EP:1
ถ้าชีวิตของผมคือหนังประเภทหนึ่ง มันจะไม่มีตัวร้ายเป็นคนอื่น แต่จะวกวนกับศัตรูตัวฉกาจที่หนีไปไหนไม่พ้น หลอกหลอนจนกว่าผมจะตาย ฉันคือนายและนายก็คือฉัน เรื่องที่แย่ส่วนนึงของผู้ป่วยจิตเวชคือมันไม่มีศัตรูตัวไหนนอกจากตัวเราเอง ต้องสู้กับตัวเอง คอยประคองสติไม่ให้อาละวาดหรือทำตัวแย่ๆ ใส่คนอื่น เพราะรู้ดีแค่วันแย่ๆ แค่วันเดียวก็อาจจะเป็นกองขยะเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยสะสมในใจใครบางคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเผลอพลาดพลั้งทำใส่คนอื่นอย่างไม่หยุดยั้ง ผิดพลาดแล้วผิดพลาดอีกซ้ำอยู่แบบนั้น จนเกิดเป็นความกลัวที่จะกล้าทำอะไร พอมานึกดูดีๆ แล้วตัวผมก็พลาดแต่เกิดแล้วนี่นา เพราะเป็นแบบนี้ไง ผมคิดว่าตัวเองน่าจะมีอัตลักษณ์ออทิสติก (สติปัญญาบกพร่อง) โรคสมาธิสั้นแบบไม่ซน โรคดิลแคลคูเลีย โรคกลัวสังคม บุคลิกhps ตอนนี้ผมเป็นโรคซึมเศร้า บุคลิกเพอร์เฟ็คนิชั่น อัมพาตทางความคิด โรคย้ำคิดย้ำทำ เท่าที่ผมสังเกตอาการตัวเอง คอยค้นหาข้อมูลในเพจต่างๆ เว็บต่างๆ และเอไอ ผมรู้สึกตัวเมื่อตอนอายุ 12 เพราะตอนนั้นผมทะเลาะกับเพื่อนบ้านและมันแปลกที่ผมทำอะไรผิดพลาดกับเพื่อนอยู่หลายครั้งจนต้องขอโทษอยู่หลายรอบ ผมไม่ชอบความรู้สึกนี่เราขอโทษเขาอีกแล้วเหรอ นี่เราทำพังอีกแล้วเหรอ ผมเลยแยกตัวเองออกมา ค้นหาอาการต่างๆ ในเน็ต ปัญญาอ่อน ชื่อที่ผมคาดเดาว่าผมเป็นแต่ผมไม่อยากยอมรับและผมก็ไม่รู้แน่ชัดด้วยว่ามันใช่หรือเปล่า ผมพยายามหาสาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะแม่ต่างครรภ์แต่ทุกอย่างปกติดี สูตรติบัตรทุกอย่างปกติดี แม่กับพ่อไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรง ครอบครัวก็ไม่น่ามีปัญหาด้านสมองเหมือนกัน ใช้เวลาช็อกและยอมรับนานอยู่ 8ปี ระหว่างทรงผมก็พยายามแล้วนะแต่เหมือนผมจะพยายามผิดไปหน่อย ผมพึ่งมาเรียนรู้เรื่องตอนประมาณ ป.6 เอง เหมือนเพราะเรื่องที่ทะเลาะกับปัญหาหลายเรื่องกระตุ้นสมองผมคิดออก ผมเริ่มเข้าใจความหมายของคำพูดคนอื่นมากขึ้นและเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากขึ้นบวกกับผมเริ่มพยายามด้วยแหละ มันมีครั้งนึงที่ผมพยายามอ่านหนังสือวิทย์กับภาษาไทยแล้วได้ 60คะแนนเต็มตอนสอบกลางภาค เป็นเรื่องยากมากสำหรับเด็กสมาธิสั้นแบบไม่ซนเพราะในหัวกับมีความคิดแล่นเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน แปปๆ วอกแวกไปดูสิ่งที่น่าสนใจกว่า ดูโทรทัศน์ แปปข้อความที่อ่านไปแล้วกับรู้สึกว่าตัวเองอาจลืมเลยกลับไปทวนใหม่อีกรอบ ถึงจะได้เต็มและภูมิใจในตอนนั้นแค่ไหน ผมกลับรู้สึกว่าการพยายามครั้งนั้นช่างสูญเปล่า การเรียนแบบท่องจำส่งให้ผมมีสันดานเสีย ตอนนั้นครูบอกด้วยฟลุคหรือเปล่า ผมไม่น่าตอบเลยว่าไม่ ผมน่าจะตอบว่าใช่ ครูเขาน่าจะถามมากกว่าว่าที่เรียนมาเข้าใจเหรอไม่ได้ถามเรื่องความพยายามของผมหรอก มีเพื่อนคนนึงเคยบอกผมว่าครูคนนึงบอกผมว่าผมทำอะไรไม่เป็น ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ มันก็ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วที่ผมมักไม่เข้าใจในสิ่งที่คนอื่นสอน แค่ม้วนสปาเกตตี้หรือผูกเงื่อนมันก็ดูไปหมด แล้วบางครั้งผมก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ผมทำมันต่างกับคนอื่นขนาดนั้นเชียวเลย ผมเป็นพวกจำอะไรได้ยากมาก ใช้ความคิดว่าทำอะไรผิดข้ามปี วิชาประวัติศาสตร์ผมเลยจำไม่ได้เลยสักนิด คณิตศาสตร์ไม่เข้าหัว ตอนเด็กผมแค่นับเลขก็ยังรู้สึกแบบเอ๊ะจนคิดว่าใช่เลขนี้เหรอ บวกลบคูณหารก็ไม่เป็นโดยเฉพาะเลขหลักเยอะๆ ดูตราชั่งก็ไม่เป็น สูตรคูณก็ไม่เป็นเพราะต่อให้ทำได้เดี๋ยวก็ลืมไปอีกจนท้อที่จะพยายามแล้ว ต้องพยายามเท่าไหร่กันถึงจะได้เท่าคนอื่น ต้องใช้เวลาและวันเท่าไหร่กันถึงจะตามคนอื่นทัน ผมไม่เคยตามความเร็วของโลกใบนี้ทันเลย บางอย่างผมทำได้ บางอย่างผมทำไม่ได้จนบางคนบอกว่าผมแกล้งโง่ ผมรู้ดีว่าเขาต้องการแค่ด่าผมเพราะว่าผมไปจ้องหน้าคนที่เพื่อนชอบและแหกขาทำตัวยิ้มแย้มจนดูพิลึกพิลั่น กดใจสตอรี่เพื่อนๆ คนอื่นด้วยความโหวงเหวงใจจากซึมเศร้าและคนที่เพื่อนชอบก็ทักมาถามว่าใครเนี่ย ผมตอบกลับอะไรสักอย่างและผมก็สอบได้เต็มอยู่วิชานึง ตอนแรกเพื่อนคนนั้นบอกว่าผมลอกข้อสอบเพื่อนคนนึงแต่พอเขารู้ว่าผมไม่ได้ลอก เขาก็พูดแบบนั้นที่บอกไปตอนแรกแหละ ผมเข้าใจนะที่พวกเขาจะโกรธเพราะตอนเข้ามาผมเล่นมุกปากหมาใส่ในแชทกลุ่มทั้งที่ข้างนอกไม่กล้าพูดอะไรด้วยซ้ำ ผมเป็นคนเริ่มเรื่องแถมยังไประบายใส่ครูที่ปรึกษาเหมือนว่าผิดทั้งคู่ เหมือนว่าฝ่ายนั้นเริ่มก่อนและกว่าผมจะรู้ตัวว่าทำอะไรผิดก็ ปวช.3 ทั้งที่เรื่องไว้ตอน ปวช.1 ผมอยากขอโทษมากจริงๆ ผมอยากย้อนไปแก้ไขอดีต ผมไม่อยากทำให้ใครรู้สึกแย่ นึกทวนชีวิตในอดีตแล้วกี่ครั้งแล้วนะที่เป็นภาระให้ใครต่อใครและจะก่อเรื่องก่อราวไปถึงไหน ผมกลัวความผิดพลาด ผมกลัวความไม่สมบูรณ์แบบเพราะว่าถ้าพลาดซ้ำๆ มันก็จะผิดหวังในตัวเองมากขึ้นแม้ว่าผมจะผิดหวังในตัวเองอยู่แล้วก็เถอะ...
ผมใช้ชีวิตลำบากเพราะมีความพิการซ้ำซ้อนด้านสมองและโรคจิตเวชจนอยากตุย
ถ้าชีวิตของผมคือหนังประเภทหนึ่ง มันจะไม่มีตัวร้ายเป็นคนอื่น แต่จะวกวนกับศัตรูตัวฉกาจที่หนีไปไหนไม่พ้น หลอกหลอนจนกว่าผมจะตาย ฉันคือนายและนายก็คือฉัน เรื่องที่แย่ส่วนนึงของผู้ป่วยจิตเวชคือมันไม่มีศัตรูตัวไหนนอกจากตัวเราเอง ต้องสู้กับตัวเอง คอยประคองสติไม่ให้อาละวาดหรือทำตัวแย่ๆ ใส่คนอื่น เพราะรู้ดีแค่วันแย่ๆ แค่วันเดียวก็อาจจะเป็นกองขยะเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยสะสมในใจใครบางคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเผลอพลาดพลั้งทำใส่คนอื่นอย่างไม่หยุดยั้ง ผิดพลาดแล้วผิดพลาดอีกซ้ำอยู่แบบนั้น จนเกิดเป็นความกลัวที่จะกล้าทำอะไร พอมานึกดูดีๆ แล้วตัวผมก็พลาดแต่เกิดแล้วนี่นา เพราะเป็นแบบนี้ไง ผมคิดว่าตัวเองน่าจะมีอัตลักษณ์ออทิสติก (สติปัญญาบกพร่อง) โรคสมาธิสั้นแบบไม่ซน โรคดิลแคลคูเลีย โรคกลัวสังคม บุคลิกhps ตอนนี้ผมเป็นโรคซึมเศร้า บุคลิกเพอร์เฟ็คนิชั่น อัมพาตทางความคิด โรคย้ำคิดย้ำทำ เท่าที่ผมสังเกตอาการตัวเอง คอยค้นหาข้อมูลในเพจต่างๆ เว็บต่างๆ และเอไอ ผมรู้สึกตัวเมื่อตอนอายุ 12 เพราะตอนนั้นผมทะเลาะกับเพื่อนบ้านและมันแปลกที่ผมทำอะไรผิดพลาดกับเพื่อนอยู่หลายครั้งจนต้องขอโทษอยู่หลายรอบ ผมไม่ชอบความรู้สึกนี่เราขอโทษเขาอีกแล้วเหรอ นี่เราทำพังอีกแล้วเหรอ ผมเลยแยกตัวเองออกมา ค้นหาอาการต่างๆ ในเน็ต ปัญญาอ่อน ชื่อที่ผมคาดเดาว่าผมเป็นแต่ผมไม่อยากยอมรับและผมก็ไม่รู้แน่ชัดด้วยว่ามันใช่หรือเปล่า ผมพยายามหาสาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะแม่ต่างครรภ์แต่ทุกอย่างปกติดี สูตรติบัตรทุกอย่างปกติดี แม่กับพ่อไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรง ครอบครัวก็ไม่น่ามีปัญหาด้านสมองเหมือนกัน ใช้เวลาช็อกและยอมรับนานอยู่ 8ปี ระหว่างทรงผมก็พยายามแล้วนะแต่เหมือนผมจะพยายามผิดไปหน่อย ผมพึ่งมาเรียนรู้เรื่องตอนประมาณ ป.6 เอง เหมือนเพราะเรื่องที่ทะเลาะกับปัญหาหลายเรื่องกระตุ้นสมองผมคิดออก ผมเริ่มเข้าใจความหมายของคำพูดคนอื่นมากขึ้นและเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากขึ้นบวกกับผมเริ่มพยายามด้วยแหละ มันมีครั้งนึงที่ผมพยายามอ่านหนังสือวิทย์กับภาษาไทยแล้วได้ 60คะแนนเต็มตอนสอบกลางภาค เป็นเรื่องยากมากสำหรับเด็กสมาธิสั้นแบบไม่ซนเพราะในหัวกับมีความคิดแล่นเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน แปปๆ วอกแวกไปดูสิ่งที่น่าสนใจกว่า ดูโทรทัศน์ แปปข้อความที่อ่านไปแล้วกับรู้สึกว่าตัวเองอาจลืมเลยกลับไปทวนใหม่อีกรอบ ถึงจะได้เต็มและภูมิใจในตอนนั้นแค่ไหน ผมกลับรู้สึกว่าการพยายามครั้งนั้นช่างสูญเปล่า การเรียนแบบท่องจำส่งให้ผมมีสันดานเสีย ตอนนั้นครูบอกด้วยฟลุคหรือเปล่า ผมไม่น่าตอบเลยว่าไม่ ผมน่าจะตอบว่าใช่ ครูเขาน่าจะถามมากกว่าว่าที่เรียนมาเข้าใจเหรอไม่ได้ถามเรื่องความพยายามของผมหรอก มีเพื่อนคนนึงเคยบอกผมว่าครูคนนึงบอกผมว่าผมทำอะไรไม่เป็น ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ มันก็ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วที่ผมมักไม่เข้าใจในสิ่งที่คนอื่นสอน แค่ม้วนสปาเกตตี้หรือผูกเงื่อนมันก็ดูไปหมด แล้วบางครั้งผมก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ผมทำมันต่างกับคนอื่นขนาดนั้นเชียวเลย ผมเป็นพวกจำอะไรได้ยากมาก ใช้ความคิดว่าทำอะไรผิดข้ามปี วิชาประวัติศาสตร์ผมเลยจำไม่ได้เลยสักนิด คณิตศาสตร์ไม่เข้าหัว ตอนเด็กผมแค่นับเลขก็ยังรู้สึกแบบเอ๊ะจนคิดว่าใช่เลขนี้เหรอ บวกลบคูณหารก็ไม่เป็นโดยเฉพาะเลขหลักเยอะๆ ดูตราชั่งก็ไม่เป็น สูตรคูณก็ไม่เป็นเพราะต่อให้ทำได้เดี๋ยวก็ลืมไปอีกจนท้อที่จะพยายามแล้ว ต้องพยายามเท่าไหร่กันถึงจะได้เท่าคนอื่น ต้องใช้เวลาและวันเท่าไหร่กันถึงจะตามคนอื่นทัน ผมไม่เคยตามความเร็วของโลกใบนี้ทันเลย บางอย่างผมทำได้ บางอย่างผมทำไม่ได้จนบางคนบอกว่าผมแกล้งโง่ ผมรู้ดีว่าเขาต้องการแค่ด่าผมเพราะว่าผมไปจ้องหน้าคนที่เพื่อนชอบและแหกขาทำตัวยิ้มแย้มจนดูพิลึกพิลั่น กดใจสตอรี่เพื่อนๆ คนอื่นด้วยความโหวงเหวงใจจากซึมเศร้าและคนที่เพื่อนชอบก็ทักมาถามว่าใครเนี่ย ผมตอบกลับอะไรสักอย่างและผมก็สอบได้เต็มอยู่วิชานึง ตอนแรกเพื่อนคนนั้นบอกว่าผมลอกข้อสอบเพื่อนคนนึงแต่พอเขารู้ว่าผมไม่ได้ลอก เขาก็พูดแบบนั้นที่บอกไปตอนแรกแหละ ผมเข้าใจนะที่พวกเขาจะโกรธเพราะตอนเข้ามาผมเล่นมุกปากหมาใส่ในแชทกลุ่มทั้งที่ข้างนอกไม่กล้าพูดอะไรด้วยซ้ำ ผมเป็นคนเริ่มเรื่องแถมยังไประบายใส่ครูที่ปรึกษาเหมือนว่าผิดทั้งคู่ เหมือนว่าฝ่ายนั้นเริ่มก่อนและกว่าผมจะรู้ตัวว่าทำอะไรผิดก็ ปวช.3 ทั้งที่เรื่องไว้ตอน ปวช.1 ผมอยากขอโทษมากจริงๆ ผมอยากย้อนไปแก้ไขอดีต ผมไม่อยากทำให้ใครรู้สึกแย่ นึกทวนชีวิตในอดีตแล้วกี่ครั้งแล้วนะที่เป็นภาระให้ใครต่อใครและจะก่อเรื่องก่อราวไปถึงไหน ผมกลัวความผิดพลาด ผมกลัวความไม่สมบูรณ์แบบเพราะว่าถ้าพลาดซ้ำๆ มันก็จะผิดหวังในตัวเองมากขึ้นแม้ว่าผมจะผิดหวังในตัวเองอยู่แล้วก็เถอะ...