แบบนี้ควรเลิกกันมั้ย

สวัสดีค่ะทุกๆคน คือเรามีเรื่องจะปรึกษาเราไม่กล้าคุยกับพ่อเเม่หรือยายกลัวเขาจะหนักใจ คือเราเรียนจบมาเเละอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองลองเลือกเองทำในสิ่งที่อยากทำเราเลยลองตัดสินใจมาอยู่กับเเฟน ซึ่งไกลจากบ้านเรามากคนใต้ย้ายมาอยู่เหนือ พ่อเเม่เราก็เป็นห่วงเเต่เราก็พูดทุกอย่างเพื่อให้เขาสบายใจ ซึ่งพอเรามาอยู่กับเเฟนเช่าบ้านอยู่เองนะคะ ช่วงเเรกๆก็มีทะเลาะกันเเละเขาเคยไล่เราอยู่ประมาณ 2ครั้ง เราก็ตกใจเเละตอนนั้นเราก็คิดว่าเราคงเอาเเต่ใจมากเกินไปแหละเราเลยเริ่มปรับตัวลดๆลงมา ก็ไม่ทะเลาะกันเรื่องไร้สาระอะไร พอผ่านมาสักพักก็ทะเลาะกันเรื่องเงินที่ให้เเม่เเฟนยืมซึ่งเรื่องนี้คุยกันหลายรอบมากก็ทะเลาะกันตลอดเเม่เขายืมเงินเเล้วไม่คืนตามกำหนดค่ะ แต่สุดท้ายก็ทวงจนได้นะคะที่ทวงเพราะเรากับเเฟนก็ไม่ได้มีเงินอะไรมากมายเเละก็รับใช้หนี้ให้อยู่เเล้วเดือนละ3,000บาท พอผ่านเหตุการณ์นี้ไปก็ราบรื่นดีค่ะไม่มีเรื่องอะไรจนวันนี้จะไปงานสำคัญออกสังคมเจอผู้คนคือแฟนเราก็รับราชการเป็นหน้าเป็นตาให้พ่อแม่เขา พอจะออกงานวันนี้เเม่เขาดูไม่อยากให้เราไปด้วยเขาถามว่าเราจะไปมั้ยเราเลยตอบว่าไปค่ะ เเละเขาก็บอกว่าไม่ต้องไปหรอกเเม่จะฝากดูหลานให้หน่อยหลานอายุ12ปีนะคะ เเต่เเฟนเราเขาก็บอกว่าถ้าเราจะไปงานก็ไปได้เลือกเอาเลยว่าจะไปมั้ยเราเลยเลือกที่อยู่เป็นเพื่อนหลานที่บ้านแม่สามีค่ะ เเต่พอเอาเข้าจริงเราไปถึงบ้านเเม่สามีเราเเต่งชุดนอนใส่กางเกงไปปกติ เขากับพาหลานไปงานด้วยเเละจะให้เรานั่งรอใต้ถุนบ้านคนเดียวคือเราก็กลัวและไม่อยากอยู่และอีกอย่างยุงมันจะกัดเอาได้เลยบอกแฟนว่าที่คุยกันไว้ไม่ใช่แบบนี้นิเราจะไม่ยอมอยู่ใต้ถุนบ้านคนเดียวนะเเละก็คุยกันสักพักแฟนเราเลยพากลับบ้านแลัระหว่างก็ทะเลาะกันเราเลยถามว่าเราผิดหรอกับเหตุการณ์นี้แม่เขาบอกให้อยุ่บ้านกับหลานเราก็ไม่ได้เเต่งตัวเตรียมไปงานแต่พอเอาเข้าจะให้เรานั่งรอใต้ถุนบ้านคนเดียวเเละเป็นของญาติเขาที่เราไม่คุ้นเคย เราเลยถามว่าเราผิดอะไรเขาเลยบอกว่าเราเรื่องมากเเละก็เถียงๆกันเเละเขาก็จอดรถให้เราลงเดินเเละทางมันมืดมากค่ะแบบว่าเป็นนาเเละป่าน่ากลัวมากเราทำไรไม่ถูกยืนอยู่ตรงนั้นสักพักเเละเราก็เดินกลับห้องระทางกว่าสิบกว่าโลตอนสองทุ่มครึ่ง เดินได้สักพักเขาคงคิดได้มั้งวนกลับมารับเรา เราก็บอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็ไปอยู่แม่เขาเถอะเลิกกันมั้ยตอนนั้นเขาก็เงียบไม่ตอบอะไร เราก็ได้เเต่น้อยใจเเล้วไม่พูดอะไรต่อเเล้วเขาก็บอกว่าต่อไปนี้เราไม่ต้องไปไหนกับเขาอีกคือเราก็เสียใจแล้วก็คิดว่าควรจะเลิกจริงๆดีมั้ยเรายอมมาอยู่ไกลบ้านเขาน่าจะเห็นใจเราบ้างว่าเราไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน และอีกหลายๆเหตุการณ์ที่เขาดูไม่ได้รักเรา และมีอีกเหตุการณ์แม่เขาป่วยแฟนเราก็ไม่ว่างพาหาหมอ เเม่เเฟนเลยมาขอให้เราพาไปแทนเราก็ไปเป็นเพื่อนเขาพอเจอคนรุ้จักถามว่ามากับใครคนนี้ใครแม่เเฟนเขาก็ไม่ตอบนะคะว่สเราเป้นเเฟนลุกเขาหรือลุกสะใภ้อะไร ตั้งเเต่เหตุการณ์นั้นเราเลยรุ้เลยว่าเขาน่าจะอายหรือไม่พอใจที่มีเราเป้นสะใภ้ แม่แฟนเราทำงานอบต.เงินเดือน6,000บาทใส่ชุดกากี แฟนเราเป้นครูอัตราจ้าง เขาเคยพูดกับเราว่าอยากให้ลูกเขาเเต่งงานกับลูกผู้ช่วยผู้ใหญ่ หมู่บ้านใกล้ๆกัน เราเลยเข้าใจว่าเราคงไม่เป็นหน้าเป็นตาให้เขาไม่ได้ แต่ถ้าเราเลิกกับแฟนแล้วจะไปอยุ่กับแม่เราก็รู้สึกเสียหน้าและอายอยู่เหมือนกันเพราะเราเอาตัวเองรอดมาได้ตลอดและคุยกับเขาว่าอยุ่นี่ก็สบายดี ถึงเวลานี้จะกลับไปก็ไม่กล้า ไม่อยากเป็นเด็กที่ต้องไปเป็นภาระพ่อแม่เพราะก็โตๆแล้วเห้อออ ชีวิตเด็ก21 บางทีหนูก็คิดนะคะว่าอยากตายให้พ้นๆไปชีวิตตั้งเเต่เด็กจนโตพ่อแม่ก็เเยกทางกันเราก็เหมือนตัวคนเดียวตลอด คิดแล้วมันก็เศร้ารู้สึกไม่มีที่พึ่ง แต่ถ้าจะเลิกกันเรื่องแบบนี้เรากลัวจะมาเสียดายทีหลังคิดหนักจัง
ปล.แต่งานวันนี้เขาก็ไม่ได้ไปนะคะเพราะพาเรากลับบ้านส่วนแม่เขาที่ถึงงานก็โทรมาตาม