ครอบครัวท็อคซิค

บ้านผมคือ ทำอะไรก็ไม่ได้อยากทำก็ไม่ได้ทำมีแต่คำด่าสนใจแค่เงินไม่เคยแค่ความรู้สึกใคร แม้แต่เรื่องเรียนของผมเขาก็ยังด้อยค่าด่าท้อ ว่าเรียนไปก็หางานทำไม่ได้ตอนนี้ผมเหลือสอบโปรเจคอย่างเดียวก็จะเรียนจบ ก็ถามว่าเมื่อไหร่จะจบ พอผมบอกไปหรืออธิบายก็ด่าสวนมา จะจบตอนไหนจะจบยากอะไรขนาดทำไมไม่เรียนง่าย คนอื่นบ้านเขาจบหมดแล้ว คือทั้งที่ผมอธิบายไปไม่ฟังสักอย่าง มีคำด่าทุกทั้งแม้แต่เรื่องในบ้านทั้งที่งานบ้านอะไรผมก็ทำพอไม่เห็นตอนทำก็หาว่าผมไม่ทำด่าเสียๆหายๆ หรือบางวันผมแค่ลืมทำแค่อย่างเดียวด่าไล่ผมเหมือนไม่ใช่คนในบ้าน ผมอยากหนีให้พ้นบ้านนี้มากๆ ผมเหนื่อยเจอแต่คำด่า ไปไหนก็ไปไม่ได้อิสระก็ไม่เคยได้ ต่างจากบ้านอื่นสุดไม่เข้าใจอะไรผมสักอย่าง ผมผิดอะไรหรอครับ ผมก็โดนด่าอยู่เฉยๆก็ด่าหรือวันไหนที่ผมแค่ไม่กินข้าว ก็ว่าผมติดยาหรอ ไปนั่งเงียบๆก็ว่าผมทำตัวเหมือนคนติดยา คำพูดแต่ละคำที่ใช้ออกมาเหมือนผมไม่ใช่คน แล้ววันนี้ผมก็โดนอีกวันเลือกได้ผมก็คงไม่อยากโดนครับ แต่ผมเลือกไม่ได้ เป็นครอบที่ไม่สนใจความรู้สึกอะไรเลย สิ่งเดียวที่เขาชอบคือเงิน   หวังว่า สักวันผมคงหลุดพ้น ไม่ว่าใครก็ขอให้ไม่เจออย่างผมนะครับ ล่าสุดผมเก็บของเตรียมเดินทางก็มาลื้อของผมทิ้งผมซื้อของมือสองก็ว่าเสื้อคนตายใส่แล้วดวงไม่ดีก็ว่าผมไม่คิดจะซื้ออะไรใหม่บ้างชีวิตนี้ คือผมซื้อนะถ้าของมันจำเป็น ไม่ใช่ผมไม่ซื้อ แถมมาว่าร้ายคนรอบตัวผมว่าเขานิสัยแบบนั้นแบบนี้ทั้งที่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำงานหนักแค่ไหนก็ไปดูถูกเขา