เมื่อฉันเกิดมาลายล้อมไปด้วยคนที่เกลียดฉัน แต่ฉันกลับรักทุกคน ไม่เข้าใจว่ามีแต่คนเกลียด โตมาแล้วจะให้ฉันรู้สึกยังไง

-แม่เกลียดฉันมากตั้งแต่เด็ก คิดจะตบตียังไงก็ได้ ถ้าไม่มีผลประโยชน์ด้านการเงินก็จะไม่ค่อยรักลูก ชอบว่าฉันหลายเรื่องทั้งที่น่าจะเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายที่สุดในบรรดาน้องๆ น้องคนหนึ่งของฉัน ทำตัวไม่ดียังไงก็รัก ไม่ว่าอะไรเลยจนกว่าฉันต้องใช้เหตุผลอธิบายความไม่ยุติธรรมในครอบครัว
-แม่และญาติชอบบอกว่าพ่อรักฉันที่สุด แต่มันไม่เป็นความจริงเลย ฉันไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆในครอบครัวนี้เลย ทั้งที่พยายามทุกอย่างและน่ารักมากที่สุดในบ้านแล้ว พ่อจะใช้ฉันทำทุกเรื่อง กดขี่ฉัน แต่ไม่กล้าทํานิสัยแบบนี้กับน้องๆ
-ฉันไม่เคยคิดเกลียดน้องเลย และรักน้องมาก แต่น้องกลับอิจฉาฉันหลายเรื่อง แล้วชอบกดดัน ทำให้ฉันรู้สึกเป็นคนไม่ดี และทําให้ฉันขาดความมั่นใจ ซึ่งทำให้ฉันต้องตอบโต้บ้าง
-ญาติๆก็รักน้องๆ เพราะหน้าตาน่ารัก ไม่มีใครเอาฉันเลย เพราะว่าฉันหน้าตาไม่ดีและอ้วน และรักความถูกต้อง แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันไม่เข้าใจโลก
-เพื่อนที่โรงเรียนโตมาด้วยกันเป็นสิบๆปี ชอบมองฉันในแง่ร้ายตลอด เพื่อนสนิทอยู่ข้างๆและมองฉันเป็นทั้งคู่แข่งหรือศัตรู แล้วรู้สึกสนุก ทั้งที่ฉันมองเพื่อนๆทุกคนเป็นครอบครัว (หมายถึงตอนอยู่รรที่ไทย)
-คุณครูบางคนที่ฉันรักและเคารพ กลับมองฉันเป็นคนไม่ดี และไม่เชื่อมั่นในตัวฉัน เพราะเขาเข้าใจว่าฐานะและหน้าตาไม่ค่อยสู้ดี
-พอฉันขึ้นมหาลัยเจอเพื่อนที่ชอบทำให้รู้สึกผิดหรือไม่เก่ง เพราะฉันไม่สวย ทั้งที่ฉันไม่ชอบกดดันใคร แล้วเจอคนที่มารยาทไม่ดีและเข้าใจว่า+สอนฉันว่าต้องประดิษฐ์ๆไปถึงอยู่รอด ทั้งที่ควรตั้งใจเรียน

น่ากลัวที่สุดคือทุกคนรู้สึกสนุกที่ฉันไม่รู้เรื่อง แล้วคิดจะทํายังไงกับฉันก็ได้ หลายคนหน้าไหว้หลอกและมองฉันเป็นศตรูหรือคู่แข่ง หลายคนสนุกที่ชีวิตฉันไปได้ไม่ดีและขําๆกับทุกเรื่อง ทั้งที่ฉันตั้งใจทําทุกอย่างเพื่อการอยู่รอด และไม่เคยเอาเปรียบใคร หรือแกล้งใครให้ไปไม่รอด

สุดท้ายฉันรักทุกคน และไร้เดียงสาเกินไปที่จะเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง

พอโตขึ้นแล้วเห็นว่าแทบไม่มีใครหวังดีต่อใครจริงๆ ฉันรู้สึกสิ้นหวัง และรู้สึกโลกไม่ค่อยน่าอยู่ และปรับตัวไม่ทัน เพราะเป็นคนประดิษฐ์ไม่ค่อยได้

ไม่รู้จะอยู่รอดได้ยังไง แล้วไม่คิดว่าใครจะสามารถรักใครจริงเลย ทุกคนเสี่ยงต่อการถูกหลอกตลอด