ในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น (ทั้งกองทัพบก IJA และกองทัพเรือ IJN) นายทหารสัญญาบัตร (Officers) ตั้งแต่ยศร้อยตรี/เรือตรีขึ้นไป จะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ต้อง "จัดหาเครื่องแบบและอาวุธประจำกายส่วนบุคคลด้วยทุนทรัพย์ของตนเอง" หรือที่ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "自弁" (Jiben) ซึ่งรวมถึงดาบทหาร (Gunto) เครื่องแบบ เสื้อคลุม รองเท้า และ "ปืนพก" (Pistol) ด้วยโดยซื้อจากสมาคมนายทหารบกญี่ปุ่น และ สมาคมนายทหารเรือญี่ปุ่น, สมาคมเหล่านี้จะมี "แค็ตตาล็อกสินค้า" (Catalog) แจกจ่ายให้นายทหารสั่งซื้อปืนพกและซองปืน (เช่นในแค็ตตาล็อกของสมาคมซึ่งมีปืน Type 14 Nambu วางจำหน่ายในราคาประมาณ 80 เยน รวมถึงปืนพกต่างประเทศอย่าง FN 1910)






สิ่งนี้ทำให้ปืนพกของนายทหารญี่ปุ่นกลายเป็น "ทรัพย์สินส่วนตัว" ที่สามารถเลือกซื้อยี่ห้อใดก็ได้ตามงบประมาณ (มีทั้งปืนที่ผลิตในประเทศอย่าง Nambu Type 14, Type 94 หรือปืนนำเข้าจากยุโรป เช่น FN Model 1910, Mauser, Colt) ต่างจากทหารชั้นประทวนและพลทหารที่จะได้รับ "ของหลวงแจก" (官給品 - Kankyuuhin) ที่ประทับตราดอกเบญจมาศและต้องคืนหลวง

เอกสารกฎหมายและข้อบังคับอย่างเป็นทางการ (Primary Sources)

陸軍服制 (Rikugun Fukusei - ข้อบังคับเครื่องแบบกองทัพบก) และ 海軍服制 (Kaigun Fukusei - ข้อบังคับเครื่องแบบกองทัพเรือ) กฎหมายฉบับนี้กำหนดให้ "นายทหารสัญญาบัตร" ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการจัดหาเครื่องแต่งกายและอาวุธพกพาเองทั้งหมดโดยรัฐบาลจะจ่ายเงินก้อนแรกรับขวัญเมื่อเข้ารับตำแหน่ง (เรียกว่า Fukuso Teiatokin หรือเงินช่วยค่าเครื่องแบบ) แต่หลังจากนั้นต้องบริหารจัดการเอง


เงินเดือนร้อยตรีใหม่ vs ราคาปืนพก

ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 เงินเดือนของนายทหารสัญญาบัตรชั้นผู้น้อยมีประมาณนี้:

เงินเดือนร้อยตรีจบใหม่ประมาณ 70 - 75 เยนต่อเดือน

ราคาปืนพก Nambu Type 14 (ในร้านสวัสดิการ Kaikosha) ประมาณ 75 - 80 เยน

ราคาปืนพกนำเข้า (เช่น FN Model 1910 หรือ Colt .32) ประมาณ 60 - 100 เยน (ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาและอัตราแลกเปลี่ยน)

ราคาปืนพกเพียงกระบอกเดียวจึงมีค่าเท่ากับ "เงินเดือนทั้งเดือน" ของร้อยตรีจบใหม่



แต่ก็มีทหารญี่ปุ่นจำนวนมากประจำการในจีนที่ใช้ Mauser C96 ซึ่งยึดได้จากทหารจีน (ปืนฟรีกระสุนฟรี)


แหล่งอ้างอิง หนังสือ Japanese Military Cartridge Handguns 1893–1945 โดย Harry L. Derby และ James D. Brown