การที่เราร้องเพราะพ่อแม่ดูถูกความพยายามมันผิดไหมคะ

คือเราพยายามสอบแลกปลี่ยนค่ะเราติวแลกเปลี่ยนเองไปด้วยเรียนไปด้วยเราเรียนห้องวิทย์คณิตนะคะแต่เราไม่เก่งพวกสาขานี้เลยเราก็อ่านมา2เดือนได้ค่ะแลกเปลี่ยนแต่พยายามอ่านติวตอนว่างจนวันสอบพ่อแม่เราไม่อยู่เราก็สอบออนไลน์เราก็บอกไว้แล้วนะคะว่าห้ามโทรมาห้ามมาคุยด้วยแต่ว่าย่าเราไม่รู้เลยโทรมาไม่หยุดเลยค่ะประมาณ30นาทีทำเราแบบว่าคิดอะไรไม่ออกเลยเราคิดว่าน่าจะมีอะไรฉุกเฉิน(ปกติย่าเราโทรย้ำๆแบบนี้อยู่แล้วนะคะ)แต่มันทำเราเสียสมาธิมาเลยตอนสอบก็ไม่มีสมาธิทำไม่ค่อยได้ค่ะพอหลังจากนั้นก็กินข้าวแล้วเราก็เล่าว่าเราทำข้อสอบไม่ค่อยได้เพราะเสียสมาธิละพ่อก็พูดตลกว่าๆโชคชะตากำหนดมาแล้วว่าไม่ให้ไปแล้วก็แบบว่าพูดอย่างงั้นย้ำๆค่ะบอกตรงๆว่าเสียความรู้สึกมากเพราะพยายามสอบแต่มาเสียสมาธิเลยทำไม่ค่อยได้แล้วแม่กับพ่อก็พูดย้ำอยู่อย่างงั้นทำเราร้องกลางโต๊ะแล้ววิ่งขึ้นห้องเลยค่ะหลังจากนั้นวันประกาศผลเราก็รู้แล้วนะคะว่เราไม่ติดที่1แน่ๆ(อยากได้ที่1เพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินส่งขนาดนั้นในช่วงนี้)เราก็มาดูผลคนเดียวในห้องค่ะแล้วก็แค่เค็จจอส่งไปให้แม่นะว่าได้ทุน50,000(สอบได้88%เต็ม100ค่ะห่างจากที่1 5%)แต่ก็ไม่ได้บอกไปว่าสละสิทธิแล้วแล้วพรุ่งน้เราสอบใช่ไหมคะเราก็อ่านหนังสือช่วงกลาวันบ้างแล้วเหละแต่อยากทวนแล้ววิชานี้ไม่มีชีทนะคะครูจะส่งเนื้อหาให้เป็นไฟล์(มีหนังสือแต่ครูไม่สอนตามหนังสือเลยอ่านไม่ได้)แม่เราก็มายึดโทร์ศัพทร์เราก็บอกว่าเราไม่ให้ได้ไหมอ่านชีวะแบบเสียงตอนนั้นก็อาจจะแอบติดความนิ่งๆนอยๆอยู่แล้วแม่ก็บอกฉันเอาทรศัพทร์น้องได้ของเธอฉันก็ต้องเอาได้แล้วแกกืนประชดอยู่สักพักค่ะเราเลยยอมให้จนเราไปรีดเสื้อพ่อก็ถามคะแนนอะไรดีๆตอนแรกแ่พอเราบอกเราสละสิทธิแล้วแกก็พูดเหมือนแบบจะสื่อว่าชะตากำหนดมาแล้วพูดแนวๆนี้อยู่หลายรอบเลยค่ะเหมือนจะบอกเราว่าพยายามก็ไปไม่ได้หรอก(ขอไม่ลงสิ่งที่แกพูดเยอะนะคะ)ตามตรงเราเสียใจมากค่ะที่แกพูดแบบนั้นเพราะเราแค่อยากได้คำว่าไม่เป็นไรหรือเอาใหม่เราก็กลับห้องมาแอบร้องนะคะละพ่อเราไล่เช็คโทรศัพทร์แล้วแกเห็นเราร้องแกบกว่าเราเวอร์เล่นละครดราม่าเพลงน้ำเน่าไม่มีใครจะมาสนใจเธอหรอกละแกก็เอาไเทียบกับน้องที่ข่งว่ายน้ำได้ที่2แต่ไ่ม่ร้องค่ะละแกก็พูดประมาณว่าเราจริงจังกับแลหเปลี่ยนเกินไปตอนนี้เหมือนไม่เอาอะไรอีกแล้วเธอทำอะไรเหนื่อยมาหนักมากรึไงเก็บอั้นอะไรนักหนาทำตัวเหมือนอยู่บ้านนี้ไม่มีความสุขอยากจะไปให้ได้เลยใช่ไหมละแกก็บอกว่าเราร้องมาโทษแกว่าแกไม่มีเงินส่งว่าแกจนใช่ไหมเอาตรงๆเรายังไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยค่ะเพราะเรารู้ว่าไม่ใช่เงินน้อยๆหามายากแต่คือแกตะโกนอยู่แบบนั้นแล้วหาว่าหนูทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวารทำตัวเวอร์อาการตอนนี้มันมากไปต้องไปคุยกับครูที่โรงเรียนละแกก็พยายามพูดแค้นประมาณว่าอัดอั้นอะไรมากคิดอะไรอยู่ตอนนั้นคือแบบเราไม่อยากตอบเลยค่ะเพราะเรารู้ว่าแกจะไม่ฟังคือทุกครั้งที่เราร้อเรารู้ว่าตัวเองทำไม่ได้แน่ๆเลยเตรียมใจไว้แล้วต่คือเราร้องเพราะวิธีที่พ่อแม่พูดกับเราค่ะแบบนี้เราผิดรึเปล่าคะหรือเราโลกหมุนรอบตัวเองจริงเหมือนที่พ่อพูด(เราตอนนี้ม.4 นะคะ)