ว่าด้วยเรื่องกินทุเรียนกับเบียร์เพราะอยากตาย

ช่วงนี้เราคิดบ่อยมาก ว่าอยากตาย จะตายยังไงดี รู้สึกล้มเหลว ไม่ได้เรียนต่อป.ตรี  เหมือนพอไม่ได้ทำตามความฝันก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปทำไม แค่ทำงานมีเงินแค่นั้นหรอ เราขังตัวเองในห้องมาเกือบปีแล้ว เราพอมีเงินเก็บตอนที่ทำงานตอนจบม.6 เราไม่กล้าออกไปใช้ชีวิต เราคิดว่าอยากใช้เชือกผูกคอ แต่ลองกินทุเรียนกับเบียร์ เรากลัวไม่ตายเลยกินยานอนหลับไปอีก5เม็ด สรุปคืนนั้นแค่อ้วก เราหวังว่าจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก อีกวันนึงแค่ปวดหัว เบลอ ไม่มีไรเกิดขึ้นมากกว่านี้ เรานั่งคุยกับน้า (ไม่ใช่เรื่องกินทุเรียนกับเบียร์นะ)น้าบอกว่าถ้าอยากจะตายจริงๆก็ไปกระโดดน้ำเลยตายแน่ (เขาพูดเพราะรู้ว่าเราน่าจะไม่กล้าทำ) เขาบอกอีกว่าเราบาปหนา ตายยาก5555 น่าจะจริง เราคิดว่าต่อให้เราวิ่งไปให้รถชนเราก็จะไม่ตายอยู่ดี เมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะคิดว่าจะแขวนเชือกผูกคอตัวเองยังไงดี (คิดว่าน่าจะทรมานน้อยกว่าจมน้ำ)  ตอนนี้เสียงในหัวตีกันวุ่นว่าจะอยู่ต่อไปหรือหาทางตายดี คำว่ามองคนที่แย่กว่ามันไม่ช่วยอะไรเลยค่ะ ตอนเราเห็นคนพิการที่เขาสู้ชีวิต เรารู้สึกอายตัวเองมากๆ และนับถือพวกเขาจากใจจริงที่รักชีวิตตัวเองมากกว่าเราอีกที่สมบูรณ์ เราเป็น people pleaser จนเหนื่อยไปหมด เป็น ocd เชื้อโรคอีก ไม่มีใครเข้าใจ หาว่าเราดัดจริต ถ้าใช้ชีวิตต่อไปจะเจออะไรดีๆจริงหรอ เราเหมือนนเคยอ่านเจอว่าการทีไม่ออกจากห้องและมีความคิดแบบนี้มันเป็นอาการทางจิต แต่ไม่รู้เรียกว่าอะไร ลึกๆเราก็หวังว่าเราจะใช้ชีวิตต่อไปได้แค่ก้าวผ่านตรงนี้ แต่อีกใจนึงก็คิดว่าแค่ตายทุกอย่างก็หายไป ไม่ต้องคิดอะไรอีก ทำไงดีคะ?

ปล.เรื่องเรียนต่อ เราเหมือน give upไปแล้ว คนในครอบครัวบอกว่าไม่มีคนส่งก็ตัดใจซะ พอเราพูดว่ายังไงหนูก็ควรเรียนให้จบ เขาพูดว่า เราก็คิดถึงแต่ตัวเอง จบเลย พอคิดว่าจะไปงานที่เดิม เพราะเราเคยเก็บเงินได้เยอะ เราก็คิดว่า เราต้องทำงานแค่เก็บเงินไปจนแก่แค่นั้นหรอ เหมือนอารมณ์แบบ ไม่รู้จะใช้ชีวิตไปทำไม เคยอยากทำสิ่งที่ชอบก็โดนขัดหมด  เราเคยมีไฟในการทำงาน ชอบเก็บเงิน เคยภูมิใจมากๆที่ตัวเองความจำดี หัวไว ตอนนี้ไม่เหลือความภูมิใจนั้นในตัวเองแล้วค่ะ น่าเจ็บใจอยู่นะ ตอนนี้สู้กับเสียงในหัวอยู่ หรือควรปล่อยไปดี เราคิดว่าที่เรามาตั้งกระทู้เพราะลึกๆเราก็อยากใช้ชีวิตอยู่ให้สนุกต่อไป แค่ตอนนี้ยังไม่เห็นทาง…