ไม่อยากอยู่บ้านกับแม่ค่ะ

ขอท้าวความก่อนนะคะ ว่าตั้งแต่เด็กจนโต เราไม่เคยอาศัยอยู่กับแม่เลยสักช่วงชีวิต เราถูกตายายเลี้ยงดูแลทุกอย่าง เราโตมาแบบได้ยินผู้ใหญ่ทุกคนด่าแม่ให้เราฟังว่าแม่เราไม่ดีแบบนั้น แบบนี้ เลวอย่างนั้น สารพัดมากมาย แต่ด้วยความเป็นเด็กจึงไม่เคยสนใจ ถึงแม้จะไม่เคยได้อยู่กับแม่ เราก็ยังรักเขาเหมือนเดิมค่ะ จนกระทั่งเขาติดคุกเพราะยาเสพติด ติดนานอยู่หลายปี ออกมาเจอเราตอนโตตอนเรามีลูกพอดี หลังจากนั้นเราก็ได้มีโอกาสอาศัยอยู่กับแม่จริง ๆ ครั้งแรกในชีวิตค่ะ แรก ๆ ก็เหมือนจะดีนะคะ พอนานวัน นานเดือน นานปี คำบอกเล่าที่ผู้ใหญ่เคยว่าร้ายแม่ เรากลับเข้าใจทุกคำเหล่านั้นมากขึ้นทุกวันค่ะ ธาตุแท้ของแม่อารมณ์ร้ายมาก ใครขัดใจไม่ได้เลย นิดหน่อยก็พร้อมปรี๊ดแตก ร้ายถึงขนาดที่ว่าพร้อมตบตี ทำร้ายร่างกายเราได้ทุกเมื่อ ชอบด่าเราแบบหยาบคาย หยาบมาก ดูถูกว่าเราเป็นบ้าง ไล่เราไปตายบ้าง ( เราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ เคยได้ไปอยู่แผนกจิตรเวช ) แต่แม่ก็ไม่เคยเป็นห่วงสุขภาพจิตเราสักนิด กระทืบเราจนต้องหนีออกจากบ้าน ทิ้งลูกไว้กับเขาเพราะไม่สามารถเอาไปได้ เขาก็ขู่จะฆ่าลูกเรา

เราเคยรักแม่มาก ถึงแม่จะร้ายกาจแค่ไหน แต่วัยเด็กที่ไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นจากแม่ พอโตขึ้นได้อยู่กับเขา สุดท้ายเราก็รักและหายโกรธแม่อยู่ดี เหมือนกับติดอยู่ในความสัมพันธ์ toxic รู้ว่าผิดแต่ก็ออกมาไม่ได้น่ะค่ะ หลายครั้งที่เราตัดพ้อ ขอร้อง ขอความเห็นใจ ก็จะถูกเขาด่าอย่างรุนแรง เหมือนเราไม่ใช่ลูก เขาติดผู้ชายมากค่ะ เหมือนในสายตาแม่จะมีแต่ผู้ชายเท่านั้น แม่เป็นหนักถึงขนาดที่ว่า คิดว่าเราไปมีอะไรกันกับแฟนใหม่เขาค่ะ เอาเราไปโพสด่า ตามแซะเราว่าเราไปแย่งผัวเขา กล่าวร้ายว่าเราเป็นมิจฉาชีพ แฮ็กบัญชี แฮ็กมือถือของเขาเพื่อที่จะทำลายชีวิตเขา เราปฏิเสธเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟัง จนความรักที่เคยมีมันค่อย ๆ ลดลงเป็นความเกลียดทีละนิด

จนสุดท้าย แม่กลายเป็นผู้หญิงไม่ดีในสายตาเราไปเลยค่ะ ไม่มีเลยคำว่าแม่ เขาออกจากบ้านไปหนึ่งปีเต็มเพราะคนที่บ้านไล่เขาค่ะ ทุกคนในบ้านต่างเกลียดแม่หมด เขาทั้งเล่นยา เป็นผีพนัน ติดผู้ชาย ไม่หางานทำ วัน ๆ วนเวียนมาขอเงินทุกวัน สร้างหนี้สร้างสิ้นให้คนที่บ้านตามเก็บกวาดตลอด แต่เขาก็กลับมาบ้านในวันนี้ค่ะ กลับมานอนด้วยในสภาพที่ดูแปลกไป จากที่ทุกคนมองว่าเขาเป็นคนเพ้อเจ้อ เนื่องด้วยเพราะเล่นยา วันนี้เขาดูเป็นคนบ้าไปแล้ว พูดคนเดียว ด่าโวยวายกับใครก็ไม่รู้ ถามเขาเขาก็บอกว่าผีตามมาค่ะ รื้อเสื้อผ้าเรามาโยนทิ้งหน้าห้อง เอาขยะไปโยนกลางถนนหน้าบ้าน จนมีคืนหนึ่งอยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้เฉยเลยค่ะ ทุบตีตัวเองให้ลูกเราเห็น ลูกเราตกใจกลัวภาพติดตาเด็กไปเลยค่ะ แล้วแม่ก็ตะโกนให้เราเปิดรั้วบ้าน จากนั้นเขาก็วิ่งแบบผีบ้าผีบอไปเลยค่ะ ไปไหนก็ไม่รู้

สภาพจิตใจเราย่ำแย่มาก เราพยายามสื่อสารกับคนที่บ้านว่าเราไม่อยากอยู่กับแม่ เราอยู่ไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาอยู่ด้วยกันก็ทะเลาะทุกวัน ทะเลาะแบบตายกันไปข้างอยู่เสมอ ตอนที่แม่หายไปจากชีวิตเรา เรามีความสุขมาก ใช้ชีวิตกับลูกแบบราบรื่น พอแม่กลับมาอะไรก็วุ่นวายไปหมด ความสัมพันธ์เรากับลูกก็แย่ลงจนเห็นได้ชัด เราจนปัญญามากเลยค่ะ เราไม่มีทางมีความสุขแน่นอน ไม่มีทางเด็ดขาด