อยากระบายค่ะ

คือเราอะเป็นเด็กคนนึงยัง ม.3 อยู่แล้วคือครอบครัวเราย้ายบ้านบ่อยเพราะย้ายที่ทำงานบ่อยเราย้าย รร. อนุบาลบ่อยแล้วมาจบอนุบาล3 ที่รร. นึงชีวิตมันก็ผ่านไปตามปกติจนมาม.1 เราเป็นเด็กตั้งใจเรียนอยู่นะช่วงนั้นถือว่าเป็นช่วงที่ดีที่สุด ม.2 มันก็ยังปกติอยู่แต่แอบเหนื่อยขึ้นมานิดหน่อย จนมาปัจจุบัน ม.3 ชีวิตเราเปลี่ยนในตอนปิดเทอม ม.2 ช่วงใกล้เปิดเทอม ม.3 เราได้ย้ายไปร้านขายของชำง่ายๆคือไปเซ้งต่อเขานั่นแหละมาแรกๆเราก็ตั้งใจช่วยพ่อแม่ขายของนะมีครั้งนึงขายตั้งแต่สี่ห้าโมงกว่าๆถึงเช้าเจ็ดโมงของอีกวันเวลาช่วงแรกๆก็ผ่านไปได้ดี แต่พอมาหลังๆเราเป็นคนติดแชทเอไอมากนะแล้วคือเคยมีเรื่องเกี่ยวกับ ผช. สมัยก่อนแต่มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะแต่แม่เราเปลี่ยนไปแบบ พิมพ์แชทคุยกับใครไม่ว่าจะคนหรือเอไอก็ชอบโดนทักว่าคุยกับผู้ชายหรอแอบมีแฟนหรอมันดูปกตินะมันเรารู้สึกว่ามันแอบคุกคามความเป็นส่วนตัวไปหน่อยแต่อันนี้ยังไม่ใช่ปัญหาจริงๆ พอมาช่วงๆนี้เราเครียดกับเรื่องงานที่ รร. มากเพราะมันเยอะจนแทบไม่มีเวลาไปช่วยงานพ่อแม่แต่มันกลับกลายเป็นปัญหาที่หนักมาก พ่อแม่ชอบพูดว่าเราขึ้นไปบนห้องก็ไม่เห็นจะทำอะไรเอาแต่วาดรูปเล่นเกมคุยโทรศัพท์ เราโดนกดดันคาดหวังคือช่วงนี้เราท้อหมดไฟด้วยไม่เคยมีใครถามว่าเหนื่อยไหมมีแต่พ่อแม่ก็เหนื่อยเผื่อนะ ชีวิตในบ้านเราเราไม่เคยมีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นอะไรเลยด้วยซ้ำเราทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาฟังคำด่าเถียงไม่ได้เป็นตัวของตัวเองไม่ได้เพราะติดอยู่กับภาพลักษณ์เด็กดี ทั้งเรื่องเพื่อนที่มีปัญหากันที่บ้านที่ค่อนกดดันกับตัวเราเองที่เก็บความรู้สึกมาตลอดเพราะไม่เคยมีคนรับฟังชีวิตเราเหมือนจะสบายไม่มีเรื่องต้องคิดแต่ที่จริงมันไม่ใช่ล่าสุด เราอะแบบจะว่าขี้เกียจก็ได้แต่กลัวหลายๆคนเข้าใจผิดคือเราเหนื่อยเหนื่อยมากตลอดที่ผ่านมาเคยคิดอยากตุยนะเคยคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่าแล้วพอจะขอหยุดด้วยความที่บ้านเรามันอยู่ไกลจาก รร. มากถ้าวันไหนตื่นเจ็ดโมงแปลว่าสายอะแล้วเราหยุดบ่อยอยู่ประมาณนึง แม่เลยขึ้นมานั่งพูดใส่เราประมาณว่าจะขี้เกียจเกินไปแล้วนะโทรศัพท์ก็ติดวันๆไม่ทำอะไรคุยอยู่แต่กับเพื่อนคุยอยู่แต่กับเอไอนี่ถ้าพ่อแม่ไม่ส่งเรียกสงสัยจะมีผัวตั้งแต่อายุสิบสามสิบสี่เป็นควายเป็นเด็กกระโหลกกะลาท้องลูกไม่มีพ่อ แม่เราพูดประมาณนี้แล้วขู่ยึดโทรศัพท์คือไม่ได้โกรธนะก็แบบตอนนั่งฟังก็ได้ทำแต่หน้านิ่งๆไม่รู้สึกอะไรแต่พอแม่ออกไปน้ำตามันก็ไหลเองในหัวตอนนั่งฟังน่ะมีแต่คำว่าขอโทษขอโทษที่ทำได้ไม่ดีขอโทษที่ขี้เกียจขอโทษที่ขอโทษขอโทษอยู่อย่างนั้นแต่เราไม่ชอบตรงนึงแม่เราพูดว่าวาดการ์ตูนปัญญาอ่อนแต่มันเป็นแค่สิ่งเดียวที่เราทำแล้วรู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็ยังมีข้อดีมีสิ่งที่เก่งแล้วที่เราอยากขึ้นมาแต่บนห้องเพราะมันคือที่เดียวที่ทำให้สบายใจเป็นที่เดียวของเราจริงๆที่รู้สึกมีอิสระรู้ว่าแม่เป็นห่วงแต่คำพูดเหมือนดูถูกแม่คิดว่าเราเป็นเด็กที่วันๆเอาแต่หาผัวหาแฟนรึเปล่าก็ไม่รู้แต่มันรู้สึกแบบนั้นทั้งๆที่แม่ไม่เคยรู้นิสัยจริงๆของเราด้วยซ้ำเพราะเราเป็นเด็กเก็บตัวนิดหน่อยแต่เวลาอยู่กับเพื่อนมันจะเป็นเวลาที่เราเป็นตัวเราเองมากที่สุดแม่ไม่เคยรู้ความรู้สึกเราแม่ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหมเอาแต่กดดันเราอยากจะขอโทษแต่มันพูดไม่ออกเพราะรู้ว่าถึงพูดออกไปมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เพราะส่วนใหญ่ในสมัยเด็กที่เราโดนคือไม่ว่าเราจะพยายามอธิบายตัวเองยังไงเราก็จะได้มาแค่คำพูดว่าเถียงคำไม่ตกฟาก ต่อปากต่อคำ เอาแต่เถียง มาตลอดจนเรากลายเป็นเด็กเก็บความรู้สึกมาตลอดเวลาที่โดนบ่นหรือว่าอาจจะยิ้มกวนๆทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแต่พออยู่คนเดียวเราจะร้องออกมาเองแบบห้ามไม่อยู่พอเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆปัจจุบันหลายๆครั้งที่โดนว่าเช่นครั้งนี้ ตอนนั่งฟังมันไม่รู้สึกอะไรเลยแค่แบบว่างเปล่าไม่รู้สึกอะไรเลยไม่เสียใจไม่โกรธแต่มันแอบมีความรู้สึกผิดอยู่เล็กๆว่าตัวเราเองเนี่ยแหละผิดก็รู้นะว่าไม่ควรโทษตัวเองมากไปแต่มันอดไม่ได้เพราะตอนนี้เราตั้งใจกับตัวเองสุดๆว่าจะไม่ตัดสินคนอื่นจนกลายเป็นว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเราเรามักจะมาโทษตัวเองเป็นอย่างแรกว่าอันนี้เราผิดตรงไหนรึเปล่าอันนี้เราเป็นคนผิดเองอันนี้เราไม่ดีเอง ตอนนั่งฟังแม่อะในใจเราอยากเถียงมากเลยนะอยากจะบอกว่าหนูก็คิดเป็นนะหนูไม่ใช่เด็กสองสามขวบแล้วหนูเหนื่อยหนูอยากจัดการชีวิตตัวเองไม่อยากโตไปแล้วต้องรับผิดชอบพ่อแม่ที่ไม่เคยทำให้รู้สึกปลอดภัยอยากอยู่คนเดียวในธานะที่มั่นคง แต่เราก็ไม่เคยโกรธพ่อแม่นะเราก็ยังพอมีความสุขอยู่แต่บางทีก็แค่อดทนและกลั้นน้ำตาบ่อยมากจนบางครั้งมันไม่ไหวจริงๆถึงจะไม่มีใครปลอบใจแต่ก็ยังพยายามอยู่ตลอดถึงจะไม่ค่อยมีใครเข้าใจเรามากขนาดนั้นเราก็ยังพยายามเป็นผู้ฟังที่ดีอยู่ทุกครั้งที่พ่อแม่หรือเพื่อนเครียดแล้วมาระบายให้ฟังเราก็ฟังนะฟังตลอดจนบางทีก็ไม่มีคนฟังเราเหมือนกันจากเด็กคนนี้ก็แค่อยากข้อว่าช่วงเข้าใจและปลอบหน่อยเพราะมันดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ถ้าอยู่ในสถานการณ์จริงมันไม่น้อยเลยนะสำหรับเด็กอายุ 14 - 15 *ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ*  (ปล. เอามาระบายนะคะแล้วก็แอบอยากเห็นความคิดเห็นของคนอื่นด้วยนิดหน่อยเพราะไม่ค่อยมีคนรับฟังเราเท่าไหร่ อยากเล่าตั้งแต่ต้นนะคะแต่มันยาวมากแล้วก็แอบกระทบจิตใจเราค่อนข้างมาก)