ชื่อเรื่อง
ต้นกำเนิดความแค้นของอัลฮาวียะลู
เนื้อเรื่อง
สมัยนั้น อัลฮาวียะลู เป็นนายทัพนักรบผู้เก่งกาจ เชี่ยวชาญวิชาต่อสู้มือเปล่าและอาคมขลังที่สุดแห่งแคว้นใต้ เขาไว้ใจและภักดีต่อพระยาพิชัยผู้เป็นนายยิ่งกว่าชีวิต คิดว่าจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปจนตาย
แต่ความภักดีกลับถูกแลกมาด้วยการหักหลัง พระยาพิชัยโลภอยากได้ตำราและวิชาคงกระพันของเขา จึงใส่ร้ายว่าทรยศแผ่นดิน สั่งล้อมจับตอนที่ไม่ทันตั้งตัว แม้จะเก่งกล้าเพียงใด ก็ต้องสู้มือเปล่าปะทะทหารนับร้อย จนสุดท้ายถูกมัดด้วยเชือกปะคำที่แก้คาถาไม่ได้
"ข้าเชื่อใจท่าน... ทำไมท่านถึงทำกับข้าถึงเพียงนี้!" อัลฮาวียะลูตะโกนลั่น ทั้งที่ถูกทุบตีจนเลือดไหลโทรม
พระยาพิชัยยืนมองลงมาด้วยสายตาโหดเหี้ยม หัวเราะเยาะอย่างใจ
"ความเก่งของเจ้ามันอันตราย ถ้าอยู่กับข้าไม่ได้ ก็อย่าให้ใครได้ใช้ประโยชน์! วิชาและตำราของเจ้า ข้าจะยึดเอาไว้เอง ส่วนตัวเจ้า... จะให้ตายอย่างทรมานที่สุด!"
เขาสั่งเผาไหม้และทำร้ายร่างกายอัลฮาวียะลูอย่างโหดเหี้ยม ทิ้งร่างที่ยังไม่ตายให้เน่าเปื่อยในคุกมืดที่ลึกที่สุด ความเจ็บปวดผสมกับความแค้นที่ท่วมท้น จนเขาตะโกนสวดคาถาสุดท้ายที่รู้ ตัดสินใจไม่ไปผุดไปเกิด กลับผูกร่างและพลังอาคมไว้ด้วยความแค้น จนฟ้าร้องครืนครั่น ร่างที่คิดว่าตายแล้วลุกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในรูปลักษณ์ของมหาโจรผู้ดุร้าย คงกระพันไม่มีอะไรทำลายได้
"ข้าสัญญาไว้แล้ว... เรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้า ข้าจะสะสางแค้นจนหมดสิ้น!" เสียงคำรามกึกก้องทลายกำแพงคุก ทหารนับร้อยยิงปืนระดมยิงแต่กระสุนก็เด้งออกจากตัวเขาไม่เป็นอันตราย เขาใช้เพียงกำปั้น เท้า และเข่า ฟาดฟันรัวจนศัตรูล้มตายเป็นกอง
พระยาพิชัยรีบคว้าปืนยิงใส่เต็มที่แต่ก็ไร้ผล หนีระส่ำระสายซ่อนตัวแต่ก็หนีไม่พ้น ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นร่างที่คิดว่าตายแล้วยืนขวางหน้า
"เจ้าใส่ร้ายป้ายสี ทำลายเกียรติยศของข้า... เจ้าทรมานร่างกายจนข้าเกือบตาย... วันนี้ข้าจะคืนทุกอย่างให้เจ้า!"
อัลฮาวียะลูคว้าแท่งเหล็กหนักแน่นขึ้นมาถือแน่น แล้วฟาดลงที่แขน ขา ลำตัว อย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด พระยาพิชัยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ทุรนทุรายจนเลือดท่วมกาย แต่เขาก็ไม่เมตตาแม้แต่นิดเดียว ยังคงฟาดซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกระทั่งเสียงร้องครางค่อยๆ แผ่วลง ร่างที่เคยโอหังแกร่งกล้าค่อยๆ หยุดขยับ และสิ้นใจตายคาที่ตรงนั้น
แม้จะสะสางแค้นจนหมดสิ้น แต่ความโกรธแค้นที่ฝังใจยังคงเผาไหม้ เขาจึงเข้าป่าดงดิบ กลายเป็นจอมโจรผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ที่ใครๆ ก็หวั่นเกรง
เรื่องเล่าตำนานอาถรรพ์และคาถาอาคม
ต้นกำเนิดความแค้นของอัลฮาวียะลู
เนื้อเรื่อง
สมัยนั้น อัลฮาวียะลู เป็นนายทัพนักรบผู้เก่งกาจ เชี่ยวชาญวิชาต่อสู้มือเปล่าและอาคมขลังที่สุดแห่งแคว้นใต้ เขาไว้ใจและภักดีต่อพระยาพิชัยผู้เป็นนายยิ่งกว่าชีวิต คิดว่าจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปจนตาย
แต่ความภักดีกลับถูกแลกมาด้วยการหักหลัง พระยาพิชัยโลภอยากได้ตำราและวิชาคงกระพันของเขา จึงใส่ร้ายว่าทรยศแผ่นดิน สั่งล้อมจับตอนที่ไม่ทันตั้งตัว แม้จะเก่งกล้าเพียงใด ก็ต้องสู้มือเปล่าปะทะทหารนับร้อย จนสุดท้ายถูกมัดด้วยเชือกปะคำที่แก้คาถาไม่ได้
"ข้าเชื่อใจท่าน... ทำไมท่านถึงทำกับข้าถึงเพียงนี้!" อัลฮาวียะลูตะโกนลั่น ทั้งที่ถูกทุบตีจนเลือดไหลโทรม
พระยาพิชัยยืนมองลงมาด้วยสายตาโหดเหี้ยม หัวเราะเยาะอย่างใจ
เขาสั่งเผาไหม้และทำร้ายร่างกายอัลฮาวียะลูอย่างโหดเหี้ยม ทิ้งร่างที่ยังไม่ตายให้เน่าเปื่อยในคุกมืดที่ลึกที่สุด ความเจ็บปวดผสมกับความแค้นที่ท่วมท้น จนเขาตะโกนสวดคาถาสุดท้ายที่รู้ ตัดสินใจไม่ไปผุดไปเกิด กลับผูกร่างและพลังอาคมไว้ด้วยความแค้น จนฟ้าร้องครืนครั่น ร่างที่คิดว่าตายแล้วลุกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในรูปลักษณ์ของมหาโจรผู้ดุร้าย คงกระพันไม่มีอะไรทำลายได้
"ข้าสัญญาไว้แล้ว... เรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้า ข้าจะสะสางแค้นจนหมดสิ้น!" เสียงคำรามกึกก้องทลายกำแพงคุก ทหารนับร้อยยิงปืนระดมยิงแต่กระสุนก็เด้งออกจากตัวเขาไม่เป็นอันตราย เขาใช้เพียงกำปั้น เท้า และเข่า ฟาดฟันรัวจนศัตรูล้มตายเป็นกอง
พระยาพิชัยรีบคว้าปืนยิงใส่เต็มที่แต่ก็ไร้ผล หนีระส่ำระสายซ่อนตัวแต่ก็หนีไม่พ้น ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นร่างที่คิดว่าตายแล้วยืนขวางหน้า
"เจ้าใส่ร้ายป้ายสี ทำลายเกียรติยศของข้า... เจ้าทรมานร่างกายจนข้าเกือบตาย... วันนี้ข้าจะคืนทุกอย่างให้เจ้า!"
อัลฮาวียะลูคว้าแท่งเหล็กหนักแน่นขึ้นมาถือแน่น แล้วฟาดลงที่แขน ขา ลำตัว อย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด พระยาพิชัยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ทุรนทุรายจนเลือดท่วมกาย แต่เขาก็ไม่เมตตาแม้แต่นิดเดียว ยังคงฟาดซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกระทั่งเสียงร้องครางค่อยๆ แผ่วลง ร่างที่เคยโอหังแกร่งกล้าค่อยๆ หยุดขยับ และสิ้นใจตายคาที่ตรงนั้น
แม้จะสะสางแค้นจนหมดสิ้น แต่ความโกรธแค้นที่ฝังใจยังคงเผาไหม้ เขาจึงเข้าป่าดงดิบ กลายเป็นจอมโจรผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ที่ใครๆ ก็หวั่นเกรง