ และทนแรงกดดันไม่ได้ ผมจึงมาทำฟรีแลนซ์
ผมปรึกษาเพื่อนอยู่หลายคนมาก แต่บางคนว่าไม่มีทางจีบติด เนื่องจากว่าเธออายุน้อยกว่าเรา สิบปี ผมลงทุนไปซื้อครอสออกกำลังกาย เพราะอยากดูดี ไม่อยากหน้าสดไปหาหมอ เหมือนตอนเจอกันครั้งแรก
วันที่ 1 สิงหานี้ ผมลังเลอยู่มาก ว่าจะขอไลน์น้องเธอดีไหม อยากเป็นเพื่อนกับเธอ เพราะคงไม่ได้เป็นมากกว่านั้น แต่ลึกๆก็แอบหวังว่าอยากเป็นมากกว่านั้น แต่อีกใจหนึ่ง ก็ไม่กล้าขอ ผมจะต้องเสียใจไปอีกนาน เพราะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ถ้าเธอไม่ให้ ผมคงไม่กล้าไปเจอเธออีกเลย
ขอบคุณมากครับ สำหรบความคิดเห็น