สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เราอยากมาแชร์เรื่องราวในใจที่มันหนักหน่วงมากสำหรับเราในตอนนี้ และอยากชวนทุกคนมาตั้งคำถามกับความสัมพันธ์และการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นค่ะ
เราขอออกตัวก่อนว่าเราอายุ 25 ปี เป็นคนประเภทที่ไม่ชอบมีปัญหาขัดแย้งกับใคร ถ้าเป็นเรื่องงานเราเคลียร์ได้ตรงๆ เพราะไม่มีเรื่องส่วนตัวแฝง แต่ถ้าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว... เรายอมรับเลยค่ะว่าเราเป็น "คนชอบหนีปัญหา" เพราะพอโดนจี้ โดนจู่โจม เราจะตัวสั่น น้ำตาคลอ และรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหยื่อทันที
ชีวิตเรามีบาดแผลเรื่องเพื่อนมาตั้งแต่สมัยมัธยม เคยโดน
Gaslight [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้หรือถ้าอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ มันคือการปั่นหัวหรือบิดเบือนความจริง เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกผิด สับสน และเริ่มสงสัยในคุณค่าของตัวเอง จนต้องเป็นฝ่ายยอมและขอโทษตลอดเวลา ซึ่งตอนนั้นเราไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจในอะไรเลย มีแต่เราที่ผิดอย่างเดียวและต้องตามขอโทษและง้อตลอด จนกลายเป็นคนเกลียดตัวเอง ขังตัวเองอยู่ในห้องมืดๆ เป็นปี จนกระทั่งได้เริ่มใหม่ในมหาวิทยาลัยและเจอ "เพื่อนแท้" ที่ทำให้เราเข้าใจว่า การทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจ (ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ) มันมีอยู่จริง และการให้อภัยกันในวันที่ทำผิดมันงดงามแค่ไหน
แต่ปัจจุบัน เรามาทำงานต่างประเทศชั่วคราว และประวัติศาสตร์มันก็ซ้ำรอยเดิม...
เราได้รูมเมทที่เข้ามาทำเป็นสนิท ชวนคุย ชวนระบายความอึดอัดใจเกี่ยวกับคนอื่นในที่ทำงาน ด้วยความที่เราห่างบ้าน เหงา และคิดว่าเขาคิดเหมือนเรา เราเลยเผลอ "นินทา" แลกเปลี่ยนเรื่องราวกับเขาไป โดยคิดว่านี่คือพื้นที่ปลอดภัย (ซึ่งเรายอมรับผิดเต็มๆ ว่าเราพูดสนุกปากจริงในตอนนั้น) แต่พอนานไป ไลฟ์สไตล์ไม่ตรงกันและมีปัญหากันในห้อง เมทคนนี้กลับเอาเรื่องที่เราเคยคุยทั้งหมดไป "แฉ" และ "บิดเบือน" ให้เรากลายเป็นคนแย่ที่สุดในสายตาทุกคน
ตอนนี้ทุกคนในที่ทำงานแอนตี้เราหมดเลยค่ะ เราพยายามอธิบายและขอโทษทุกคนอย่างจริงใจแล้วว่าเราเคยคิดลบจริง แต่ปัจจุบันเราเปลี่ยนความคิดแล้วและมองทุกคนในแง่ดี แต่ความไว้ใจที่เสียไปมันเอากลับคืนมาไม่ได้ ทุกคนเลือกที่จะฟังความข้างเดียวและปกป้องกลุ่มตัวเอง ตอนนี้เราเจ็บปวดมาก และกำลังจะเดินทางกลับไทยในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...
เรื่องนี้ทำให้เรากลับมาทบทวนและตกตะกอนกับตัวเองหนักมาก จนอยากจะถามเพื่อนๆ ในพันทิป/บอร์ดนี้ว่า:
1. การที่เรานินทา หรือพูดถึงคนอื่นในพื้นที่ที่เราคิดว่าปลอดภัย (และปัจจุบันเราไม่ได้คิดร้ายกับใครแล้ว) มันทำให้เรากลายเป็น "คนเลว" ที่ไม่สมควรได้รับการให้อภัยเลยเหรอคะ?
2. ในโลกความเป็นจริง มีใครที่ไม่เคยพูดถึงคนอื่นในแง่ลบเลยไหมคะ? แล้วถ้าวันหนึ่งมันย้อนกลับมาทำร้ายเรา เราควรจัดการกับความรู้สึกเกลียดตัวเองและปล่อยวางมันยังไงดี?
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังนะคะ ตอนนี้เราเหนื่อยที่จะอธิบายแล้ว และคิดว่ากลับไทยไปคงแยกย้าย แต่ความรู้สึกผิดและสับสนในใจมันยังไม่หายไปเลยค่ะ
เราเป็น "คนเลว" ขนาดนั้นเลยเหรอ? ...บทเรียนราคาแพงจากการไว้ใจคนผิด และ "การนินทา" ที่ย้อนกลับมาทำลายตัวเอง
เราขอออกตัวก่อนว่าเราอายุ 25 ปี เป็นคนประเภทที่ไม่ชอบมีปัญหาขัดแย้งกับใคร ถ้าเป็นเรื่องงานเราเคลียร์ได้ตรงๆ เพราะไม่มีเรื่องส่วนตัวแฝง แต่ถ้าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว... เรายอมรับเลยค่ะว่าเราเป็น "คนชอบหนีปัญหา" เพราะพอโดนจี้ โดนจู่โจม เราจะตัวสั่น น้ำตาคลอ และรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหยื่อทันที
ชีวิตเรามีบาดแผลเรื่องเพื่อนมาตั้งแต่สมัยมัธยม เคยโดน Gaslight [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ จนกลายเป็นคนเกลียดตัวเอง ขังตัวเองอยู่ในห้องมืดๆ เป็นปี จนกระทั่งได้เริ่มใหม่ในมหาวิทยาลัยและเจอ "เพื่อนแท้" ที่ทำให้เราเข้าใจว่า การทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจ (ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ) มันมีอยู่จริง และการให้อภัยกันในวันที่ทำผิดมันงดงามแค่ไหน
แต่ปัจจุบัน เรามาทำงานต่างประเทศชั่วคราว และประวัติศาสตร์มันก็ซ้ำรอยเดิม...
เราได้รูมเมทที่เข้ามาทำเป็นสนิท ชวนคุย ชวนระบายความอึดอัดใจเกี่ยวกับคนอื่นในที่ทำงาน ด้วยความที่เราห่างบ้าน เหงา และคิดว่าเขาคิดเหมือนเรา เราเลยเผลอ "นินทา" แลกเปลี่ยนเรื่องราวกับเขาไป โดยคิดว่านี่คือพื้นที่ปลอดภัย (ซึ่งเรายอมรับผิดเต็มๆ ว่าเราพูดสนุกปากจริงในตอนนั้น) แต่พอนานไป ไลฟ์สไตล์ไม่ตรงกันและมีปัญหากันในห้อง เมทคนนี้กลับเอาเรื่องที่เราเคยคุยทั้งหมดไป "แฉ" และ "บิดเบือน" ให้เรากลายเป็นคนแย่ที่สุดในสายตาทุกคน
ตอนนี้ทุกคนในที่ทำงานแอนตี้เราหมดเลยค่ะ เราพยายามอธิบายและขอโทษทุกคนอย่างจริงใจแล้วว่าเราเคยคิดลบจริง แต่ปัจจุบันเราเปลี่ยนความคิดแล้วและมองทุกคนในแง่ดี แต่ความไว้ใจที่เสียไปมันเอากลับคืนมาไม่ได้ ทุกคนเลือกที่จะฟังความข้างเดียวและปกป้องกลุ่มตัวเอง ตอนนี้เราเจ็บปวดมาก และกำลังจะเดินทางกลับไทยในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...
เรื่องนี้ทำให้เรากลับมาทบทวนและตกตะกอนกับตัวเองหนักมาก จนอยากจะถามเพื่อนๆ ในพันทิป/บอร์ดนี้ว่า:
1. การที่เรานินทา หรือพูดถึงคนอื่นในพื้นที่ที่เราคิดว่าปลอดภัย (และปัจจุบันเราไม่ได้คิดร้ายกับใครแล้ว) มันทำให้เรากลายเป็น "คนเลว" ที่ไม่สมควรได้รับการให้อภัยเลยเหรอคะ?
2. ในโลกความเป็นจริง มีใครที่ไม่เคยพูดถึงคนอื่นในแง่ลบเลยไหมคะ? แล้วถ้าวันหนึ่งมันย้อนกลับมาทำร้ายเรา เราควรจัดการกับความรู้สึกเกลียดตัวเองและปล่อยวางมันยังไงดี?
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังนะคะ ตอนนี้เราเหนื่อยที่จะอธิบายแล้ว และคิดว่ากลับไทยไปคงแยกย้าย แต่ความรู้สึกผิดและสับสนในใจมันยังไม่หายไปเลยค่ะ