วันนี้เป็นวันหยุดที่ผมตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ผมนอนพักอยู่ที่ห้องแทบทั้งวัน ตื่นมาก็กินขนมกับนมเล็กน้อย แล้วก็พักต่อ จนกระทั่งช่วงเย็นเวลาประมาณ 17:50 น. จึงตัดสินใจเดินออกไปหาอะไรกินแถว BTS อุดมสุข
ผมแต่งตัวธรรมดามาก ใส่เสื้อยืดสีดำ สะพายกระเป๋าข้าง กางเกงขายาวสีดำ และรองเท้าแตะ เพราะพักอยู่แถวนี้จึงไม่ได้คิดว่าจำเป็นต้องแต่งตัวเป็นพิเศษ แค่อยากออกไปหาอะไรกินแล้วก็กลับห้อง
แต่ระหว่างทางตรงขึ้นบันไดเลื่อนbtsก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ความรู้สึกทั้งวันเปลี่ยนไป
ผมสังเกตว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งหันมามองผมด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ มันไม่ใช่การมองผ่าน ๆ แต่เป็นการหันกลับมามองหลายครั้ง ราวกับกำลังระแวงหรือกำลังจับตามองผมอยู่ แม้ตอนขึ้นบันไดเลื่อนไปยังสกายวอล์ค เขาก็ยังหันกลับมามองเป็นระยะ และเมื่อเดินไปอีกฝั่งหนึ่งแล้ว เขาก็ยังหันกลับมามองอีก
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกหนักใจที่สุด ไม่ใช่แค่การถูกมอง แต่คือความรู้สึกเหมือนถูกตัดสินจากคนที่ไม่เคยรู้จักกัน เหมือนผมถูกมองว่าเป็นคนน่าสงสัย หรือเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจ ทั้งที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้เดินตาม ไม่ได้จ้องมองใคร และปกติเวลาเดินผมก็มักก้มดูโทรศัพท์ ไม่ค่อยสนใจผู้คนรอบตัว
ตลอดเวลาที่เดิน ผมอดถามตัวเองไม่ได้ว่า "ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า" หรือ "มีอะไรผิดปกติกับตัวผมหรือไม่" ทั้งที่พยายามทบทวนแล้วก็ไม่พบว่ามีอะไรแตกต่างจากวันอื่น ๆ
เหตุการณ์นั้นกินเวลาไม่นาน แต่กลับทำให้ความรู้สึกของผมเปลี่ยนไปอย่างมาก จากวันที่ควรเป็นวันหยุดที่ผ่อนคลาย กลับกลายเป็นวันที่เต็มไปด้วยความกังวล ความสับสน และความไม่สบายใจ ผมยังคงคิดถึงสายตาของเขา และอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนแปลกหน้าคนหนึ่งถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้น
บางทีสิ่งที่กระทบใจผมที่สุด อาจไม่ใช่การที่ใครคนหนึ่งหันมามอง แต่เป็นความรู้สึกเหมือนตัวตนของเราถูกตัดสินจากเพียงเสี้ยววินาที ทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักเราเลย และเราเองก็ไม่เคยทำอะไรให้เขาเดือดร้อน ความรู้สึกนั้นทำให้เรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจ และทำให้วันธรรมดาวันหนึ่งกลายเป็นวันที่ผมกลับห้องพร้อมกับความเครียดแทนความสบายใจ
เขาเป็นผู้หญิง สวมเสื้อสีอ่อน กระเป๋าสีอ่อน ใส่นาฬิกาข้อมือข้างซ้าย โทนสีเดียว
ผมก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีหรอกนะครับแต่ผมก็ไม่ชอบคนมามองแบบนี้
ถ้าเป็นพี่ๆจะทำตัวอย่างไร หรือมีวิธีการจัดการเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้อย่างไร
เมื่อคนมองด้วยสายตาที่ไม่ดีรึ
ผมแต่งตัวธรรมดามาก ใส่เสื้อยืดสีดำ สะพายกระเป๋าข้าง กางเกงขายาวสีดำ และรองเท้าแตะ เพราะพักอยู่แถวนี้จึงไม่ได้คิดว่าจำเป็นต้องแต่งตัวเป็นพิเศษ แค่อยากออกไปหาอะไรกินแล้วก็กลับห้อง
แต่ระหว่างทางตรงขึ้นบันไดเลื่อนbtsก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ความรู้สึกทั้งวันเปลี่ยนไป
ผมสังเกตว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งหันมามองผมด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ มันไม่ใช่การมองผ่าน ๆ แต่เป็นการหันกลับมามองหลายครั้ง ราวกับกำลังระแวงหรือกำลังจับตามองผมอยู่ แม้ตอนขึ้นบันไดเลื่อนไปยังสกายวอล์ค เขาก็ยังหันกลับมามองเป็นระยะ และเมื่อเดินไปอีกฝั่งหนึ่งแล้ว เขาก็ยังหันกลับมามองอีก
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกหนักใจที่สุด ไม่ใช่แค่การถูกมอง แต่คือความรู้สึกเหมือนถูกตัดสินจากคนที่ไม่เคยรู้จักกัน เหมือนผมถูกมองว่าเป็นคนน่าสงสัย หรือเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจ ทั้งที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้เดินตาม ไม่ได้จ้องมองใคร และปกติเวลาเดินผมก็มักก้มดูโทรศัพท์ ไม่ค่อยสนใจผู้คนรอบตัว
ตลอดเวลาที่เดิน ผมอดถามตัวเองไม่ได้ว่า "ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า" หรือ "มีอะไรผิดปกติกับตัวผมหรือไม่" ทั้งที่พยายามทบทวนแล้วก็ไม่พบว่ามีอะไรแตกต่างจากวันอื่น ๆ
เหตุการณ์นั้นกินเวลาไม่นาน แต่กลับทำให้ความรู้สึกของผมเปลี่ยนไปอย่างมาก จากวันที่ควรเป็นวันหยุดที่ผ่อนคลาย กลับกลายเป็นวันที่เต็มไปด้วยความกังวล ความสับสน และความไม่สบายใจ ผมยังคงคิดถึงสายตาของเขา และอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนแปลกหน้าคนหนึ่งถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้น
บางทีสิ่งที่กระทบใจผมที่สุด อาจไม่ใช่การที่ใครคนหนึ่งหันมามอง แต่เป็นความรู้สึกเหมือนตัวตนของเราถูกตัดสินจากเพียงเสี้ยววินาที ทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักเราเลย และเราเองก็ไม่เคยทำอะไรให้เขาเดือดร้อน ความรู้สึกนั้นทำให้เรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจ และทำให้วันธรรมดาวันหนึ่งกลายเป็นวันที่ผมกลับห้องพร้อมกับความเครียดแทนความสบายใจ
เขาเป็นผู้หญิง สวมเสื้อสีอ่อน กระเป๋าสีอ่อน ใส่นาฬิกาข้อมือข้างซ้าย โทนสีเดียว
ผมก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีหรอกนะครับแต่ผมก็ไม่ชอบคนมามองแบบนี้
ถ้าเป็นพี่ๆจะทำตัวอย่างไร หรือมีวิธีการจัดการเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้อย่างไร