จินตนิยายเรื่อง "จุลลปทุมชาดก"

🌿 "จุลลปทุมชาดก" 🌿

ระแวงร้าย กลายเป็นไฟ เผาใจพ่อ
ลูกจำจร จากนคร เพราะกังขา
กิเลสก่อ ต่อเวร ไม่เลือกหน้า
แม้บิดา ยังหมางลูก เพราะหลงตน

กลางกันดาร ทะเลทราย อันร้อนเร่า
ความหิวเผา จิตให้ต่ำ กว่ากุศล
ศีลที่เคย มั่นคง ก็หมองปน
เหลือเพียงคน ผู้แพ้ แก่ตัณหา

หยาดโลหิต จากเข่าขวา หลั่งต่อชีวิต
กลับไร้สิทธิ์ หยุดใจ ที่ริษยา
บุญคุณใหญ่ มิอาจชนะ อวิชชา
เมื่อราคา โทสะ กล้าครองใจ

จากคุณธรรม พลันกลับ เป็นความแค้น
ร่วมควงแขน คนอัปลักษณ์ ด้วยหลงใหล
ผลักผู้มี พระคุณ ลงเหวไป
ปล่อยดวงใจ จมดิ่ง สู่บาปกรรม

เวรที่ก่อ มิสูญหาย ไปตามกาล
ดุจสายธาร ไหลสืบ มิหยุดยั้ง
ชั่วข้ามภพ ข้ามชาติ มิรั้งรอ
กรรมย่อมคลอ ผู้กระทำ ทุกค่ำเช้า

จิญจาเอ๋ย เคยลวงโลก ด้วยมุสาวาท
เทวทัต มาดอหัง ยังโง่เขลา
กรรมเก่าหนุน กรรมใหม่ซ้ำ อย่างหนักเบา
จึงตกเหว แห่งอเวจี ไม่มีคลาย

อย่าโทษโลก โทษคน จนลืมจิต
ต้นเหตุผิด อยู่ภายใน ใช่ภายนอก
ราคะ โทสะ โมหะ คอยหยอกหลอก
หากไม่บอก ด้วยปัญญา พาพินาศ

จงฝึกใจ ให้เห็น ตามเหตุปัจจัย
เวรทั้งหลาย จึงคลาย ด้วยสติ
ผู้ชนะ มิใช่ ผู้มีฤทธิ์
หากคือจิต ที่ชนะ ตนเองเอย