[CR] ตามมา พาไปชิม : ติ่มซำเจ้าสัวแต่เตี้ยม เมืองทองธานี

ส่วนใหญ่อาหารเช้าที่บ้านนี้ จะเป็นแนวขนมปัง/แซนวิช/แพนเค้ก/พวกเบเกอรี่สารพัดแบบ แต่วันนี้ มีนัดกับร้านเพื่อนำรถไปติดฟิล์ม เลยมาเปลี่ยนบรรยากาศอาหารเช้านอกบ้านกัน ร้านอยู่บริเวณตลาดอัศวรรณ เมืองทองธานี  ตอนติดต่อร้าน เขามีคิวว่างในวันนั้น ช่วงเช้า 8.30 คือวันอื่นคิวเต็ม ว่างอีกทีก็เป็นช่วงท้ายเดือนซึ่งใกล้ที่พวกเราต้องเดินทางกลับ พ่อบ้านเลยบอกว่า ตกลงไปเลย จะได้เสร็จๆ พอเรากลับ จะได้ไม่เป็นภาระพี่สาวแม่เปปต้องขับมาติดฟิล์มให้ แค่ที่เขาต้องมาสลับรถใช้ในแต่ละวัน คือขับรถตัวเอง แล้วรุ่งขึ้นก็มาใช้รถแม่เปป สลับใช้กันไปมาเพื่อไม่ให้รถแม่เปป จอดเฉยๆ ก็ยุ่งพอละ

ร้านประดับยนต์นี้ เขามีที่นั่งพักรับรองลูกค้า มีทีวี แอร์เย็นๆ แต่ขาดอาหาร 55 ...แม่เปปหิวก็เลยชวนพ่อบ้านเดินข้ามฝั่งมาหาอะไรกิน ช่างพอดีอะไรเช่นนี้หนอ มีร้านติ่มซำของโปรดแม่เปปด้วย


ภายนอกร้านค่ะ เราไปยังเช้า ประมาณ 9 โมงนิดๆ

มาๆ เดินข้ามพรมแดงเข้าไปข้างในร้านกันค่ะ

เปิดเข้าไป แอร์เย็นมาก เย็นแต่เช้าเลย ถูกใจพ่อบ้านเมืองหนาวค่ะ เพราะแค่เดินข้ามฝั่งมาก็ร้อนสำหรับเขาแล้ว

ผ้าปูโต๊ะสีสวย เป็นสีที่แม่เปปชอบเลย 55


มีเมนูเยอะแยะค่ะ ลูกค้าชอบอะไร สั่งอะไร ก็ทำเครื่องหมายจำนวนชุด ในใบสั่งอาหารที่ พนง.นำมาวางให้ได้เลย


มาร้านติ่มซำ ก็ต้องมีเซ็ตกาน้ำชาจีนด้วยละ

นั่งคุยกะหนุงกะหนิงกัน 2 คนไม่นาน อาหารที่สั่งไปก็มาเสริฟค่ะ ยังเช้าอยู่ ก็เพิ่งมีลูกค้าโต๊ะเราเดินเข้ามานิ

ลืมบอกค่ะ รายการบนโต๊ะนี่ แม่เปปเป็นคนสั่ง และกินคนเดียวทั้งหมด เพราะพ่อบ้านไม่ชอบอาหารสไตล์ติ่มซำค่ะ ผิดกับแม่เปปที่รักหลงใหลเอามากๆ ไปไหนถ้าเห็นร้านติ่มซำร้านไหนๆ ถ้ามีเวลาพอเป็นต้องเดินเข้าไปทันที ร้านไหนไม่อร่อยถูกปากก็ครั้งเดียวผ่าน ถ้าอร่อยก็จำแล้วกลับไปซ้ำ.. 55

มาชิมอาหารจานแรกกันค่ะ  บักกุดเต๋  บางทีเรียก บักกุ๊ดเต๋  บะกุ๊ดเต๋ เรียกยังไงก็ถูกค่ะ แค่เขียนต่างกันแต่ละร้านแค่นั้นละ  
เมนูนี้ ตักให้พ่อบ้าน เขาก็ยอมชิมเพื่อไม่ให้แม่เปปเสียน้ำใจ แต่หมดถ้วยแล้วก็บอกว่า ไม่เอาแล้ว กลิ่นเครื่องยาจีนแรงเกินสำหรับเขา เขาบอกว่าชอบน้ำซุปจิ้มจุ่ม ร้านแถวบ้านที่แม่เปปพาไปกินบ่อยๆมากกว่า ..ใช่ค่ะ เขาชอบจริงๆจังๆ พาไปทีไร ต้องสั่งจิ้มจุ่ม น้ำซุปในหม้อเขากินคนเดียว เกือบหมด 55

จริงๆแล้ว แม่เปปว่า กลิ่นเครื่องยาจีนไม่แรงนะ เบาด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับร้านที่เบตงที่แม่เปปติดใจ อยากกลับไปซ้ำ 55.. ซึ่โครงหมูเขา นุ่ม เปื่อยดีค่ะ

ซาลาเปาไข่เค็มลาวา แป้งนุ่มนิ่ม นึ่งมาร้อนๆ

แบ่งครึ่งออกมา ก็เจอแบบนี้..รอรัย ใส่ปากสิคะ

เข่งนี้ เสี่ยวหลงเปา ใส่มาในช้อนให้ยกใส่ปากง่ายๆ แต่แม่เปปไม่ง่ายค่ะ ปากไม่กว้างพอ ลูกนึง กัด2-3 คำ แต่ก่อนกัด จุ๊บๆน้ำซุปอุ่นๆ หวานๆก่อนค่ะ


เข่งนี้ ฮะเก๋ากุ้ง แม่เปปติ๊กในช่องผิดแน่ๆ ว่าสั่ง 1 แต่มา 2 ยังไงก็ต้องกิน 55

ตัดกึ่งกลาง ก็เห็นไส้สีส้มอ่อนๆแบบนี้เลย  

จานปิดท้ายเช้านี้ ปอเปี๊ยะสดปูค่ะ  น้ำราดสีเข้ม มีความหนืดเล็กๆ

พุงแม่เปปแน่นไปหมดแล้ว แต่ต้องพยายามกำจัดของบนโต๊ะทั้งหมด ดีนะยังมีอีกหลายเมนูที่เห็นแล้วอยาก แต่พ่อบ้านเบรคไว้ว่า สั่งมากินให้หมดนะ


ผ่านไป เกือบ 1 ชม. ตั้งแต่เข้าร้าน จนนั่งละเลียด ก็ยังไม่สามารถกินหมดเกลี้ยงค่ะ พ่อบ้านเห็นละว่า แม่เปปพยายามที่สุดแล้ว (ความจริง แม่เปป ทำตาปริบๆ อ้อนขอความสงสาร แล้วเขาก็ตกหลุมพรางเรา 55) เขาก็เลยบอกว่า กินไม่ไหวก็พอไม่ต้องฝืน จ่ายสตางค์เรียบร้อย แม่เปปก็เดินตัวปลิวนำออกมาเลย