สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาวพันทิปทุกคน
วันนี้มีประเด็นร้อนในที่ทำงานที่เชื่อว่ามนุษย์เงินเดือนหลายคนน่าจะเคยเจอ หรือกำลังเจออยู่แน่ๆ มาชวนคุยและเปลี่ยนมุมมองกันครับ
เรื่องมันเริ่มมาจากบทสนทนา (กึ่งๆ การปะทะคารม) ระหว่าง "หัวหน้า" กับ "พนักงาน" เรื่องนิยามของคำว่า "ความทุ่มเทในการทำงาน" ฝ่ายหัวหน้าเปิดประเด็นด้วยประโยคคลาสสิกที่ว่า:
"การอยู่ดึก ถือว่าเป็นการทุ่มเทนะครับ" > และยังบอกอีกว่าเวลาคนจะกลับบ้านตรงเวลาว่า "ลองดูคนอื่นก่อนนะว่าคนอื่นเขากลับหรือยัง"
แต่ฝั่งพนักงานสวนกลับแบบเจ็บจี๊ดว่า:
"คนเก่งๆ น่ะ เขาทำงานเสร็จแล้วกลับบ้านตรงเวลาค่ะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ดึก... แล้วถ้างานตัวเองไม่เสร็จ แต่บังคับไม่ให้ทุกคนกลับบ้านเนี่ยนะ? เปลืองแอร์ออฟฟิศเปล่าๆ!"
แถมยังทิ้งท้ายเรื่องการบริหารงานของหัวหน้าไว้สะดุดใจมากว่า "ดีแต่สั่งๆๆ มีเวลาทั้งวันไม่บริหารจัดการให้เรียบร้อย พอถึงเวลาก็บังคับคนอื่นให้อยู่ดึกตาม"
พอฟังแบบนี้แล้ว มันทำให้เราต้องกลับมาคิดทบทวนเลยครับว่า "วัฒนธรรมการอยู่ดึก" ในออฟฟิศไทยตอนนี้ มันคือความทุ่มเทจริงๆ หรือมันคือเครื่องสะท้อนความล้มเหลวในการบริหารงานของหัวหน้ากันแน่? เราลองมาแกะรอยประเด็นนี้กันดูครับ
1. "อยู่ดึก" เพราะงานเยอะ หรือเพราะ "บริหารเวลาไม่เป็น"?
หลายครั้งที่พนักงานต้องอยู่ดึก ไม่ใช่เพราะพวกเขาอยากโชว์พาวทุ่มเทหรอกครับ แต่เกิดจากอาการ "ดีแต่สั่ง" ของหัวหน้า สั่งงานแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีแผนงานล่วงหน้า นึกจะสั่งตอนห้าโมงเย็นก็สั่ง พอระบบงานรวน พนักงานก็ต้องมานั่งล้างนั่งเช็ดเคลียร์ปัญหาจนมืดค่ำ แต่สุดท้าย... หัวหน้าเอางานไปเสนอหน้าได้เครดิตไปคนเดียว (อันนี้น่าช้ำใจสุดๆ)
2. วัฒนธรรม "กลับก่อนเป็นหมาหัวเน่า" (Peer Pressure)
ประโยคประเภทที่ว่า "คนอื่นยังไม่กลับ ทำไมแกกลับก่อน" หรือ "ลองดูคนอื่นสิ" มันคือการสร้างความรู้สึกผิด (Guilt-tripping) ที่เป็นพิษต่อจิตใจพนักงานมากครับ ทำไมการกลับบ้านตรงเวลาหลังจากสะสางงานในความรับผิดชอบเสร็จแล้ว ถึงต้องกลายเป็นเรื่องผิดในสายตาคนอื่น?
3. ทุกคนมี "ชีวิต" นอกเหนือจากออฟฟิศ
พนักงานทุกคนคือคนธรรมดาที่มีครอบครัว มีลูก มีพ่อแม่ หรือมีชีวิตส่วนตัวที่ต้องไปใช้ครับ การบังคับให้อยู่ดึกอย่างไร้เหตุผล เพียงเพราะหัวหน้าบริหารเวลาตัวเองไม่ได้ หรืออยากได้หน้าจากเบื้องบน มันเป็นการเบียดบังเวลาชีวิตของคนอื่นอย่างเห็นแก่ตัวที่สุด
สำหรับผม... "คนเก่งที่แท้จริง คือคนที่ส่งงานตรงเวลา มีคุณภาพ และกลับบ้านไปใช้ชีวิตได้"
การประเมินคนจาก "ชั่วโมงการนั่งแช่ในออฟฟิศ" มันควรจะหมดไปจากโลกการทำงานยุคนี้ได้แล้วครับ เพราะสุดท้ายแล้ว ถ้าอยู่ดึกแบบไร้จุดหมาย พนักงานก็จะเริ่มประชดประชันด้วยการนั่งเล่น นั่งคุย ฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ เพื่อให้ได้ชื่อว่า "อยู่ดึก" เท่านั้นเอง เสียทั้งสุขภาพจิตพนักงาน และเสียทั้งค่าแอร์ออฟฟิศฟรีๆ
อยากถามเพื่อนๆ สมาชิกพันทิปครับ:
- ออฟฟิศของเพื่อนๆ ยังมีวัฒนธรรม "มองว่าคนอยู่ดึกคือคนเก่ง/คนทุ่มเท" อยู่ไหมครับ?
- มีใครเคยเจอหัวหน้าประเภท "งานตัวเองไม่เสร็จ แต่ไม่ยอมให้ลูกน้องกลับบ้าน" บ้างไหม? รับมือกันยังไง?
- คิดเห็นอย่างไรกับคำพูดที่ว่า "คนเก่งจริงต้องกลับบ้านตรงเวลา"?
มาแชร์ประสบการณ์และระบายกันได้เต็มที่เลยครับ! 👇👇
[ชวนคุย] "อยู่ดึก = ทุ่มเท" จริงหรือ? เมื่อหัวหน้าบริหารเวลาไม่เป็น แต่กดดันให้ลูกน้องอยู่ดึกด้วยกัน
วันนี้มีประเด็นร้อนในที่ทำงานที่เชื่อว่ามนุษย์เงินเดือนหลายคนน่าจะเคยเจอ หรือกำลังเจออยู่แน่ๆ มาชวนคุยและเปลี่ยนมุมมองกันครับ
เรื่องมันเริ่มมาจากบทสนทนา (กึ่งๆ การปะทะคารม) ระหว่าง "หัวหน้า" กับ "พนักงาน" เรื่องนิยามของคำว่า "ความทุ่มเทในการทำงาน" ฝ่ายหัวหน้าเปิดประเด็นด้วยประโยคคลาสสิกที่ว่า:
"การอยู่ดึก ถือว่าเป็นการทุ่มเทนะครับ" > และยังบอกอีกว่าเวลาคนจะกลับบ้านตรงเวลาว่า "ลองดูคนอื่นก่อนนะว่าคนอื่นเขากลับหรือยัง"
แต่ฝั่งพนักงานสวนกลับแบบเจ็บจี๊ดว่า:
"คนเก่งๆ น่ะ เขาทำงานเสร็จแล้วกลับบ้านตรงเวลาค่ะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ดึก... แล้วถ้างานตัวเองไม่เสร็จ แต่บังคับไม่ให้ทุกคนกลับบ้านเนี่ยนะ? เปลืองแอร์ออฟฟิศเปล่าๆ!"
แถมยังทิ้งท้ายเรื่องการบริหารงานของหัวหน้าไว้สะดุดใจมากว่า "ดีแต่สั่งๆๆ มีเวลาทั้งวันไม่บริหารจัดการให้เรียบร้อย พอถึงเวลาก็บังคับคนอื่นให้อยู่ดึกตาม"
พอฟังแบบนี้แล้ว มันทำให้เราต้องกลับมาคิดทบทวนเลยครับว่า "วัฒนธรรมการอยู่ดึก" ในออฟฟิศไทยตอนนี้ มันคือความทุ่มเทจริงๆ หรือมันคือเครื่องสะท้อนความล้มเหลวในการบริหารงานของหัวหน้ากันแน่? เราลองมาแกะรอยประเด็นนี้กันดูครับ
1. "อยู่ดึก" เพราะงานเยอะ หรือเพราะ "บริหารเวลาไม่เป็น"?
หลายครั้งที่พนักงานต้องอยู่ดึก ไม่ใช่เพราะพวกเขาอยากโชว์พาวทุ่มเทหรอกครับ แต่เกิดจากอาการ "ดีแต่สั่ง" ของหัวหน้า สั่งงานแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีแผนงานล่วงหน้า นึกจะสั่งตอนห้าโมงเย็นก็สั่ง พอระบบงานรวน พนักงานก็ต้องมานั่งล้างนั่งเช็ดเคลียร์ปัญหาจนมืดค่ำ แต่สุดท้าย... หัวหน้าเอางานไปเสนอหน้าได้เครดิตไปคนเดียว (อันนี้น่าช้ำใจสุดๆ)
2. วัฒนธรรม "กลับก่อนเป็นหมาหัวเน่า" (Peer Pressure)
ประโยคประเภทที่ว่า "คนอื่นยังไม่กลับ ทำไมแกกลับก่อน" หรือ "ลองดูคนอื่นสิ" มันคือการสร้างความรู้สึกผิด (Guilt-tripping) ที่เป็นพิษต่อจิตใจพนักงานมากครับ ทำไมการกลับบ้านตรงเวลาหลังจากสะสางงานในความรับผิดชอบเสร็จแล้ว ถึงต้องกลายเป็นเรื่องผิดในสายตาคนอื่น?
3. ทุกคนมี "ชีวิต" นอกเหนือจากออฟฟิศ
พนักงานทุกคนคือคนธรรมดาที่มีครอบครัว มีลูก มีพ่อแม่ หรือมีชีวิตส่วนตัวที่ต้องไปใช้ครับ การบังคับให้อยู่ดึกอย่างไร้เหตุผล เพียงเพราะหัวหน้าบริหารเวลาตัวเองไม่ได้ หรืออยากได้หน้าจากเบื้องบน มันเป็นการเบียดบังเวลาชีวิตของคนอื่นอย่างเห็นแก่ตัวที่สุด
สำหรับผม... "คนเก่งที่แท้จริง คือคนที่ส่งงานตรงเวลา มีคุณภาพ และกลับบ้านไปใช้ชีวิตได้"
การประเมินคนจาก "ชั่วโมงการนั่งแช่ในออฟฟิศ" มันควรจะหมดไปจากโลกการทำงานยุคนี้ได้แล้วครับ เพราะสุดท้ายแล้ว ถ้าอยู่ดึกแบบไร้จุดหมาย พนักงานก็จะเริ่มประชดประชันด้วยการนั่งเล่น นั่งคุย ฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ เพื่อให้ได้ชื่อว่า "อยู่ดึก" เท่านั้นเอง เสียทั้งสุขภาพจิตพนักงาน และเสียทั้งค่าแอร์ออฟฟิศฟรีๆ
อยากถามเพื่อนๆ สมาชิกพันทิปครับ:
- ออฟฟิศของเพื่อนๆ ยังมีวัฒนธรรม "มองว่าคนอยู่ดึกคือคนเก่ง/คนทุ่มเท" อยู่ไหมครับ?
- มีใครเคยเจอหัวหน้าประเภท "งานตัวเองไม่เสร็จ แต่ไม่ยอมให้ลูกน้องกลับบ้าน" บ้างไหม? รับมือกันยังไง?
- คิดเห็นอย่างไรกับคำพูดที่ว่า "คนเก่งจริงต้องกลับบ้านตรงเวลา"?
มาแชร์ประสบการณ์และระบายกันได้เต็มที่เลยครับ! 👇👇