ก่อนอื่นด้วยความเคารพครับ ผมไม่ได้ลบหลู่หรือดูแคลนทุกท่านที่มีความเชื่อแต่อย่างใด ผมเองเกิดมาในครอบครัวพุทธ100%ครับ
ตั้งแต่เด็กแม่จะพาเข้าวัดทำบุญปกติครับ ได้บวชเณร และบวชพระตามลำดับ ผมก็ทำหน้าที่ขณะอยู่ในผ้าเหลืองเป็นปกติ ผมเองไม่กลัวผีตั้งแต่เด็กอยู่คนเดียวเดินคนเดียวในความมืดกระทั่งในป่าผมกลัวแค่สัตว์มีพิษโดยเฉพาะงู ผมเองเคยถามคนที่เคยเห็นผี ผมอยากเห็นบ้างทำทุกทางทุกอย่าง ถึงขั้นไปใต้เมรุตอนเที่ยงคืนคนเดียว นอนหน้าเมรุ คนเดียว ก็เลยคิดว่าคงเป็นเพราะเมรุที่เรามาอยู่ในวัดมั้งผีเลยไม่มา ผมจึงหาเมรุทึ่อยู่นอกวัดท้ายวัดที่นเขาไม่กล้าผ่าน ผมไปนั่งพร้อมกับข้าว ผมและเผื่อผีด้วย
ถ้ามา 2คืน ไม่มีอะไร ผมยิ่งไม่เชื่อเป็น200% จากความคิดผมเองนะครับไม่ได้ว่าใคร ผมมองเป็นผลประโยชน์ การสร้างสมมุติฐานที่พิสูจน์ไม่ได้ มองไม่เห็น มันทำให้มีราคา อะไรที่มองไม่เห๋น แล้วมีสตอรี่ที่บงชี้ให้บุคคลที่เชื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะคิดลบหลู่ สตอรี่ที่ทำให้กลุ่มคนที่ศรัทธาและกลัวอำนาจที่มองไม่เห็นนั้น สตอรี่ยิ่งหนักหนาสาหัสเท่าไหร่ราคาของความน่ากลัวจะมาตีควาใพร้อมกับราคาที่ต้องยำเกรงนับถือเท่านั้น เคยได้ยินกระทั่งนรกสวรรค์ ความตายถ้ามาถึงใครก็อยากไปสวรรค์ ทำดี มันดีมันดีอยู่แล้วไม่เดือดร้อนใครแต่ทำไม หลายๆสิ่งหลายๆอย่างถึงเอาสิ่งเหล่านั้นมาเป็นธุรกิจหาเงินในความกลัวของกลุ่มคนเชื่อก็ว่าได้
ผมได้แต่งกลอนให้กับตัวเอง ที่เป็นผมมาตั้งแต่เด็ก ผมเชื่อว่าผีเป็นแค่คำสะกด สิ่งลึกลับคือนิทาน แต่ไม่ลบหลู่ครับ
ไม่ได้ลบหลู่เหยียดหยามว่าไม่มีจริง
แต่มันเป็นสิ่งที่ใจผมไม่เคยเชื่อตลอดมา
อะไรที่มองไม่เห๋นสิ่งเร้นลับไม่อาจสัมผัสไม่เห็นด้วยตา
ผมถือว่าแค่เรื่องเล่าไม่บั่นทอนบางกลุ่มสะท้อนมีราคา
เชิงพาณิชย์เป็นธุรกิจเรื่องความตาย
ตีความหมายเป็นตัวเลขเสกเป็นเงิน
เอาความเชื่อสร้างความกลัวในกลุ่มคน
อ้างเวทมนต์ต้องทนทุกข์สุขได้แค่บูชา
ผมจึงเชื่อแค่สิ่งที่จับต้องสิ่งที่เห็นได้ด้วยตา
แต่ไม่ขวางลบหลู่ศรัทธาล้วนแต่ของละบุคคล
เมื่อชีวิตเกิดมานั่นคือหนึ่งชีวิต
ไม่มีสิทธิเป็นวิญญาณภูตผีเมื่อถึงเว
เป็นได้แค่เถ้าถ่านยามตายไปคือเรื่องจริง
จงเชื่อสิ่งตาเห็นมือจับต้องและทำดี
###กฎของป่าคือต้องเข้มแข้งถึงจะอยู่รอด ส่วนกฎของสังคม
ความเข้มแข็งแค่ทำให้เราเหนือบางคน แต่คนเข้มแข็งบางคน
ยังตดิ้นรน บานบนสานกล่าวในช่วงจังหวะชีวิตผิดพลาดไป
คนที่เก่งคนที่เข้มแข็งคนที่มียศมีฐานะไม่เคยก้มหัวหรือยอมใคร บางท่านกลับต้องยอมคำนับให้กับสิ่งที่มองไม่เห็นยอมอ่อนให้กับความเชื่อ ไม่ผิดครับ แต่สำหรับผมแล้ว
##การคุกเข่ามีใว้เพียงเพื่อพักยามอ่อนแรงเพียงเพื่อแค่พักผ่อน
ไม่ได้มีใว้เพื่ออ้อนวอนหรือร้องขอให้กับสิ่งที่เราไม่ได้เห็นเอกัคคตา
การกระทำจะเหนือกว่าสิ่งอื่นใด
เพราะเมื่อไหร่ที่ลงมือกระทำ เราก็จะเห็นความสำเร็จด้วยตัวเราเอง. ขอบคุณครับ
ทำไมผมจึงไม่เชื่อเรื่องผีและสิ่งเร้นลับ
ตั้งแต่เด็กแม่จะพาเข้าวัดทำบุญปกติครับ ได้บวชเณร และบวชพระตามลำดับ ผมก็ทำหน้าที่ขณะอยู่ในผ้าเหลืองเป็นปกติ ผมเองไม่กลัวผีตั้งแต่เด็กอยู่คนเดียวเดินคนเดียวในความมืดกระทั่งในป่าผมกลัวแค่สัตว์มีพิษโดยเฉพาะงู ผมเองเคยถามคนที่เคยเห็นผี ผมอยากเห็นบ้างทำทุกทางทุกอย่าง ถึงขั้นไปใต้เมรุตอนเที่ยงคืนคนเดียว นอนหน้าเมรุ คนเดียว ก็เลยคิดว่าคงเป็นเพราะเมรุที่เรามาอยู่ในวัดมั้งผีเลยไม่มา ผมจึงหาเมรุทึ่อยู่นอกวัดท้ายวัดที่นเขาไม่กล้าผ่าน ผมไปนั่งพร้อมกับข้าว ผมและเผื่อผีด้วย
ถ้ามา 2คืน ไม่มีอะไร ผมยิ่งไม่เชื่อเป็น200% จากความคิดผมเองนะครับไม่ได้ว่าใคร ผมมองเป็นผลประโยชน์ การสร้างสมมุติฐานที่พิสูจน์ไม่ได้ มองไม่เห็น มันทำให้มีราคา อะไรที่มองไม่เห๋น แล้วมีสตอรี่ที่บงชี้ให้บุคคลที่เชื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะคิดลบหลู่ สตอรี่ที่ทำให้กลุ่มคนที่ศรัทธาและกลัวอำนาจที่มองไม่เห็นนั้น สตอรี่ยิ่งหนักหนาสาหัสเท่าไหร่ราคาของความน่ากลัวจะมาตีควาใพร้อมกับราคาที่ต้องยำเกรงนับถือเท่านั้น เคยได้ยินกระทั่งนรกสวรรค์ ความตายถ้ามาถึงใครก็อยากไปสวรรค์ ทำดี มันดีมันดีอยู่แล้วไม่เดือดร้อนใครแต่ทำไม หลายๆสิ่งหลายๆอย่างถึงเอาสิ่งเหล่านั้นมาเป็นธุรกิจหาเงินในความกลัวของกลุ่มคนเชื่อก็ว่าได้
ผมได้แต่งกลอนให้กับตัวเอง ที่เป็นผมมาตั้งแต่เด็ก ผมเชื่อว่าผีเป็นแค่คำสะกด สิ่งลึกลับคือนิทาน แต่ไม่ลบหลู่ครับ
ไม่ได้ลบหลู่เหยียดหยามว่าไม่มีจริง
แต่มันเป็นสิ่งที่ใจผมไม่เคยเชื่อตลอดมา
อะไรที่มองไม่เห๋นสิ่งเร้นลับไม่อาจสัมผัสไม่เห็นด้วยตา
ผมถือว่าแค่เรื่องเล่าไม่บั่นทอนบางกลุ่มสะท้อนมีราคา
เชิงพาณิชย์เป็นธุรกิจเรื่องความตาย
ตีความหมายเป็นตัวเลขเสกเป็นเงิน
เอาความเชื่อสร้างความกลัวในกลุ่มคน
อ้างเวทมนต์ต้องทนทุกข์สุขได้แค่บูชา
ผมจึงเชื่อแค่สิ่งที่จับต้องสิ่งที่เห็นได้ด้วยตา
แต่ไม่ขวางลบหลู่ศรัทธาล้วนแต่ของละบุคคล
เมื่อชีวิตเกิดมานั่นคือหนึ่งชีวิต
ไม่มีสิทธิเป็นวิญญาณภูตผีเมื่อถึงเว
เป็นได้แค่เถ้าถ่านยามตายไปคือเรื่องจริง
จงเชื่อสิ่งตาเห็นมือจับต้องและทำดี
###กฎของป่าคือต้องเข้มแข้งถึงจะอยู่รอด ส่วนกฎของสังคม
ความเข้มแข็งแค่ทำให้เราเหนือบางคน แต่คนเข้มแข็งบางคน
ยังตดิ้นรน บานบนสานกล่าวในช่วงจังหวะชีวิตผิดพลาดไป
คนที่เก่งคนที่เข้มแข็งคนที่มียศมีฐานะไม่เคยก้มหัวหรือยอมใคร บางท่านกลับต้องยอมคำนับให้กับสิ่งที่มองไม่เห็นยอมอ่อนให้กับความเชื่อ ไม่ผิดครับ แต่สำหรับผมแล้ว
##การคุกเข่ามีใว้เพียงเพื่อพักยามอ่อนแรงเพียงเพื่อแค่พักผ่อน
ไม่ได้มีใว้เพื่ออ้อนวอนหรือร้องขอให้กับสิ่งที่เราไม่ได้เห็นเอกัคคตา
การกระทำจะเหนือกว่าสิ่งอื่นใด
เพราะเมื่อไหร่ที่ลงมือกระทำ เราก็จะเห็นความสำเร็จด้วยตัวเราเอง. ขอบคุณครับ