อยู่ห้องพักโรงงานมาเกือบ 4 ปี แต่เริ่มไม่มีความสุขเพราะรูมเมท เราคิดมากไปไหม?
สวัสดีค่ะ อยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยอยู่หอหรือมีรูมเมทค่ะ
(ก่อนอื่นต้องบอกว่า เราทั้งคู่เข้างาน และเลิกงานเวลาเดียวกัน)
เราอยู่ห้องพักของโรงงานมาเกือบ 4 ปีแล้ว โรงงานเป็นคนสุ่มรูมเมทให้ ไม่ได้เลือกเอง ห้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้ตู้เสื้อผ้าเป็นฉากกั้นระหว่างพื้นที่ของเรากับรูมเมท ไม่ใช่ผนังจริง ๆ ดังนั้นทั้งแสงและเสียงจึงถึงกันหมด
เราเป็นคนนอนค่อนข้างเร็ว ประมาณ 4–5 ทุ่ม เพราะต้องตื่นไปทำงาน ส่วนรูมเมทจะเริ่มใช้ชีวิตช่วงหลังเที่ยงคืน
ทุกคืนเขาจะเปิดไฟฝั่งตัวเองตลอด แม้เราจะปิดไฟฝั่งเราแล้ว แต่แสงก็ยังส่องมาถึงที่นอนเรา เพราะมีแค่ตู้กั้น อันนี้เรายังพออดทนได้ เพราะเข้าใจว่าเขาอาจยังไม่ง่วง
แต่สิ่งที่ทำให้เราหนักใจจริง ๆ คือเรื่องเสียงและแสงไฟ มันควรปิดก่อนเที่ยงคืน ค่ะ
เขาจะเข้าอาบน้ำประมาณเที่ยงคืนครึ่งเป็นต้นไป และเปิดเพลงเสียงดังทุกครั้ง ใช้เวลาอาบน้ำประมาณ 20–40 นาที พออาบน้ำเสร็จก็ยังเปิดเพลงเสียงดังต่อ เดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่ลดเสียง ทั้งที่เวลานั้นเราหลับไปแล้ว
เราเคยคุยกับเขาตรง ๆ แล้ว ขอแค่ช่วยเบาเสียงช่วงดึก หรือถ้าอยากฟังเพลงก็ใช้หูฟัง เพราะเราต้องพักผ่อน แต่สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม
ทุกวันนี้รู้สึกว่าการกลับห้องไม่ใช่การกลับไปพักผ่อน แต่เหมือนต้องลุ้นทุกคืนว่าจะได้นอนเต็มอิ่มไหม บางคืนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเพลง บางคืนกว่าจะหลับต่อได้ก็ใช้เวลานาน พอสะสมไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มเครียด ไม่มีความสุข และรู้สึกหมดแรง
เราไม่ได้อยากให้เขาเปลี่ยนวิถีชีวิตทั้งหมดนะคะ แค่คิดว่าการอยู่ห้องเดียวกันก็น่าจะเกรงใจกันบ้าง
อยู่ห้องพักโรงงานมาเกือบ 4 ปี แต่เริ่มไม่มีความสุขเพราะรูมเมท เราคิดมากไปไหม?
สวัสดีค่ะ อยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยอยู่หอหรือมีรูมเมทค่ะ
(ก่อนอื่นต้องบอกว่า เราทั้งคู่เข้างาน และเลิกงานเวลาเดียวกัน)
เราอยู่ห้องพักของโรงงานมาเกือบ 4 ปีแล้ว โรงงานเป็นคนสุ่มรูมเมทให้ ไม่ได้เลือกเอง ห้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้ตู้เสื้อผ้าเป็นฉากกั้นระหว่างพื้นที่ของเรากับรูมเมท ไม่ใช่ผนังจริง ๆ ดังนั้นทั้งแสงและเสียงจึงถึงกันหมด
เราเป็นคนนอนค่อนข้างเร็ว ประมาณ 4–5 ทุ่ม เพราะต้องตื่นไปทำงาน ส่วนรูมเมทจะเริ่มใช้ชีวิตช่วงหลังเที่ยงคืน
ทุกคืนเขาจะเปิดไฟฝั่งตัวเองตลอด แม้เราจะปิดไฟฝั่งเราแล้ว แต่แสงก็ยังส่องมาถึงที่นอนเรา เพราะมีแค่ตู้กั้น อันนี้เรายังพออดทนได้ เพราะเข้าใจว่าเขาอาจยังไม่ง่วง
แต่สิ่งที่ทำให้เราหนักใจจริง ๆ คือเรื่องเสียงและแสงไฟ มันควรปิดก่อนเที่ยงคืน ค่ะ
เขาจะเข้าอาบน้ำประมาณเที่ยงคืนครึ่งเป็นต้นไป และเปิดเพลงเสียงดังทุกครั้ง ใช้เวลาอาบน้ำประมาณ 20–40 นาที พออาบน้ำเสร็จก็ยังเปิดเพลงเสียงดังต่อ เดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่ลดเสียง ทั้งที่เวลานั้นเราหลับไปแล้ว
เราเคยคุยกับเขาตรง ๆ แล้ว ขอแค่ช่วยเบาเสียงช่วงดึก หรือถ้าอยากฟังเพลงก็ใช้หูฟัง เพราะเราต้องพักผ่อน แต่สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม
ทุกวันนี้รู้สึกว่าการกลับห้องไม่ใช่การกลับไปพักผ่อน แต่เหมือนต้องลุ้นทุกคืนว่าจะได้นอนเต็มอิ่มไหม บางคืนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเพลง บางคืนกว่าจะหลับต่อได้ก็ใช้เวลานาน พอสะสมไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มเครียด ไม่มีความสุข และรู้สึกหมดแรง
เราไม่ได้อยากให้เขาเปลี่ยนวิถีชีวิตทั้งหมดนะคะ แค่คิดว่าการอยู่ห้องเดียวกันก็น่าจะเกรงใจกันบ้าง