ตอนเด็กผมชอบเล่นลูกโป่งมากชอบที่มันลอยตามตลอดตราบใดที่เรายังจับมันไว้วันนึงผมมัวแต่มองหาสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้ามือที่กำลูกโป่งก็ค่อยๆคลายออกลูกโป่งมันไม่ลอยตามผมอีกแล้ว ผมตายใจคิดว่าหันมาเมื่อไหร่มันคงลอยอยู่ใกล้ๆแต่พอรู้ตัวแล้วหันมาลูกโป่งมันก็ลอยไปไกลแล้ว ผมคิดถึงลูกโป่งอันนั้น เวลามีสิ่งสำคัญอย่าปล่อยให้มันหลุดมือไปนะครับ^^