คนคุย ยิ่งสนิท ยิ่งมีปัญหามาให้เยอะ ความเกรงใจเริ่มลดลง
คือคนเรา ช่วงที่คุยกันแรกๆ ก็จะมีความเกรงอก เกรงใจกัน
และมักจะเผยด้านดีๆ เข้าหากัน
แต่สักพัก ยิ่งสนิทกันมากขึ้น ความเกรงใจก็ลดลง และก็เริ่มมีปัญหาโยนมาให้มากขึ้น
คนคุย
แรกๆ ก็เป็นห่วงกัน เติมกำลังใจให้กันทุกวัน แชร์เรื่องดีๆ ให้กัน
พอเริ่มรู้จักจริงๆ เริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ
บ่นมันทั้งวัน แบบ มดกัด ไม่พอใจก็บ่น
อาหารในร้านได้ช้า ก็บ่น
มีงานก็โยนมาให้ช่วยทำ
ไม่ค่อยเป็นห่วงแบบเมื่อก่อน
อยู่ไปอยู่มา จากที่มีความสุข กับกลายเป็นเริ่มอึดอัด เริ่มเครียด
ช่วงที่ดี ก็ดีมาก ช่วงที่บ่นก็ขั้นสุด
เหมือนผีเข้า ผีออก
เอาแน่ เอานอนอะไรไม่ได้ คือแบบยิ่งรู้จักมากขึ้น แล้วเริ่มเครียดแล้ว
ตอนนี้ก็ตัดสินใจอยู่ว่าจะพูดตรงๆ ดีไหม หรือยอมรับไปก่อน หรือจะปรับตัวเข้าหากัน แต่ก็ยังไม่อยากพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจไปนะครับ
เพื่อนๆ ใครเคยเจอแบบนี้บ้าง แล้วจะทำอย่างไรดี ถอยออกมาในจุดที่พอดี หรือไม่ไปต่อ
มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็กันได้ครับ ขอบคุณครับ
...
..
.
คนคุย ยิ่งสนิท ยิ่งมีปัญหามาให้เยอะ ไปต่อ หรือพอแค่นี้ ?
คนคุย ยิ่งสนิท ยิ่งมีปัญหามาให้เยอะ ความเกรงใจเริ่มลดลง
คือคนเรา ช่วงที่คุยกันแรกๆ ก็จะมีความเกรงอก เกรงใจกัน
และมักจะเผยด้านดีๆ เข้าหากัน
แต่สักพัก ยิ่งสนิทกันมากขึ้น ความเกรงใจก็ลดลง และก็เริ่มมีปัญหาโยนมาให้มากขึ้น
คนคุย
แรกๆ ก็เป็นห่วงกัน เติมกำลังใจให้กันทุกวัน แชร์เรื่องดีๆ ให้กัน
พอเริ่มรู้จักจริงๆ เริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ
บ่นมันทั้งวัน แบบ มดกัด ไม่พอใจก็บ่น
อาหารในร้านได้ช้า ก็บ่น
มีงานก็โยนมาให้ช่วยทำ
ไม่ค่อยเป็นห่วงแบบเมื่อก่อน
อยู่ไปอยู่มา จากที่มีความสุข กับกลายเป็นเริ่มอึดอัด เริ่มเครียด
ช่วงที่ดี ก็ดีมาก ช่วงที่บ่นก็ขั้นสุด
เหมือนผีเข้า ผีออก
เอาแน่ เอานอนอะไรไม่ได้ คือแบบยิ่งรู้จักมากขึ้น แล้วเริ่มเครียดแล้ว
ตอนนี้ก็ตัดสินใจอยู่ว่าจะพูดตรงๆ ดีไหม หรือยอมรับไปก่อน หรือจะปรับตัวเข้าหากัน แต่ก็ยังไม่อยากพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจไปนะครับ
เพื่อนๆ ใครเคยเจอแบบนี้บ้าง แล้วจะทำอย่างไรดี ถอยออกมาในจุดที่พอดี หรือไม่ไปต่อ
มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็กันได้ครับ ขอบคุณครับ
...
..
.