ควรจะรู้สึกยังไงดี กับการที่สามีกลับบ้านค่ำทุกวัน ที่เรารู้สึกแบบนี้ผิดไหม

มีปัญหาเรื่องการกลับบ้านค่ำของสามีและกระทบทุกสิ่งในชีวิต อารมณ์ ความรู้สึก เวลา ลูก ทุกๆอย่างๆ  สามีและเราทำงานทั้งคู่ คนละสถานที่  เราทำงานแปดโมง สี่โมงสี่โมงครึ่งถึงบ้านเลี้ยงลูกยาวต่อจากพ่อแม่ที่ช่วยเลี้ยงลูกให้  สามีทำงานแปดโมง เลิกสี่โมงเหมือนกัน แต่หลังเลิกงาน จะอยู่ซ้อมกีฬาให้เด็กๆในชมรมทุกวัน จันทร์-ศุกร์  ก่อนมีลูกสามทุ่ม สี่ทุ่มก็มี หลังมีลูกเคยตกลงกัน ว่าขอให้กลับถึงบ้าน 2ทุ่มได้ไหม ถ้ามันจำเป็นในชีวิตจริงๆ ซึ่งมันก็มีสองทุ่มกว่าๆ อยู่เป็นประจำ หมายความเราเลี้ยงลูกคนเดียวตั้งแต่เลิกงานจนกว่าเขาจะกลับบ้าน ซึ่งทำงานก็เหนื่อยแล้ว เลี้ยงลูกยิ่งเหนื่อยไปอีก  ยิ่งถ้าวันไหนสามีกลับบ้านช้า ความรู้สึกเรามันก็เสียไปอีกแค่ทำตามตกเวลายังช้ากว่าเลย  เราก็มักจะอารมณ์เสีย ไม่ค่อยคุยด้วย ไม่ได้ยิ้ม ได้กอด แสดงการต้อนรับสามีกลับบ้านอะไรแบบนั้น  เป็นแบบนี้เรื่อยๆทุกวัน เคยคุยและพยายามปรับแล้ว ยังไงเขาก็ต้อง อยู่ซ่อมกีฬาอยู่ดี เป็นสิ่งที่เราต้องยอมรับ ก็เลยได้แต่ยอมรับ  มันก็เลยเป็นปัญหา วนเรื่อยๆ กลับช้า เหนื่อยอารมณ์เสีย ไม่ค่อยคุยกัน นอนแยกฝั่งกัน  เฉยชาใส่กัน มีปัญหานั้นนี้มาแทรกบ้างเรื่อยๆ แต่ปัญหาที่แก้ไม่ตกเลยคือเราต้องรู้สึกน้อยใจอยู่ตลอดเวลา เพราะเรารู้สึกว่า เวลาของเขา มันถูกยกให้สิ่งอื่น รู้สึกว่าสิ่งอื่นสำคัญกว่า เรากับลูก  เราควรรู้สึกยังไง หรือทำตัวยังไงดี แล้วผิดไหมถ้าจะน้อยใจ อารมณ์เสีย ถ้าเขากลับบ้านไม่ตรงเวลา เพราะเราไม่เคยได้รับคำขอโทษหรืออธิบายอะไรเลย แค่เหมือนให้เข้าใจว่าก็ซ้อมกีฬา