ตอนเด็กๆ เคยมองว่าคนอายุ 25 คือผู้ใหญ่มากกก ดูนิ่ง ดูรู้ทุกเรื่อง แต่พอตัวเองอายุ 25 จริงๆ... อ้าว ทำไมยังรู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อย ที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตอยู่เลยครับ 555 พอกลับไปคุยกับน้องๆ อายุ 18 19 20 น้องกลับมองว่าเราเป็นผู้ใหญ่ เป็นพี่วัยทำงานที่พึ่งพาได้เฉยเลย55+
มันเลยทำให้คิดได้ว่า หรือจริงๆ แล้ว วัยนึงก็จะมองอีกวัยนึงเป็นผู้ใหญ่ต่อไปเรื่อยๆ
ตอนเรา 10 ขวบ: ก็มองพี่ ม.ปลาย ว่าโตมาก
ตอนเราอยู่ ม.ปลาย: ก็มองพี่อายุ 20 ว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
พอเราอายุ 25 (ตอนนี้): กลับรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กนัก และมองคนอายุ 30 ว่านั่นแหละคือผู้ใหญ่จริงๆ5555+
เหมือนกับว่านิยามคำว่าผู้ใหญ่ มันจะขยับหนีเราไปอีกสเต็ปนึงเสมอตามอายุของเรา มีใครเคยเจอจุดเปลี่ยนของมุมมองแบบนี้บ้างไหมครับ?
แล้วตอนนี้คุณมองคนวัยไหนว่าเป็นผู้ใหญ่จริงๆ?
ตัวเราในวัย 25 ที่รู้สึกเหมือนเด็ก แต่ในมุมมองเด็กอายุ 18 19 20... เรากลายเป็น "ผู้ใหญ่" ไปแล้ว?
มันเลยทำให้คิดได้ว่า หรือจริงๆ แล้ว วัยนึงก็จะมองอีกวัยนึงเป็นผู้ใหญ่ต่อไปเรื่อยๆ
ตอนเรา 10 ขวบ: ก็มองพี่ ม.ปลาย ว่าโตมาก
ตอนเราอยู่ ม.ปลาย: ก็มองพี่อายุ 20 ว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
พอเราอายุ 25 (ตอนนี้): กลับรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กนัก และมองคนอายุ 30 ว่านั่นแหละคือผู้ใหญ่จริงๆ5555+
เหมือนกับว่านิยามคำว่าผู้ใหญ่ มันจะขยับหนีเราไปอีกสเต็ปนึงเสมอตามอายุของเรา มีใครเคยเจอจุดเปลี่ยนของมุมมองแบบนี้บ้างไหมครับ?
แล้วตอนนี้คุณมองคนวัยไหนว่าเป็นผู้ใหญ่จริงๆ?