พ่อเลี้ยง

เราอยากระบายและขอคำปรึกษาน่ะค่ะ คือเรื่องของเรามันประมาณว่า เราย้ายมาอยู่กับแม่น่ะค่ะแต่ว่าแม่มีแฟนใหม่เพราะพ่อของเราเสียตั้งแต่เราอยู่ปอสี่ แล้วพออยู่มา ช่วงแรกๆ พ่อเลี้ยงดีกับเรามากเลยค่ะ ตามใจทุกอย่างคอยให้ท้ายแต่ว่าเรากลับรู้สึกว่าสิ่งที่เขาตามใจคือการหวังผลค่ะ ช่วงแรกเราไม่ได้คิดอะไรเพราะมันเป็นการแตะตัวธรรมดาแต่พออยู่มาเรื่อยไมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นจากการจับมือจับไหล่เป็นการจับสะโพกหรือหน้าอกหรือหอมแก้ม เราอึดอัดมาก แต่เราไม่กล้าบอกเเม่ค่ะเรากลัวว่าถ้าบอกแม่แม่จะไม่มีคนช่วยทำงาน เรากลัวแม่จะเครียด เรากลัวไปหมด ต้องอธิบายก่อนว่าแม่เราเป็นคนรับซ่อมตู้เย็นตามบ้านค่ะ พ่อเลี้ยงจะเป็นคนขับรถส่วนแม่ก็จะเดินหาลูกค้าและพอได้ลูกค้าพ่อเลี้ยงก็จะขับรถไปหาเพื่อนำอุปกรณ์ไปซ่อมตู้เย็นประมาณนี้ค่ะ แล้วพอมันมาครั้งนึงวันนั้นเรานอนคุยกับแฟนอยู่ที่โซฟา แม่เราไปอาบน้ำ พ่อเลี้ยงเดินเข้ามาหาเราในห้องและจูบเรา เราตกใจมากรีบผลักออกทำตัวไม่ถูก แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว แต่พอมาวันนึงเหมือนเราไม่ยอมไปโรงเรียนเพราะเราป่วยและเราก็เครียดด้วย เราอยากบอกแม่มากแต่เราก็กลัวแม่เครียดเพราะบ้านเราไม่ได้มีฐานะขนาดนั้น ค่าเทอมแม่เราก็ยังไม่ได้จ่ายด้วย แต่ทว่าวันนั้นแม่โกรธเราเลยบอกว่าที่เราขาดเรียนเพราะเราเครียดแม่ถามว่าเครียดอะไรแค่เรียน เราเลยพลั้งใจบอกแม่ถึงเรื่องราวที่เกิด และแม่ก็ถามเราค่ะ ว่ามันจริงไหม เราก็บอกไปตามตรงว่ามันจริง และวันนั้นแม่เราก็ถามพ่อเลี้ยงแต่พ่อเลี้ยงบอกว่าไม่ได้ทำ ทั้งๆที่เขาทำแท้ๆ แต่ว่าแม่ของเราดันหันกลับมาดุเราและถามว่ามันคือความจริงใช่ไหมไม่ได้โกหกใช่ไหมอย่าแต่งเรื่องนะ เราก็ยืนยันว่าไม่ได้โกหกแต่ฝ่ายพ่อเลี้ยงก็ยืนยันว่าไม่ได้ทำเหมือนกันแม่เราเลยบอกว่าไม่มีหลักฐานทำอะไรไม่ได้งั้นคราวหลังถ้ามีอีกให้เรียกเลย เราเลยเสียใจในครั้งนั้นมากที่แม่พูดออกมาแบบนั้น แต่ก็ตั้งแต่วันนั้นพ่อเลี้ยงก็ไม่เคยทำดีกับเราอีกเลย พอเราโต้ตอบการกระทำแย่ๆของพ่อเลี้ยงแม่ก็จะบอกว่าเราคือคนผิดเพราะเราเป็นเด็ก เเละเราไม่มีสิทธิ์จองหองเพราะเขาช่วยแม่เราทำงาน เราเลยแบบจุกกับทุกคำพูด เเค่คำว่าเพราะเป็นเด็กก็ผิดแล้ว แล้วถ้าโดนข่มขืนขึ้นมา เราผิดรึป่าวคะ ผิดที่ไม่ระวังตัวเองหรือจะโดนคนตราหน้าว่าง่ายรึป่าวเราคิดแบบนี้ตลอด แล้วเราผิดอะไร ผิดที่ไม่ได้ง่ายเลยต้องยอมรับผลการกระทำที่พ่อเลี้ยงทำใส่รึป่าว ถ้าเราง่ายให้เขาทำเขาก็คงทำดีกับเรา แบบนี้รึป่าวคะ เราเครียดจนอยากแบบคิดว่าถ้าตาย ๆ ไปมันก็จะดีกว่านี้รึป่าว เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงกับชีวิตแล้วค่ะ ทุกครั้งที่ขับรถผ่านแม่น้ำหรือเดินผ่านคูเมือง เราจะคิดตลอดว่าถ้าโดดลงไปแล้วไม่กระตือรือร้นที่จะตะเกียกตะกายขึ้นมามันจะทรมานมากไหมจะเจ็บนานแค่ไหนหรือถ้าไปอยู่ที่สูงแล้วกระโดดลงมาความรู้สึกเจ็บมันจะเกิดขึ้นแค่แปปเดียวแล้วเราก็หลับไปรึป่าว เราเหนื่อยมาก ๆ เลยค่ะ ขอบคุณที่อ่านจนจบและรับฟังกันนะคะ