เรายังจมอยู่กับเรื่องตอนมอต้นที่มีกับแม่พ่อ ทำยังไงดีคะ

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอยู่มหาวิทยาลัยแล้วมีน้องห่างกันประมาณ7-8 ปี ยอมรับว่าเรากับแม่และพ่อตอนเราอายุเท่าน้องในตอนนี้(มอต้น) เราทะเลาะกับแม่บ่อยมาก แทบทุกวัน รุนแรงมากในทุกครั้ง มีการตัดพ่อตัดแม่ พื้นฐานแม่เราเป็นคนปากไว อารมณ์ี้อน พ่อก็เช่นกันค่ะ เราก็อารมณ์ร้อนเหมือนกันตามประสาเด็กเลยเกิดเป็นบอมบ์ลูกใหญ่ตลอดที่ทะเลาะกัน เรารู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ควรนำมาเล่าแต่มีครั้งนึง เราทะเลาคกับแม่ในรถ แม่เรากรี้ดและตบพวงมาลัยเหมือนคนบ้าจริงๆ ตอนนั้นเรามอสามมอสี่ ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ และถึงตอนนี้ปากเราจะบอกกับแม่พ่อว่าเรามูฟออนได้แล้ว เราปล่อยผ่านได้แล้ว แต่เรื่องนี้ยังคงคาใจเรามาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เราเปิดใจพูดแม่เราจะชิงพูดด้วยเจตนาที่เหมือนเราเอาอดีตมาขุดและจบด้วยประโยคที่ว่า แม่ก็ทำได้ดีแค่นี้แหละ กลับไปเปลี่ยนไม่ได้แล้ว เรารู้ว่าไม่ใช่เจตนาไม่ดีทั้งหมดคมันคือเรื่องจริง ความรู้สึกผิด และอารมณ์เสียที่ต้องมารับรู้เรื่องราวนี้ ทุกครั้งที่มีอะไประเด็นอะไรเชิงนี้เรามักจะบอกแม่เสมอว่ามูฟออนได้แล้วเราไม่เป็นไร แม่ก็จะชมว่าเราโตมากแล้ว เก่งมาก เราดีใจที่แม่มองว่าเราโต เราโหยหาคำชมตากผู้ปกครองเรามากจริงๆและเราก็รู้ตัว เราเลยมีปัญหากันบ่อยตอนเด็ก เราน้อยใจมาก น้อยใจมาตลอดที่เขาเมินเรื่องที่เราทำได้ดี และให้ใส่ใจกับสิ่งที่เราทำไม่ดีก่อน เราเข้าใจว่าเขามีเจตนาดีที่อยากให้เราพัฒนา แต่เราเด็ก อยากได้คำชม จนสะสมมาเรื่อยๆจนเราเริ่มปรี้ดแตกร้องไห้ออกมา หลังจากนั้นเรากับพ่อแม่ก็มีปัญหากันมาตลอด ต่างคนต่างมีอีโก้ เราไม่เคยบอกว่าเราไม่มีอีโก้ เรามีเหมือนกัน แต่แม่มักบอกว่าตัวเองไม่มีอีโก้ เราจึงมานั่งคิดกับตัวเอง ว่าหรือจริงเรา ไม่ดีมาตั้งแต่แรก จนตอนนี้น้องเราอยู่ในช่วงมอต้น ช่วงที่เรากับแม่แตกกันจนแทบไม่เหลือ แม่ดูแลน้องเราดีมาก ไม่เหวี่ยง ไม่อารมณ์เสีย ใจเย็น ไม่เป็นบ้าเหมือนที่เราเคยเจอ ทุกครั้งที่เรานึกถึงเรื่องพวกนั้นแบบ หายใจไม่ทั่วปอด มือรู้สึกหวิวๆ ใจไม่สั่นแต่เหมือนมันจุกตรงใจ พอน้องได้รับสิ่งที่เราต้องการมาตลอด เราทนดูไม่ได้ แต่เรารักน้องมากจริงๆและดีใจที่น้องได้สิ่งที่ดี เรารู้ท่านเป็นผู้ปกครองครั้งแรก เราก็เป็นลูกครั้งแรกเช่นกัน

เราควรทำยังไงดีคะ ให้ความรู้สึกนี้ อาหารพวกนี้หายไปสักที