เรากับแฟนคบกันมาเข้าปีนี้ปีที่3แล้ว เราอายุห่างกันมากมีบ้างที่ทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ แต่แฟนเราก็อารมณ์ร้อนพูดจาไม่ดี ชอบพูดทำร้ายจิตใจ เราเองที่เป็นคนฟังก็รู้สึกแย่มากไม่รู้ทำไมคนอื่นด่ายังไม่เจ็บเท่าแฟนเราด่าตะคอกใส่ คำบางคำ พ่อ แม่เรายังไม่เคยพูดกับเราแบบนี้เลย เราเองก็เป็นคนที่ไม่ได้ดีมาก แฟนเราเองไม่ใช่ว่าไม่มีข้อดี เขาตามใจเราตลอด เราอยากไปไหนเขาพาเราไป อยากกินอะไรเขาพาเราไปกิน เขาเองก็เป็นคนที่ไม่ได้มีกำลังทรัพย์มาก แต่เราไม่เคยไปมองถึงเรื่องตรงนั้น ที่เรายังอยู่ยังดูแลเพราะแค่คำว่า รัก เท่านั้น แม่เราเองไม่เคยชอบเขาเลย เราเองก็ไม่สามารถจะประคับประคองทั้งสองฝั่งไปได้ เราต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง จนถึงทุกวันนี้เราไม่เคยได้ติดต่อครอบครัวอีกเลย ทุกครั้งที่ทะเลาะ เขาชอบเอาเราไปพูดในสิ่งที่เราเคยทำผิดพลาด พูดขายเราให้รู้สึกอับอายแต่เขามองเป็นเรื่องปกติ เพราะเขาพูดกับคนในครอบครัวเขา เราไม่เคยพูดในสิ่งที่ไม่ดีที่เขาทำกับเรา เราไม่เคยเอาไปพูดทั้งในครอบครัวเราและครอบครัวเขา จนเรารู้สึกว่าทำไมเราไม่ลองทำเหมือนที่เขาทำบ้างล่ะ แล้วเขาจะรู้สึกเหมือนเรารึปล่าว พอเราลองทำเหมือนเขาเราเองกลับเป็นคนที่ผิด ผิดที่เอาเขาไปพูดบอกแม่เขา เราก็เลยบอกเขาว่า เขาเองก็เคยทำเราแบบนี้ทำไมเราจะพูดไม่ได้ เขาบอกว่ามันปกติ เรารู้สึกว่าการที่เราคบกับแฟนเหมือนเราต้องร้องขอความรักจากเขาเสมอ ไม่รู้สิ แต่เรารู้สึกแบบนั้น เราต้องคอยถามคอยบอกต้องตั้งคำถามว่าทำไมเสมอ กอดหน่อยได้มั้ย?
หอมหน่อยได้มั้ย? ทำไมไม่เคยชวนกินข้าวด้วยเลย? ทำไมไปไหนไม่ชวน? เราต้องตั้งคำถามพวกนี้เสนอ ถ้ากลับกันเป็นเรา เรากินข้าวแล้วเราไม่ชวนเท่ากับเราผิด ผิดที่ทำไมไม่ชวนเขากินด้วย บางทีเราเองก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง เท่ากับว่าเราทำเอาคืนเขาทันที เรารู้สึกว่าเราเองก็อดทนมากในช่วง3ปีนี้ ทั้งเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ ทุกอย่างที่มันบั่นบอน ทุกความรู้สึกแย่ๆ แต่เขากลับมองว่าเราไม่เคยอดทนเพื่อเขา ทำไมถึงไม่อดทน
เรากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าถ้าให้คนอื่นมาคบคนอื่นเขาคงไม่คบได้นานเท่าเรา เพราะแต่ละคนที่เขาคบมาเราคนกันนานสุด นิสัยเขาบางทีพ่อ แม่เขาเองยังต้องเอ่ยปาก ไม่ไม่เคยจะยอมรับผิดกับสิ่งที่พูดที่ทำ มีแต่คำพูดที่พูดไปเลื่อยให้ตัวเองนั้นถูกต้องอยู่ตลอด ไม่เคยจะยอมรับฟังคนอื่นเอาแต่ความคิดของตัวเอง เรารู้สึกว่าทุกวันนี้เราเครียดมากต้องร้องไห้ ต้องอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ เขาก็ไม่ได้มาสนใจความรู้สึกของเรา เพราะเขาคิดว่าอยู่เฉยๆมันน่าจะดีกว่า เราเองก็เลยอยู่เฉยๆ เราก็ผิด ผิดที่เราไม่พูด พอเราพูดคุยเพื่อปรับเขาก็ไม่อยากรับฟัง หรือเราบ่นเขาบอกว่าน่ารำคาญ มันรู้สึกแย่นะ เราไม่สามารถพูดคุยกับใครได้เลย ตอนนี้เราเหมือนตัวคนเดียว ครั้งนี้เราเลยลองคิดทบทวนให้ดีอีกครั้ง ว่าถ้าต้องเลิกกันอีกเราจะไม่กลับมาอีกเป็นครั้งที่2 เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่สามารถเอามาพูดได้ มันมีหลายเรื่องราวของคน2คน ที่มันพูดยาก
#ทุกคนคิดว่ายังไง แสดงความคิดเห็นเข้ามาได้นะ🙏🏻🙏🏻
คบกันมา3ปี ควรไปต่อหรือพอแค่นี้
หอมหน่อยได้มั้ย? ทำไมไม่เคยชวนกินข้าวด้วยเลย? ทำไมไปไหนไม่ชวน? เราต้องตั้งคำถามพวกนี้เสนอ ถ้ากลับกันเป็นเรา เรากินข้าวแล้วเราไม่ชวนเท่ากับเราผิด ผิดที่ทำไมไม่ชวนเขากินด้วย บางทีเราเองก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง เท่ากับว่าเราทำเอาคืนเขาทันที เรารู้สึกว่าเราเองก็อดทนมากในช่วง3ปีนี้ ทั้งเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ ทุกอย่างที่มันบั่นบอน ทุกความรู้สึกแย่ๆ แต่เขากลับมองว่าเราไม่เคยอดทนเพื่อเขา ทำไมถึงไม่อดทน
เรากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าถ้าให้คนอื่นมาคบคนอื่นเขาคงไม่คบได้นานเท่าเรา เพราะแต่ละคนที่เขาคบมาเราคนกันนานสุด นิสัยเขาบางทีพ่อ แม่เขาเองยังต้องเอ่ยปาก ไม่ไม่เคยจะยอมรับผิดกับสิ่งที่พูดที่ทำ มีแต่คำพูดที่พูดไปเลื่อยให้ตัวเองนั้นถูกต้องอยู่ตลอด ไม่เคยจะยอมรับฟังคนอื่นเอาแต่ความคิดของตัวเอง เรารู้สึกว่าทุกวันนี้เราเครียดมากต้องร้องไห้ ต้องอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ เขาก็ไม่ได้มาสนใจความรู้สึกของเรา เพราะเขาคิดว่าอยู่เฉยๆมันน่าจะดีกว่า เราเองก็เลยอยู่เฉยๆ เราก็ผิด ผิดที่เราไม่พูด พอเราพูดคุยเพื่อปรับเขาก็ไม่อยากรับฟัง หรือเราบ่นเขาบอกว่าน่ารำคาญ มันรู้สึกแย่นะ เราไม่สามารถพูดคุยกับใครได้เลย ตอนนี้เราเหมือนตัวคนเดียว ครั้งนี้เราเลยลองคิดทบทวนให้ดีอีกครั้ง ว่าถ้าต้องเลิกกันอีกเราจะไม่กลับมาอีกเป็นครั้งที่2 เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่สามารถเอามาพูดได้ มันมีหลายเรื่องราวของคน2คน ที่มันพูดยาก
#ทุกคนคิดว่ายังไง แสดงความคิดเห็นเข้ามาได้นะ🙏🏻🙏🏻