[CR] ตามมา พาไปชิม : อาหารจีนสไตล์สิงคโปร์ ชวนคิทเช่น

มาดูร้านต่อไปที่แม่เปป เรียงรูปเสร็จเรียบร้อย พร้อมเสนอให้รับชมละค่ะ
ร้านนี้ เป็นอาหารสิงคโปร์ค่ะ ผ่านไป ผ่านมา แถวนั้นหลายครั้ง ก็ไม่เคยแวะ พอกลับไทยคราวนี้ เลยไม่ยอมพลาด ชวนพ่อบ้านและ 2 หนุ่ม มากินมื้อเย็นกัน ร้านอยู่ใกล้ๆ กับร้านแม่ลาปลาเผาเลยค่ะ ฝั่งเดียวกันด้วย ถ้าบอกให้ชัดขึ้นอีก ก็ฝั่งตรงข้าม แมคโคร เมืองทองธานี นั่นละ

ร้านนี้เขาก็ได้ มิชลินไกด์ เหมือนกันค่ะ 4 ปีซ้อน หรือมากกว่า แม่เปปขออภัย ถ้าจำปีที่ได้ไม่ถูก
จอดรถหน้าร้านเลย มีพนักงานดูแลรถให้ด้วย เพราะเป็นที่จอดของร้าน นั่งกินอาหารอย่างสบายใจหมดกังวลเรื่องรถ ไม่ต้องจอดริมถนนค่ะ  ที่นั่งด้านนอกติดที่จอดรถ เป็นโอเพ่นแอร์ สำรองไว้สำหรับลูกค้าที่นำสัตว์เลี้ยงมาด้วย

บรรยากาศภายในร้าน เพดานสูงมาก เลยดูโล่ง สบายตา แอร์เย็นสบาย


ภาชนะที่จัดไว้ลายสวยเชียว แม่เปปเป็นคนชอบจานชามสีสวยลายแปลกอยู่แล้ว เห็นแล้วทำให้อยากกินอาหารขึ้นมาเลย

พ่อบ้านสั่ง เอิร์ลเกรย์เบอรี่  แม่เปปเลยขอลองชิม เพิ่งรู้จักนี่ละ เขามีรสชาติของชาดำ กลิ่นหอมอ่อนๆ มีรสเปรี้ยวอมหวานขมปลายลิ้นเล็กๆ และราสเบอรี่ที่ช่วยเพิ่มความเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดสดชื่น

แล้วหนุ่มอังกฤษก็เล่าที่มาของ ชาเอิร์ลเกรย์ของอังกฤษที่นิยมดื่มในอังกฤษ และต่อมาก็โด่งดังไปทั่วโลกว่า....

ชาชนิดนี้ตั้งตามชื่อของชาร์ลส์ เกรย์ ชาวอังกฤษ ซึ่งมีศักดิ์เป็นท่านเอิร์ลเกรย์ และเป็นนายกรัฐมนตรีของอังกฤษ ในระหว่างปี 1830 ถึง 1834 ด้วย

ตำนานเล่าว่า ชาร์ลส์ เกรย์ เดินทางไปจีนและระหว่างนั้นได้ช่วยชีวิตของชาวจีนคนหนึ่ง ชาวจีนคนนั้นก็ได้ตอบแทนการช่วยครั้งนั้น โดยมอบสูตรชานี้เป็นการขอบคุณ...ชานี้ สูตรดั้งเดิม คือชาดำผสมน้ำมันผิวส้มพื้นเมืองของจีน ซึ่งในอังกฤษหาไม่ได้ เลยใช้น้ำมันเบอร์กามอตซึ่งมีความใกล้เคียงที่สุดทดแทน(น้ำมันมะกรูด) และต่อมาก็เป็นที่แพร่หลายในอังกฤษ จนได้รับความนิยมไปทั่วโลก และมีการปรับปรุง คิดค้น ต่อยอดนำชาเอิร์ลเกรย์ ไปผสมเครื่องดื่มเพิ่มอะไรๆ ต่างๆ จนกลายเป็นเมนูใหม่ๆ ได้อีกหลายเมนู

ฟังตำนานจบ อาหารก็เริ่มมาละค่ะ สมาชิกพร้อมชิมกันละ

ฉ่าก๋วยเตี๋ยว เมนูก๋วยเตี๋ยวผัดแห้งใส่ไข่ ลักษณะคล้ายผัดซีอิ๊วไทย แต่ต่างที่มีเส้นใหญ่+เส้นหมี่กลมเหลืองๆ คล้ายเส้นโซบะผัดรวมกันมา เส้นกลมมีความ นุ่ม เหนียว แล้วน้ำซอสที่ผัดปรุงมารสจัดจ้าน มีความเผ็ดนิดๆ มีกุนเชียง ฮื่อก๊วยผสมกัน คือกินในจานโดยไม่ต้องปรุงเพิ่มแต่อย่างใดเลย คำแรกของทุกคนในโต๊ะ บอกเหมือนกัน คืออร่อยมากก



บัคกุ๊ดเต๋ เสริฟมาจานร้อนๆ ซึ่โครงหมูชิ้นใหญ่ เนื้อเยอะ เปื่อย นุ่ม มีเห็ด ฟองเต้าหู้ น้ำซุปหอมเครื่องเทศ (แต่แม่เปปยังให้บัคกุ๊ดเต๋ที่เบตงเป็นที่ 1 ในใจ)


จานนี้มาเสริฟ พ่อบ้านเห็นก็บอกว่า เหมือน Khinkali (เกี๊ยวนึ่ง)ของจอร์เจียที่มีไส้เป็นเนื้อแกะและชีสเลย แต่ของจอร์เจียใหญ่กว่านี้นะ...แหม ก็คนละประเทศเน๊อะ พ่อบ้านยังหวลคิดถึงจอร์เจียไม่วาย 55

เสี่ยวหลงเปา ของร้านนี้แม้จะเป็นหมู ก็อร่อยค่ะ แป้งนิ่ม น้ำซุปตอนกัดก็กลมกล่อมดี


ขาหมูตุ๋นตังกวย เนื้อเยอะ ไม่เลี่ยน

หมั่นโถว ชอบแป้งเขาจัง นุ่มๆ เบาๆ ลูกชายถามไม่เห็นเหมือนในหนังจีนที่ก้อนกลมๆ เลย แม่เปปเลยบอก ก้อนกลมๆที่เห็นในหนังจีน คือต้นตำรับที่คนจีนท้องถิ่นเขาทำง่ายๆ เพื่อความสะดวกของเขา แต่ร้านนี้ทำให้สวยงาม ให้มองเพลินตา น่าหยิบกิน แถมเพิ่มมูลค่าได้ด้วย

เสี่ยวหลงเปาหายไปไหน ...พ่อ ลูก หยิบกินเกลี้ยงเลย

ก้อนกลมๆ 2 ก้อนบน คือ ลูกชายสั่ง เปาลาวามาเพิ่ม

เปาลาวา 2 ลูก แบ่งกัน 2 คน พ่อแม่ไม่กินค่ะ

หมูสะเต๊ะ ไม้ใหญ่ค่ะ หมูชิ้นใหญ่ไม่เล็กเหมือนสะเต๊ะไทย หนานุ่ม กลิ่นคล้ายเครื่องเทศแนวมาเลเซีย  



เกลี้ยงหมดค่ะ 3 หนุ่มบอกอิ่มมาก จริงๆยังมีอีกหลายเมนู ที่แม่เปปอยากลองชิม แต่ไม่ไหวแล้ว ตั้งใจว่าครั้งหน้ามีโอกาสจะมาลองละกัน  

พ่อบ้านและ 2 หนุ่ม บอกอร่อยค่ะ มื้อนี้ 2 พัน มีทอนแบงค์แดงค่ะ และพ่อบ้านก็จ่ายสตางค์ตามระเบียบของครอบครัวเรา
เป็นอีกร้านที่คิดว่า หากมีโอกาสจะกลับมาลิ้มลองอีกค่ะ