คืองี้ เราเสียแม่ไปเมื่อ3ปีแล้ว แล้วตอนที่แม่จากไปมันเป็นตอนแม่อายุครบ50 และเราตอนนั้นแค่ 15
ปีหนึ่งก่อนที่จะเสีย มันก้เคยเหตุการณ์ซ้ำกันอีก
เช่น
ปี2021 ในกลางปี ถ้าเราจำไม่ผิดน่าจะเดือน6 แม่ป่วย แต่ก้ยังดีที่ป่วยครั้งนี้แม่ พอฟื้นตัวเร็ว
พอมาในปีถัดมา เหตุการณ์คล้ายกันแต่จะหนักขึ้น ก็คือ สภาพจิตใจเราตอนนั้นโดนรุมระนำเลย ทั้งญาติอะไรต่างๆ ต่างพูดใส่เรา ว่าเราไม่ดูแลแม่ ทั้งที่ตอนนี้นญาติก็เต็มบ้านและพวกเขาผลักกันดู ในขณะที่เราไปรร คือตอนนั้นมันโดนหลายอย่างมาก จนขณะนอนห้องพี่สาวยังกลั้นสะอื้นร้องไห้ข่มตัวเองในหลับ เพราะมันโดนต่อว่าหลายเรื่องเลย ตอนนี้เราก็จำไม่ได้แล้วละแต่จำว่าสภาพจิตใจ ทั้งสองปีนั้นถือว่าหนักพอตัว
แต่... พอแม่ใช้ได้ระยะหนึ่ง พ่อก็..ไปกับผู้ญิงอีกคน
ผู้ญิงคนนั้นเป็นเพื่อนแม่...และแฟนเก่าพ่อ
ปัจจุบันเธออาศัยอยุ่กับเรา แต่ช่วงแรกๆเหมือนจะดี แต่ มันไม่ดีขึ้นเลย คือเธอพาพ่อไปสนุกสนานขณะเดียวกันพ่อก็ทิ้งเราให้อยู่คนเดียว ถ้าถามว่าตอนนั้นมีใครอยู่กับเรามั้ย คือตอบเลยว่า ไม่มี พี่สาวยังอยู่จีนกับสามีตอนนั้น พี่ชายก็อยู่กรุง
ส่วนใหญ่เราจะคุยกับพี่สาวในช่วงนี้น และเราเครียดมาก เครียดจนหมกตัวแต่ในห้องคนเดียว ตู้เย็นแทบไม่มีอะไรกินเลยตอนนั้น เพราะเครียดจนแบบ ไม่ออกจากห้องเลย จนสัปดาห์นั้นเข้าเรียนเพื่อนจนทักว่า ทำไมผอมจัง แต่เราก็ไม่ได้ตอบ
.
ในปัจจุบัน เราอายุ18 ไม่ได้เรียนต่อเนื่องจากต้องหาเงิน จ่ายหนี้ช่วยพี่สาวและพี่ชาย หนี้ก้อนนั้นเป็นของธนาคาร ที่ยืมมาจ่ายค่ารักษาแม่ แต่ขณะเดียวกัน เราก็มีปัญหาด้านสุขภาพจิต แน่นอนว่าครอบครัวรับรู้ แต่ พี่สาวก็ค่อยๆปรับนิสัยของเขา ส่วนพี่ชายก็คือหายหัวหายหน้าไปเลย ในวันที่เราแบบคิดว่าพี่ชายคือคนที่อย่างน้อยก็ปกป้องเราได้ แต่กลับไม่ แม้แต่พ่อเอง ถ้ามุมมองจากเรา ตอนนี้เราไม่ได้ต้องการอะไรขนาดนั้น เราเองในฐานะที่เป็นลูกคนสุดท้อง และเสียแม่ไปในวัยที่ ตนเองเริ่มตั้งคำถามว่า ความรักของแม่คืออ่ะไร เพราะพอแม่จากไป พ่อเขา ก็กลับทิ้งเรา ในช่วงที่เราเองก็ต้องการพ่อ
.
เราเองก็ไม่อยากโทษพ่อ เพราะ สุดท้าย เขาก็แค่ผ.ชคนหนึ่ง ที่เขาก็มุมเจ็บปวดตอนที่เขาเสียเมียเขา แต่แค่เขาไม่ร้องไห้ออกมา
สุดท้ายเขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง และตัวเราเอง เราก็อยากให้เขากลับมาสนใจแบบตอนเด็ก เราอยากได้ความรักจากพ่อบ้าง แม้ว่าตอนนี้จะโตแล้ว แต่ก็มีบ้างไม่มากหรอก แม้ว่ามันยังไม่สามารถรักษาสภาพจิตใจได้ด้วยซ้ำ เหมือนสภาพรอบๆบีบบังคับให้เราเข้มแข็งในสิ่งที่ตัวเราเองก็ยังไม่พร้อมที่จะรับ และ มันเหมือนสถานการณ์บีบบังคับให้โตเร้วกว่าวัยรุ่นทั่วไป
ถ้าถามมุมมองเราไม่ได้มองว่าแย่นะ แต่ขณะเดียวกันมันก็ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว เพราะ พี่สาวอย่างน้อยเขาก็มีสามีเขา พี่ชายก็ยังมีเขา พ่อก็มีแฟนของเขา แล้วเราล่ะ จริงที่พี่สาวบอกว่ายังเหลือพี่สาวกับพี่ชาย แต่ เราไม่ได้เห็นพวกเขาลึกพอที่จะให้รู้สึกว่ามีพวกเขาอยู่ข้างๆ
เราขอความคิดเห็นจากทุกคนหน่อยนะ
ปีหนึ่งก่อนที่จะเสีย มันก้เคยเหตุการณ์ซ้ำกันอีก
เช่น
ปี2021 ในกลางปี ถ้าเราจำไม่ผิดน่าจะเดือน6 แม่ป่วย แต่ก้ยังดีที่ป่วยครั้งนี้แม่ พอฟื้นตัวเร็ว
พอมาในปีถัดมา เหตุการณ์คล้ายกันแต่จะหนักขึ้น ก็คือ สภาพจิตใจเราตอนนั้นโดนรุมระนำเลย ทั้งญาติอะไรต่างๆ ต่างพูดใส่เรา ว่าเราไม่ดูแลแม่ ทั้งที่ตอนนี้นญาติก็เต็มบ้านและพวกเขาผลักกันดู ในขณะที่เราไปรร คือตอนนั้นมันโดนหลายอย่างมาก จนขณะนอนห้องพี่สาวยังกลั้นสะอื้นร้องไห้ข่มตัวเองในหลับ เพราะมันโดนต่อว่าหลายเรื่องเลย ตอนนี้เราก็จำไม่ได้แล้วละแต่จำว่าสภาพจิตใจ ทั้งสองปีนั้นถือว่าหนักพอตัว
แต่... พอแม่ใช้ได้ระยะหนึ่ง พ่อก็..ไปกับผู้ญิงอีกคน
ผู้ญิงคนนั้นเป็นเพื่อนแม่...และแฟนเก่าพ่อ
ปัจจุบันเธออาศัยอยุ่กับเรา แต่ช่วงแรกๆเหมือนจะดี แต่ มันไม่ดีขึ้นเลย คือเธอพาพ่อไปสนุกสนานขณะเดียวกันพ่อก็ทิ้งเราให้อยู่คนเดียว ถ้าถามว่าตอนนั้นมีใครอยู่กับเรามั้ย คือตอบเลยว่า ไม่มี พี่สาวยังอยู่จีนกับสามีตอนนั้น พี่ชายก็อยู่กรุง
ส่วนใหญ่เราจะคุยกับพี่สาวในช่วงนี้น และเราเครียดมาก เครียดจนหมกตัวแต่ในห้องคนเดียว ตู้เย็นแทบไม่มีอะไรกินเลยตอนนั้น เพราะเครียดจนแบบ ไม่ออกจากห้องเลย จนสัปดาห์นั้นเข้าเรียนเพื่อนจนทักว่า ทำไมผอมจัง แต่เราก็ไม่ได้ตอบ
.
ในปัจจุบัน เราอายุ18 ไม่ได้เรียนต่อเนื่องจากต้องหาเงิน จ่ายหนี้ช่วยพี่สาวและพี่ชาย หนี้ก้อนนั้นเป็นของธนาคาร ที่ยืมมาจ่ายค่ารักษาแม่ แต่ขณะเดียวกัน เราก็มีปัญหาด้านสุขภาพจิต แน่นอนว่าครอบครัวรับรู้ แต่ พี่สาวก็ค่อยๆปรับนิสัยของเขา ส่วนพี่ชายก็คือหายหัวหายหน้าไปเลย ในวันที่เราแบบคิดว่าพี่ชายคือคนที่อย่างน้อยก็ปกป้องเราได้ แต่กลับไม่ แม้แต่พ่อเอง ถ้ามุมมองจากเรา ตอนนี้เราไม่ได้ต้องการอะไรขนาดนั้น เราเองในฐานะที่เป็นลูกคนสุดท้อง และเสียแม่ไปในวัยที่ ตนเองเริ่มตั้งคำถามว่า ความรักของแม่คืออ่ะไร เพราะพอแม่จากไป พ่อเขา ก็กลับทิ้งเรา ในช่วงที่เราเองก็ต้องการพ่อ
.
เราเองก็ไม่อยากโทษพ่อ เพราะ สุดท้าย เขาก็แค่ผ.ชคนหนึ่ง ที่เขาก็มุมเจ็บปวดตอนที่เขาเสียเมียเขา แต่แค่เขาไม่ร้องไห้ออกมา
สุดท้ายเขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง และตัวเราเอง เราก็อยากให้เขากลับมาสนใจแบบตอนเด็ก เราอยากได้ความรักจากพ่อบ้าง แม้ว่าตอนนี้จะโตแล้ว แต่ก็มีบ้างไม่มากหรอก แม้ว่ามันยังไม่สามารถรักษาสภาพจิตใจได้ด้วยซ้ำ เหมือนสภาพรอบๆบีบบังคับให้เราเข้มแข็งในสิ่งที่ตัวเราเองก็ยังไม่พร้อมที่จะรับ และ มันเหมือนสถานการณ์บีบบังคับให้โตเร้วกว่าวัยรุ่นทั่วไป
ถ้าถามมุมมองเราไม่ได้มองว่าแย่นะ แต่ขณะเดียวกันมันก็ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว เพราะ พี่สาวอย่างน้อยเขาก็มีสามีเขา พี่ชายก็ยังมีเขา พ่อก็มีแฟนของเขา แล้วเราล่ะ จริงที่พี่สาวบอกว่ายังเหลือพี่สาวกับพี่ชาย แต่ เราไม่ได้เห็นพวกเขาลึกพอที่จะให้รู้สึกว่ามีพวกเขาอยู่ข้างๆ