สำหรับผม ได้เริ่มวางแผนเกษียณตอนประมาณย้อนไป 10 ปีบวกลบนิดหน่อย.
ตอนนั้นอายุก็ 30 ต้นๆ
อะไรที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นในตอนที่อายุกำลังวัยทำงานน่ะเหรอ.
ก็เพราะรู้สึกว่าทำงานเต็มที่แล้วแต่ก็ไม่ก้าวหน้าเหมือนคนอื่น เลยหันหาทางเลือกใหม่ ที่จะทำให้เราไม่จำเป็นต้องง้อนายจ้าง เราต้องสำเร็จได้ด้วยตัวของเราเอง.
ไม่ต้องให้ใครมาตัดสินว่าเราดีหรือไม่ดีพอสำหรับเขา.
ผมจึงเริ่มเก็บเงินและทะยอยแบ่งเงินไปลงทุน
แต่งานประจำเราก็ยังทำหน้าที่เราให้ดีที่สุดเหมือนเดิม
ไม่ว่าเราจะก้าวหน้าหรือไม่ก้าวหน้าก็ตาม
เพราะปลายทางของเรา มันไม่ใช่หัวหน้าแผนก ไม่ใช่ผู้จัดการ ไม่ใช่ CEO แต่เป็นอิสรภาพทางการเงิน
เราจะมีโบนัสทุกปี โดยที่ไม่ขึ้นกับบริษัท
โบนัสที่ว่านั่นคือเงินปันผลหรือผลตอบแทนดอกเบี้ยต่างๆ
ทุกวันนี้จะใช้วิธีโอนเงินปันผลและดอกเบี้ยที่ได้แต่ละครั้ง
โอนเข้าไปบัญชีเงินฝากดอกสูง
เพื่อให้ได้ผลตอบแทนระหว่างทางด้วย
ไม่อยากเชื่อว่าผ่านไป 10 ปี
ตอนนี้ครึ่งปีเราสามารถได้โบนัสของตัวเอง 6 หลักแล้ว
วันเวลาผ่านมาเรื่อยๆ จนเรารู้สึกว่าเรามาไกลเกินฝันแล้ว
ระหว่างทางมีซื้อคอนโด ที่ดินเล็กๆไว้ปลีกวิเวก
จนวันนี้รู้สึกว่าชีวิตมีครบทุกอย่างที่เคยฝันไว้หมดแล้ว
แม้ตอนนี้ยังทำงานประจำอยู่ แต่รู่สึกว่าเราไม่กลัวอะไรแล้ว
เราพร้อมทุกสถานะการณ์ ไม่ว่าจะเจอวิกฤตอะไร
ตอนนี้เลยวางแผนๆไว้ว่าจะทำงานประจำไปอีกไม่เกิน 5 ปี
ถึงแม้ว่าในวันที่ตัดสินใจเกษียณ จะมีรายได้ไม่เท่าตอนทำงานประจำ แต่คิดว่า มันก็เพียงพอกับการใช้ชีวิตของตัวเองแล้ว. ลำพังตัวเองเป็นคนใช้จ่ายน้อย ในวันที่รายได้ประจำเพิ่มขึ้น แต่เรายังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ไม่ใช้จ่ายมากขึ้นตามเงินได้ที่มากขึ้น เราก็จะมีเงินเหลือเก็บและลงทุนมากขึ้น.
ตอนนี้ค่าใช้จ่ายส่วนตัวคิดเป็น 40% ของรายได้อีก 60% เป็นการออมและลงทุน
กลับมาเรื่องแผนเกษียณ ด้วยลำพังตัวเองมีค่าใช้จ่ายแบบฟิกในแต่ละเดือนตอนนี้อยู่ที่ 20,000 บาท(รวมๆกับค่ากินแล้ว)
เท่ากับว่าปันผลต่อปีของเราต้องได้ 240,000 บาท
ซึ่งคาดว่าปีนี้หรือปีหน้า ถึงได้ไม่ถึง ก็คงใกล้เคียงแล้ว
และหากเรายังทำงานไปอีก 4-5 ปี ถึงตอนนั้นมันคงเกินจำเป็นสำหรับเราแล้ว และได้เผื่อเหลือเผื่อขาดไปอีกนิดหน่อยแล้ว และในวันที่เราเลิกทำงานประจำ เราก็ยังมีเวลาในการทำอะไรเล็กๆน้อยๆส่วนตัว เพื่อให้มีรายได้เพื่อใช้ชีวิตส่วนที่อยากใช้ เช่น ค่ากาแฟ ค่าขนม หรือซื้อเสื้อผ้าอะไรประมาณนี้
ยิ่งถ้าเราเลิกทำงานแล้วแต่ไม่แตะกินต้นแหละปันผลได้. ยิ่งเวลาผ่านไป ผลตอบแทนที่เราจะได้มันจะเป็นนิรันด์ คือมากขึ้นไปเรื่อยๆ จนไม่สิ้นสุดเลยทีเดียว เพราะถ้าเราใช้น้อยกว่าที่ได้มา. นั่นหมายความว่าสินทรัพย์เราย่อมเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆนั่นเอง
มาถึงตอนนี้ อีกมุมนึง ต้องขอบคุณเจ้านายที่ไม่ให้โอกาสเรา. แล้วทำให้เราเลือกทางนี้. ถ้าวันนั้นเราก้าวหน้าในงานหรือตำแหน่ง เราอาจจะไม่คิดมาทางลงทุนก็ได้
แล้วเพื่อนๆละ มีแผนเกษียณของตัวเองแล้วหรือยัง ถ้ามีแล้วเพราะอะไรที่ทำให้เริ่มต้นเลือกทางนี้ และสุดท้ายพวกเราวางแผนค่าใช้จ่ายต่อเดือนของตัวเองไว้เท่าไหร่กันบ้างครับ
มาแชร์แผนเกษียณที่ตัวเองวาดไว้กันครับ
ตอนนั้นอายุก็ 30 ต้นๆ
อะไรที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นในตอนที่อายุกำลังวัยทำงานน่ะเหรอ.
ก็เพราะรู้สึกว่าทำงานเต็มที่แล้วแต่ก็ไม่ก้าวหน้าเหมือนคนอื่น เลยหันหาทางเลือกใหม่ ที่จะทำให้เราไม่จำเป็นต้องง้อนายจ้าง เราต้องสำเร็จได้ด้วยตัวของเราเอง.
ไม่ต้องให้ใครมาตัดสินว่าเราดีหรือไม่ดีพอสำหรับเขา.
ผมจึงเริ่มเก็บเงินและทะยอยแบ่งเงินไปลงทุน
แต่งานประจำเราก็ยังทำหน้าที่เราให้ดีที่สุดเหมือนเดิม
ไม่ว่าเราจะก้าวหน้าหรือไม่ก้าวหน้าก็ตาม
เพราะปลายทางของเรา มันไม่ใช่หัวหน้าแผนก ไม่ใช่ผู้จัดการ ไม่ใช่ CEO แต่เป็นอิสรภาพทางการเงิน
เราจะมีโบนัสทุกปี โดยที่ไม่ขึ้นกับบริษัท
โบนัสที่ว่านั่นคือเงินปันผลหรือผลตอบแทนดอกเบี้ยต่างๆ
ทุกวันนี้จะใช้วิธีโอนเงินปันผลและดอกเบี้ยที่ได้แต่ละครั้ง
โอนเข้าไปบัญชีเงินฝากดอกสูง
เพื่อให้ได้ผลตอบแทนระหว่างทางด้วย
ไม่อยากเชื่อว่าผ่านไป 10 ปี
ตอนนี้ครึ่งปีเราสามารถได้โบนัสของตัวเอง 6 หลักแล้ว
วันเวลาผ่านมาเรื่อยๆ จนเรารู้สึกว่าเรามาไกลเกินฝันแล้ว
ระหว่างทางมีซื้อคอนโด ที่ดินเล็กๆไว้ปลีกวิเวก
จนวันนี้รู้สึกว่าชีวิตมีครบทุกอย่างที่เคยฝันไว้หมดแล้ว
แม้ตอนนี้ยังทำงานประจำอยู่ แต่รู่สึกว่าเราไม่กลัวอะไรแล้ว
เราพร้อมทุกสถานะการณ์ ไม่ว่าจะเจอวิกฤตอะไร
ตอนนี้เลยวางแผนๆไว้ว่าจะทำงานประจำไปอีกไม่เกิน 5 ปี
ถึงแม้ว่าในวันที่ตัดสินใจเกษียณ จะมีรายได้ไม่เท่าตอนทำงานประจำ แต่คิดว่า มันก็เพียงพอกับการใช้ชีวิตของตัวเองแล้ว. ลำพังตัวเองเป็นคนใช้จ่ายน้อย ในวันที่รายได้ประจำเพิ่มขึ้น แต่เรายังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ไม่ใช้จ่ายมากขึ้นตามเงินได้ที่มากขึ้น เราก็จะมีเงินเหลือเก็บและลงทุนมากขึ้น.
ตอนนี้ค่าใช้จ่ายส่วนตัวคิดเป็น 40% ของรายได้อีก 60% เป็นการออมและลงทุน
กลับมาเรื่องแผนเกษียณ ด้วยลำพังตัวเองมีค่าใช้จ่ายแบบฟิกในแต่ละเดือนตอนนี้อยู่ที่ 20,000 บาท(รวมๆกับค่ากินแล้ว)
เท่ากับว่าปันผลต่อปีของเราต้องได้ 240,000 บาท
ซึ่งคาดว่าปีนี้หรือปีหน้า ถึงได้ไม่ถึง ก็คงใกล้เคียงแล้ว
และหากเรายังทำงานไปอีก 4-5 ปี ถึงตอนนั้นมันคงเกินจำเป็นสำหรับเราแล้ว และได้เผื่อเหลือเผื่อขาดไปอีกนิดหน่อยแล้ว และในวันที่เราเลิกทำงานประจำ เราก็ยังมีเวลาในการทำอะไรเล็กๆน้อยๆส่วนตัว เพื่อให้มีรายได้เพื่อใช้ชีวิตส่วนที่อยากใช้ เช่น ค่ากาแฟ ค่าขนม หรือซื้อเสื้อผ้าอะไรประมาณนี้
ยิ่งถ้าเราเลิกทำงานแล้วแต่ไม่แตะกินต้นแหละปันผลได้. ยิ่งเวลาผ่านไป ผลตอบแทนที่เราจะได้มันจะเป็นนิรันด์ คือมากขึ้นไปเรื่อยๆ จนไม่สิ้นสุดเลยทีเดียว เพราะถ้าเราใช้น้อยกว่าที่ได้มา. นั่นหมายความว่าสินทรัพย์เราย่อมเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆนั่นเอง
มาถึงตอนนี้ อีกมุมนึง ต้องขอบคุณเจ้านายที่ไม่ให้โอกาสเรา. แล้วทำให้เราเลือกทางนี้. ถ้าวันนั้นเราก้าวหน้าในงานหรือตำแหน่ง เราอาจจะไม่คิดมาทางลงทุนก็ได้
แล้วเพื่อนๆละ มีแผนเกษียณของตัวเองแล้วหรือยัง ถ้ามีแล้วเพราะอะไรที่ทำให้เริ่มต้นเลือกทางนี้ และสุดท้ายพวกเราวางแผนค่าใช้จ่ายต่อเดือนของตัวเองไว้เท่าไหร่กันบ้างครับ