EP1 : จากภาพที่เห็น…สู่การเดินทางที่อยากไปสัมผัสด้วยตัวเอง

ซินเจียงใต้ไม่เคยอยู่ในแผนการเดินทางของฉันเลยค่ะ

จนวันหนึ่ง…ได้เห็นภาพจากที่นี่ผ่านตา

ความรู้สึกแรกคือ

“สวยจัง…อยากไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง”

ช่วงนี้ชีวิตมีอิสระเรื่องเวลา

แต่ก็เริ่มรู้ว่า บางสถานที่ควรเลือกไปในวันที่ร่างกายยังพร้อม

เพราะยังมีอีกหลายเส้นทางที่อยากไป และบางเส้นทางก็ต้องใช้ทั้งเวลาและกำลังมากกว่าการเดินทางทั่วไป

ซินเจียงใต้จึงกลายเป็นหนึ่งในคำตอบ

ปกติฉันชอบเที่ยวเองค่ะ เพราะความสนุกเริ่มตั้งแต่การวางแผน และความสุขที่สุดคือการได้เห็นว่าสิ่งที่เราวางไว้ ค่อย ๆ เกิดขึ้นจริง แม้บางครั้งจะหลงทางหรือผิดแผนไปบ้างก็ยังสนุก

แต่สำหรับซินเจียงใต้ ฉันเลือกเดินทางแบบไพรเวตกรุ๊ปเล็ก

ไม่ใช่เพราะไม่อยากวางแผนเอง แต่เพราะเส้นทางค่อนข้างไกล รายละเอียดระหว่างทางเยอะ และต้องใช้ประสบการณ์ในการจัดการหลายอย่าง

ให้คนที่รู้เส้นทางช่วยดูแลเรื่องรถและการเดินทาง น่าจะเหมาะกว่า

แต่ความเป็น “ไพรเวต” ของทริปนี้…ดูเหมือนจะมากไปนิด 😄

เดิมกรุ๊ปนี้ รับสูงสุดที่10 คน

แต่วันเดินทางจริงเหลือเพียง 6 คน

3 คู่ ที่ต่างคนต่างออกเดินทางจากสุวรรณภูมิ
แล้วไปเจอกันครั้งแรกที่คัชการ์

เป็นการเดินทางกับคนที่ยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ก็มีแอบลุ้นเหมือนกันค่ะว่า…

จะเข้ากันได้ไหม
จะคุยกันรู้เรื่องหรือเปล่า

และที่สำคัญ…

“ไปถึงคัชการ์แล้ว จะมีคนมารับเราจริงไหมนะ” 😆

⸻

วันเดินทางยังไม่ทันเริ่ม ก็มีเรื่องให้ใจหายตั้งแต่ยังไม่ถึงสนามบิน

ระหว่างทางไปสุวรรณภูมิ รถแท็กซี่ที่ฉันนั่งเกิดเฉี่ยวชนกับรถอีกคัน

ไม่ได้รุนแรงค่ะ

แต่ตอนนั้นมีความคิดเดียว

“ขอให้ไปสนามบินทันก็พอ”

สุดท้ายทุกอย่างผ่านไปได้ และฉันก็ออกเดินทางตามกำหนด

⸻

การเดินทางไปคัชการ์ต้องต่อเครื่องภายในประเทศจีน

และเซอร์ไพรส์แรกของทริปก็เกิด ขึ้นอีกที่สนามบินเซี่ยงไฮ้

เพื่อนสนิทต้องบอกลาพาวเวอร์แบงค์คู่ใจ ที่เดินทางเข้าออกประเทศจีนมาหลายครั้ง

เหตุผลคือไม่มีสัญลักษณ์ 3C ตามข้อกำหนด

เรียกว่า…ยังไม่ทันถึงซินเจียง ก็ต้องเสียสมาชิกสำคัญของกระเป๋าไปหนึ่งชิ้น 😅

⸻

ระหว่างนั่งเครื่องบินภายในประเทศจีน ก็มีเรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกดี

ฉันเห็นท้องฟ้าสวยมาก แต่ที่นั่งของฉันอยู่ติดทางเดิน

ด้วยความเกรงใจ ไม่อยากรบกวนผู้โดยสารที่นั่งริมหน้าต่าง ฉันจึงไม่ได้ถ่ายรูป

จนกระทั่งเขาลุกไปเข้าห้องน้ำ

ฉันเลยขยับไปถ่ายรูปท้องฟ้าช่วงสั้น ๆ และตั้งใจว่าจะกลับไปนั่งที่เดิมทันทีเมื่อเขากลับมา

แต่พอเขากลับมา เขากลับยิ้มและใช้ภาษามือบอกให้ฉันนั่งต่อ เพื่อถ่ายรูปได้ตามสบาย

เราไม่ได้พูดภาษาเดียวกัน

แต่บางครั้ง…น้ำใจก็ไม่จำเป็นต้องใช้ภาษา

เขาอาจเป็นคนที่เดินทางเส้นทางนี้มาหลายครั้งแล้ว

แต่สำหรับฉัน นี่คือการเดินทางเข้าสู่ดินแดนใหม่

และเขากลายเป็นหนึ่งในความประทับใจแรก ๆ ของทริปนี้

(แอบกระซิบ…นอกจากน้ำใจดีแล้ว หน้าตาก็ดีด้วยนะคะ 😆)

เริ่มเข้าใจแล้วว่า…

แรงบันดาลใจที่ทำให้อยากมาซินเจียงใต้ อาจไม่ได้มีเพียงภาพสวย ๆ ที่เคยเห็นผ่านตา

เพราะบางครั้ง ความประทับใจแรกของการเดินทาง

อาจไม่ได้เกิดขึ้นเมื่อเราไปถึงปลายทาง

แต่อาจเกิดขึ้นระหว่างทาง…

จากน้ำใจของคนแปลกหน้า

(ส่วนหนุ่มหล่อ…ถือเป็นโบนัสเล็ก ๆ ของทริปนี้แล้วกันค่ะ 555)