EP4
23มค.69
ได้พบอ.คุณหมออลงกตผู้เชี่ยวชาญแห่งคลินิคโรคเวียนศรีษะ
ได้พบอ.คุณหมออลงกตผู้เชี่ยวชาญแห่งคลินิคโรคเวียนศรีษะ และการทรงตัวสักกะที อดใจสั่นหวั่นไหวซะไม่ได้ เจอมาสองคุณหมอแล้ว ยังสยองไม่หาย...5555
ช่วงแรกของการรักษาวันนี้เป็นไปอย่างไม่ค่อยราบรื่น เพราะคนไข้ยังติดกับภาพและอาการสยองของการทำกาย ภาพบำบัดที่ผ่านมา จึงไม่ค่อยให้ความร่วมมือ จนคุณหมอต้องบอกให้ผ่อนคลาย ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็จะรักษายาก อาจต้องจับใส่เจ้าเครื่องอะไรไม่รู้หน้าตาแปลกๆ ที่คุณหมอบอกอย่างภูมิใจว่า มีที่นี่ที่เดียว ....เถอะจะมีกี่ที่ก็ตาม
...ไม่..ไม่ ..ชั้นกลั้ว...กรี๊ดดด... 555 โดนขู่เข้าหน่อยค่อยให้ความร่วมมือกับคุณหมอ ไม่เป็นผู้อาวุโสที่ไม่โอเค... คุณหมอว่างัย ก็ว่าตามกัน อ๋อ ยังใช้การกายภาพเหมือนเดิมที่เพิ่มเติมคือนุ่มนวลขึ้น และมีเวลาให้คนไข้พักหายใจ นั่งก้มหน้าทำตัวนิ่งๆ เพื่อจัดเรียงเจ้าหินปูนให้เข้าที่เข้าทาง
สองคุณหมอที่ผ่านมา จัดการกับเจ้าหินปูนได้ดีมากระดับหนึ่งแล้ว อาการเราวันนี้ดีขึ้นมาก ถึงคุณหมอจะให้หันศรีษะไปทางขวา หรือทางซ้าย อาการบ้านหมุนดูเหมือนสงบลงเยอะ หมุนๆ แบบเฉื่อยๆแป้บเดียว ....โธ่ หลงกลัว ใจสั่นขวัญหายไปก่อนหน้าตั้งมากมาย...
วันนี้ทำกายภาพบำบัดไปสองรอบแบบชิวๆ ช้าๆ...ขอคุยซะกะหน่อย 555 ให้เจ้าหินปูนถูกจัดระเบียบกลับเข้าที่เข้าทาง
คุณหมอบอกว่ายากตรงที่เป็นทั้งสองข้าง พอให้นอนตะแคงทางซ้ายเพื่อจัดระเบียบหินปูนในหูข้างขวา แล้วให้ลุกขึ้นมาช้าๆ นั่งก้มหน้านิ่งๆสักพักเพื่อล้อคให้หินปูนกลับเข้าที่เข้าทาง
แต่พอมาจัดระเบียบหูข้างซ้ายโดยการหันศีรษะไปทางข้างขวา ทีนี้เจ้าหินปูนที่กลับเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้วในหูข้างขวาก็จะหลุดออกมาเสนอหน้าอีก ปัญหาหลักใหญ่ในการรักษาคือข้อนี้ คุณหมอ
บอกต้องค่อยๆทำไปและนัดพบใหม่อีกครั้งในสัปดาห์หน้าแต่พอดีไม่ว่างก็เลยขอเลื่อนไปอีกสัก 1 อาทิตย์ ตอนนี้ความสยองเริ่มผ่อนคลายลงมากแล้ว และยินดีที่จะกลับมาพบคุณหมอเพื่อให้การรักษาเป็นไปอย่างต่อเนื่องและราบรื่น
แต่ตอนเดินออกมาจากห้องกายภาพบำบัด ต้องมีน้องพยาบาลประคองออกมาส่งมันโซซัด โซเซยังไงชอบกลมีอาการตามเอกสารแนะนำการปฏิบัติตัวหลังการทำกายภาพเลย เหมือนคนเมาเหล้าหรือเมาไวน์มั้ง... อ้อเดินก็เซไปโซมา ต้องมีน้องคอยช่วยประคอง นั่งสักพัก ถึงจะลงมาที่รถเพื่อกลับบ้าน เข้ารถได้ก็หลับ แต่สามารถตื่นมาทานข้าวระหว่างทางได้แบบเซโซพองาม พอมาถึงบ้านก็หลับต่ออย่างสบายใจ
เช้าขึ้นมาไม่อยากตื่นเลยลุกขึ้นมาแบบอาการหัวทิ่มหัวตำ โซซัด โซเซ บ้านหมุนเล็กน้อย แต่มันเหมือนกับมึนๆ งงๆ ตายังจับภาพได้ แต่เหมือนไม่ค่อยนิ่ง รู้สึกแปลกๆเดินเหินต้องระวังตอนนี้ต้องควงคธา เอ๊ย ไม้เท้าตลอดไม่กล้าซ่าเลย...ถ้าล้มไปอีกทีคราวนี้ไม่แน่ใจว่าเจ้าหินปูนจะกลับเข้าที่ให้เองหรือเปล่า หรือจะต้องจัดการเรียงกันใหม่อีกหน ต้องระวังตัวมากมาย แต่ก็ยังสามารถไปเดินตลาดน้ำท่าคาเพื่อหาอาหารเช้า เป็นก๋วยจั๊บจากเรือพายริมน้ำได้... ยังไงอาหารต้องมาก่อน 555 ก็เดินอย่างระวังตัวสุดๆ และสามารถกลับมาได้พร้อมห่อหมกลูกชิ้นปลาขูดแสนอร่อยของยายสำเภาแห่งตลาดน้ำท่าคา พร้อม แกงป่าลูกชิ้นปลาขูด รวมถึงแกงหมูเทโพ กลับบ้านได้แล้วสิเรา
กลับมาถึงบ้านก็หลับและหลับไปเรื่อยๆเรื่อยๆจน 14:00 น.... เพิ่งตื่นค่ะอาการดูเหมือนดีขึ้นหายมึน หายเมา คุณหมอก็บอกแล้วเหมือนกัน ว่าต้องมีการพักผ่อน เราคิดว่ามันอาจจะทำให้หินปูนมีเวลาทำใจที่จะกลับเข้าบ้าน หลังจากที่หนีออกมากระโดดโลดเต้นซะหลายวัน
สอบถามคุณหมอว่า แล้วตกลงที่ล้มอ่ะน่าจะเป็นเพราะสาเหตุใด คุณหมอบอกว่ามันมีอาการของหินปูนหลุดในหูมาก่อนหน้านี้แล้วจากการที่ซักถามประวัติเบื้องต้น ถามต่อว่าเพราะอะไรหินปูนอยู่ๆถึงได้หลุดออกมา คุณหมอตอบแบบไม่ถนอมน้ำใจหญิงวัยเริ่มชราเลยว่า...เป็นที่อายุค่ะ 555 โอ้ววว...ความชราไม่เคยปราณีใคร...เมื่อถึงจุดๆหนึ่งเจ้าหินปูนก็จะสามารถหลุดออกมาเร่ร่อนได้ค่ะ...ระวังไว้นะคะ ผู้เริ่มสูงวัยทุกท่าน5555
ขอกราบขอบพระคุณ
คุณหมออลงกต เอมะสิทธิ์
คุณน้องพยาบาลและเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องทุกท่านของคลินิกโรคเวียนศีรษะและการทรงตัวโรงพยาบาลรามาธิบดี
ขอบพระคุณมากค่ะ
เพิ่มเติม
อ้อ มีน้องหมออีกท่านให้ประเด็นน่าสนใจว่าที่เราวูบ อาจจะเกี่ยวกะความดันด้วยเพราะในช่วงเช้าที่เราตื่นมาคนอายุมากมักจะล้มตอนนี้เนื่องจากยาความดันที่กินหมดฤทธิ์พอดีก็น่าจะเป็นไปได้เพราะปกติเราจะกินยาความดันหลังกินข้าวเช้าประมาณ 8 โมงแต่วันที่ไปหาหมอฉีดวัคซีนเรากินยาตั้งแต่ตี 4 กว่าๆก่อนออกจากบ้าน ทีนี้พอวันรุ่งขึ้นเราตื่นมา 7 โมงแล้วคิดว่ายาความดันมันก็น่าจะหมดฤทธิ์ไปแล้ว มันจึงเกิดอาการที่วูบลงไป เมื่อเปลี่ยนอิริยาบถ
สงสัยมีหลายประเด็นที่ต้องกาว่าถูกทุกข้อค่ะ 555
บ้านหมุน หินปูนในหูหลุด EP4
23มค.69
ได้พบอ.คุณหมออลงกตผู้เชี่ยวชาญแห่งคลินิคโรคเวียนศรีษะ
ได้พบอ.คุณหมออลงกตผู้เชี่ยวชาญแห่งคลินิคโรคเวียนศรีษะ และการทรงตัวสักกะที อดใจสั่นหวั่นไหวซะไม่ได้ เจอมาสองคุณหมอแล้ว ยังสยองไม่หาย...5555
ช่วงแรกของการรักษาวันนี้เป็นไปอย่างไม่ค่อยราบรื่น เพราะคนไข้ยังติดกับภาพและอาการสยองของการทำกาย ภาพบำบัดที่ผ่านมา จึงไม่ค่อยให้ความร่วมมือ จนคุณหมอต้องบอกให้ผ่อนคลาย ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็จะรักษายาก อาจต้องจับใส่เจ้าเครื่องอะไรไม่รู้หน้าตาแปลกๆ ที่คุณหมอบอกอย่างภูมิใจว่า มีที่นี่ที่เดียว ....เถอะจะมีกี่ที่ก็ตาม
...ไม่..ไม่ ..ชั้นกลั้ว...กรี๊ดดด... 555 โดนขู่เข้าหน่อยค่อยให้ความร่วมมือกับคุณหมอ ไม่เป็นผู้อาวุโสที่ไม่โอเค... คุณหมอว่างัย ก็ว่าตามกัน อ๋อ ยังใช้การกายภาพเหมือนเดิมที่เพิ่มเติมคือนุ่มนวลขึ้น และมีเวลาให้คนไข้พักหายใจ นั่งก้มหน้าทำตัวนิ่งๆ เพื่อจัดเรียงเจ้าหินปูนให้เข้าที่เข้าทาง
สองคุณหมอที่ผ่านมา จัดการกับเจ้าหินปูนได้ดีมากระดับหนึ่งแล้ว อาการเราวันนี้ดีขึ้นมาก ถึงคุณหมอจะให้หันศรีษะไปทางขวา หรือทางซ้าย อาการบ้านหมุนดูเหมือนสงบลงเยอะ หมุนๆ แบบเฉื่อยๆแป้บเดียว ....โธ่ หลงกลัว ใจสั่นขวัญหายไปก่อนหน้าตั้งมากมาย...
วันนี้ทำกายภาพบำบัดไปสองรอบแบบชิวๆ ช้าๆ...ขอคุยซะกะหน่อย 555 ให้เจ้าหินปูนถูกจัดระเบียบกลับเข้าที่เข้าทาง
คุณหมอบอกว่ายากตรงที่เป็นทั้งสองข้าง พอให้นอนตะแคงทางซ้ายเพื่อจัดระเบียบหินปูนในหูข้างขวา แล้วให้ลุกขึ้นมาช้าๆ นั่งก้มหน้านิ่งๆสักพักเพื่อล้อคให้หินปูนกลับเข้าที่เข้าทาง
แต่พอมาจัดระเบียบหูข้างซ้ายโดยการหันศีรษะไปทางข้างขวา ทีนี้เจ้าหินปูนที่กลับเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้วในหูข้างขวาก็จะหลุดออกมาเสนอหน้าอีก ปัญหาหลักใหญ่ในการรักษาคือข้อนี้ คุณหมอ
บอกต้องค่อยๆทำไปและนัดพบใหม่อีกครั้งในสัปดาห์หน้าแต่พอดีไม่ว่างก็เลยขอเลื่อนไปอีกสัก 1 อาทิตย์ ตอนนี้ความสยองเริ่มผ่อนคลายลงมากแล้ว และยินดีที่จะกลับมาพบคุณหมอเพื่อให้การรักษาเป็นไปอย่างต่อเนื่องและราบรื่น
แต่ตอนเดินออกมาจากห้องกายภาพบำบัด ต้องมีน้องพยาบาลประคองออกมาส่งมันโซซัด โซเซยังไงชอบกลมีอาการตามเอกสารแนะนำการปฏิบัติตัวหลังการทำกายภาพเลย เหมือนคนเมาเหล้าหรือเมาไวน์มั้ง... อ้อเดินก็เซไปโซมา ต้องมีน้องคอยช่วยประคอง นั่งสักพัก ถึงจะลงมาที่รถเพื่อกลับบ้าน เข้ารถได้ก็หลับ แต่สามารถตื่นมาทานข้าวระหว่างทางได้แบบเซโซพองาม พอมาถึงบ้านก็หลับต่ออย่างสบายใจ
เช้าขึ้นมาไม่อยากตื่นเลยลุกขึ้นมาแบบอาการหัวทิ่มหัวตำ โซซัด โซเซ บ้านหมุนเล็กน้อย แต่มันเหมือนกับมึนๆ งงๆ ตายังจับภาพได้ แต่เหมือนไม่ค่อยนิ่ง รู้สึกแปลกๆเดินเหินต้องระวังตอนนี้ต้องควงคธา เอ๊ย ไม้เท้าตลอดไม่กล้าซ่าเลย...ถ้าล้มไปอีกทีคราวนี้ไม่แน่ใจว่าเจ้าหินปูนจะกลับเข้าที่ให้เองหรือเปล่า หรือจะต้องจัดการเรียงกันใหม่อีกหน ต้องระวังตัวมากมาย แต่ก็ยังสามารถไปเดินตลาดน้ำท่าคาเพื่อหาอาหารเช้า เป็นก๋วยจั๊บจากเรือพายริมน้ำได้... ยังไงอาหารต้องมาก่อน 555 ก็เดินอย่างระวังตัวสุดๆ และสามารถกลับมาได้พร้อมห่อหมกลูกชิ้นปลาขูดแสนอร่อยของยายสำเภาแห่งตลาดน้ำท่าคา พร้อม แกงป่าลูกชิ้นปลาขูด รวมถึงแกงหมูเทโพ กลับบ้านได้แล้วสิเรา
กลับมาถึงบ้านก็หลับและหลับไปเรื่อยๆเรื่อยๆจน 14:00 น.... เพิ่งตื่นค่ะอาการดูเหมือนดีขึ้นหายมึน หายเมา คุณหมอก็บอกแล้วเหมือนกัน ว่าต้องมีการพักผ่อน เราคิดว่ามันอาจจะทำให้หินปูนมีเวลาทำใจที่จะกลับเข้าบ้าน หลังจากที่หนีออกมากระโดดโลดเต้นซะหลายวัน
สอบถามคุณหมอว่า แล้วตกลงที่ล้มอ่ะน่าจะเป็นเพราะสาเหตุใด คุณหมอบอกว่ามันมีอาการของหินปูนหลุดในหูมาก่อนหน้านี้แล้วจากการที่ซักถามประวัติเบื้องต้น ถามต่อว่าเพราะอะไรหินปูนอยู่ๆถึงได้หลุดออกมา คุณหมอตอบแบบไม่ถนอมน้ำใจหญิงวัยเริ่มชราเลยว่า...เป็นที่อายุค่ะ 555 โอ้ววว...ความชราไม่เคยปราณีใคร...เมื่อถึงจุดๆหนึ่งเจ้าหินปูนก็จะสามารถหลุดออกมาเร่ร่อนได้ค่ะ...ระวังไว้นะคะ ผู้เริ่มสูงวัยทุกท่าน5555
ขอกราบขอบพระคุณ
คุณหมออลงกต เอมะสิทธิ์
คุณน้องพยาบาลและเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องทุกท่านของคลินิกโรคเวียนศีรษะและการทรงตัวโรงพยาบาลรามาธิบดี
ขอบพระคุณมากค่ะ
เพิ่มเติม
อ้อ มีน้องหมออีกท่านให้ประเด็นน่าสนใจว่าที่เราวูบ อาจจะเกี่ยวกะความดันด้วยเพราะในช่วงเช้าที่เราตื่นมาคนอายุมากมักจะล้มตอนนี้เนื่องจากยาความดันที่กินหมดฤทธิ์พอดีก็น่าจะเป็นไปได้เพราะปกติเราจะกินยาความดันหลังกินข้าวเช้าประมาณ 8 โมงแต่วันที่ไปหาหมอฉีดวัคซีนเรากินยาตั้งแต่ตี 4 กว่าๆก่อนออกจากบ้าน ทีนี้พอวันรุ่งขึ้นเราตื่นมา 7 โมงแล้วคิดว่ายาความดันมันก็น่าจะหมดฤทธิ์ไปแล้ว มันจึงเกิดอาการที่วูบลงไป เมื่อเปลี่ยนอิริยาบถ
สงสัยมีหลายประเด็นที่ต้องกาว่าถูกทุกข้อค่ะ 555