รถถัง Arjun อธิปไตยไม่มีจริง?
ในหน้าประวัติศาสตร์มหาภารตะ "อรชุน" (Arjun) คือนามของเจ้าชายนักรบผู้สูงส่ง มีพละกำลังเป็นตำนานและไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบ เมื่อกองทัพอินเดียหยิบชื่อนี้มาขนานนามให้กับโครงการรถถังหลัก (MBT) สัญชาติไทย เอ้ย! สัญชาติอินเดีย พวกเขาไม่ได้หวังเพียงแค่จะได้ยุทโธปกรณ์ชิ้นใหม่ แต่กำลังประกาศถึง "เอกราชทางเทคโนโลยี" เพื่อหลุดพ้นจากร่มเงาของมหาอำนาจอย่างโซเวียตและตะวันตก ทว่าในโลกของความจริงที่ฝุ่นตลบและแดดร้อนระอุ ความทะเยอทะยานอันเจิดจรัสกลับต้องปะทะกับกำแพงวิศวกรรมและข้อจำกัดทางกายภาพที่โหดร้าย จนกลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้พญาวานรตัวนี้ต้องติดหล่มอยู่ในสนามรบแห่งระบบโลจิสติกส์มานานหลายทศวรรษ
พันธุกรรมเยอรมันในคราบอินเดีย: จุดเริ่มต้นที่มาพร้อมคำสาป
ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2517 องค์กรวิจัยและพัฒนาการป้องกันประเทศ (DRDO) เริ่มต้นโปรเจกต์นี้ด้วยความหวังจะสร้างรถถังที่ผลิตโดยคนอินเดีย 100% แต่เมื่อมองลึกลงไปในสายเลือดวิศวกรรม เราจะพบ "ดีเอ็นเอเยอรมัน" ไหลเวียนอยู่เข้มข้นมาก ความร่วมมือกับผู้ผลิตรถถังระดับโลกอย่าง Leopard 2A4 ได้หล่อหลอมให้ "อรชุน" มีป้อมปืนที่เป็นเหลี่ยมมุมแบนราบสะดุดตา เพื่อเน้นการติดตั้งเกราะแผ่นเรียบและการจัดวางพื้นที่ภายในตามมาตรฐานยุโรป
แต่ปัญหาคือ "ลูกผสม" ตัวนี้ถูกออกแบบมาเพื่อทุ่งหญ้าอันเขียวขจีและอากาศเย็นสบายในยุโรป เมื่อมันต้องมาเผชิญกับสภาพอากาศที่ร้อนระอุและฝุ่นทรายในเอเชียใต้ พันธุกรรมเยอรมันที่เน้นความซับซ้อนจึงเริ่มแผลงฤทธิ์ ระบบระบายความร้อนและโครงสร้างที่เน้นมาตรฐานตะวันตกกลับกลายเป็นภาระเมื่อต้องใช้งานจริง ส่งผลให้ระยะเวลาพัฒนาลากยาวเกือบ 3 ทศวรรษ จนเทคโนโลยีบางอย่างเริ่มล้าหลังตั้งแต่วันที่รถคันแรกถูกส่งมอบในปี 2547
ปืนใหญ่ลำกล้องมีเกลียว: ทางเลือกที่แตกต่างในโลกของลำกล้องเรียบ
ในขณะที่พยัคฆ์ร้ายอย่าง M1 Abrams หรือ Leopard 2 หันไปใช้ปืนลำกล้องเรียบ (Smoothbore) เพื่อรีดความเร็วต้นกระสุนให้อลังการ แต่อรชุนกลับสวนกระแสด้วยการใช้ "ปืนใหญ่ลำกล้องมีเกลียวขนาด 120 มม." ซึ่งไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีไม่ถึง แต่เป็นทางเลือกเชิงยุทธวิธีที่เน้นความแม่นยำในระยะไกลและความอเนกประสงค์ เกลียวในลำกล้องจะช่วยปั่นกระสุนให้หมุนคว้างกลางอากาศ รักษาวิถีให้มั่นคงจนสามารถสไนเปอร์เป้าหมายได้จากระยะไกล
ทีเด็ดของมันอยู่ที่กระสุนระเบิดแรงสูง (HESH) ที่ใช้ทำลายโครงสร้างอาคารหรือยานพาหนะเบาด้วยแรงสะท้อนภายใน และกระสุนเจาะเกราะสลัดเปลือก (FSAPDS) ที่ทำจากโลหะความหนาแน่นสูงเพื่อจัดการรถถังหนักโดยเฉพาะ นอกจากนี้ ความน่าสนใจยังอยู่ที่ระบบ "Hunter Killer" ที่อินเดียพยายามพึ่งพาตนเองด้วยการให้บริษัท BEL และสถาบันวิจัยฯ พัฒนาเครื่องวัดระยะเลเซอร์และกล้องความร้อนขึ้นมา แม้ในเชิงลึกระบบสร้างภาพความร้อนจะยังตามหลังตะวันตกอยู่ก้าวหนึ่ง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้อรชุนล่าสังหารในความมืดมิดหรือท่ามกลางกลุ่มควันได้อย่างสมเกียรติ
กาญจนะ: เกราะลึกลับและความลับแห่งการอยู่รอด
หนึ่งในความสำเร็จที่น่ากราบของวิศวกรวัสดุศาสตร์อินเดียคือเกราะคอมโพสิตนาม "กาญจนะ" (Kanchan) ซึ่งเป็นระบบป้องกันแบบโมดูล่าที่ซับซ้อน การวางวัสดุเซรามิกและคอมโพสิตสลับกับแผ่นเหล็กกล้าแบบแซนวิชทำให้มันมีคุณสมบัติพิเศษ เมื่อถูกโจมตี เกราะจะทำการ "สลายพลังงานจลน์" จากกระสุนเจาะเกราะ และ "ทำลายกระแสพลังงานทางเคมี" จากหัวรบต่อสู้รถถัง โดยกระจายแรงอัดมหาศาลออกไปรอบทิศทางแทนที่จะให้มันทะลวงเข้าไปถึงภายใน
ความใส่ใจยังลามไปถึงชีวิตพลประจำรถ ด้วยการออกแบบที่เก็บกระสุน 39 นัดในกล่องบรรจุพิเศษที่แยกส่วนชัดเจน เพื่อตัดวงจรการเกิด "ป้อมปืนกระเด็น" ที่เรามักเห็นในรถถังตระกูลโซเวียต และในรุ่น Mark 2 ยังมีการอัปเกรดระบบพรางตัว "บาราคูด้า" จากสวีเดนเพื่อลดสัญญาณความร้อน รวมถึงโหมด "เฝ้าระวังเงียบ" (Silent Watch) ที่ใช้พลังงานสำรองให้ระบบอิเล็กทรอนิกส์ทำงานได้โดยไม่ต้องสตาร์ทเครื่องยนต์หลัก ช่วยให้พญาวานรตัวนี้ซุ่มโจมตีศัตรูได้อย่างเงียบเชียบเหมือนเงามืด
น้ำหนักมหาศาล: ชนะติดหลังที่เป็นฝันร้ายของทหารช่าง
ยิ่งอัปเกรด ยิ่งหนัก และยิ่งกลายเป็นภาระ จากรุ่น Mark 1 ที่หนัก 62 ตัน เมื่อมาถึงรุ่น Mark 2 ที่ประโคมการอัปเกรดเข้าไปกว่า 93 รายการ น้ำหนักกลับพุ่งกระฉูดไปถึง 68.6 ตัน! น้ำหนักระดับนี้ในทางยุทธศาสตร์คือหายนะ เพราะมันคือการพยายามแบกบ้านทั้งหลังข้ามสะพานที่สร้างมาเพื่อรองรับรถเก๋ง พื้นที่พรมแดนตะวันตกที่ติดกับปากีสถานซึ่งเป็นลุ่มน้ำและมีถนนขนาดเล็ก ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับยักษ์ใหญ่เกือบ 70 ตัน การเคลื่อนย้ายอรชุนแต่ละครั้งจึงกลายเป็นฝันร้ายของเหล่าทหารช่าง และทำให้ความคล่องตัวในสนามรบจริงหายไปอย่างน่าเสียดาย
วิกฤตอะไหล่และห่วงโซ่อุปทาน: เมื่อนวัตกรรมกลายเป็นเศษเหล็ก
ความจริงที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่เรื่องสมรรถนะ แต่คือการที่ "อรชุน" ต้องพึ่งพาชิ้นส่วนนำเข้าสูงถึง 25% - 30% ทั้งเครื่องยนต์ ระบบส่งกำลัง และลำกล้องปืน ผลลัพธ์คือสถิติที่น่าหดหู่ใจ เมื่อรถถังอรชุน Mark 1 กว่า 80% จากทั้งหมด 124 คัน ต้องนอนนิ่งเป็นเศษเหล็กในโรงเก็บ ไม่สามารถออกปฏิบัติการได้เนื่องจากขาดแคลนอะไหล่และมีประเด็นทางเทคนิครวมกว่า 90 รายการ
บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า เมื่อผู้ผลิตต่างชาติเปลี่ยนสายการผลิตหรือเลิกสนับสนุนชิ้นส่วนเดิม รถถังที่เคยดูดีบนกระดาษก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนเหล็กราคาแพง ความล้มเหลวในการสร้างห่วงโซ่อุปทานที่ยั่งยืนภายในประเทศคือแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ตอกย้ำว่า "อธิปไตยทางอาวุธ" ไม่ได้สร้างกันได้ง่ายๆ แค่การประกอบชิ้นส่วน
ชัยชนะที่ไร้ความหมายในทะเลทราย: อรชุน vs T-90
ในปี 2553 โลกเคยตื่นตะลึงเมื่ออรชุนสามารถเอาชนะ T-90 ของรัสเซียในการทดสอบสมรรถนะที่ทะเลทรายได้เกือบทุกมิติ ทั้งความแม่นยำและความคล่องตัว จนประเทศอย่างโคลัมเบียถึงกับออกปากสนใจอยากได้ไปประจำการ โดยมีแผนเบื้องต้น 10 คัน และอาจขยายผลถึง 100 คันภายใน 5 ปี
ทว่าชัยชนะนั้นกลับสูญเปล่า กองทัพอินเดียยังคงเลือกสั่งซื้อ T-90 เพิ่มเติมและเมินอรชุน เหตุผลมันเรียบง่ายแต่เจ็บปวด คือ "ความเชื่อมั่นในระยะยาว" กองทัพมองว่า T-90 แม้สเปคจะดูด้อยกว่าในบางด้าน แต่มันมีระบบสนับสนุนที่พิสูจน์แล้วในสงครามจริง น้ำหนักเบากว่า และราคาถูกกว่าในการปฏิบัติการขนานใหญ่ อรชุนจึงตกอยู่ในสถานะ "รถถังที่สเปคเทพแต่ระบบนิเวศการทำงานย่ำแย่"
พญาวานรในสนามทดสอบ หรือ อัศวินในสนามรบ?
โครงการอรชุนคืออนุสาวรีย์แห่งสติปัญญาที่ขาดการเชื่อมโยงกับความจริง หากอินเดียต้องการจะไปต่อ การปฏิรูปโครงสร้างพื้นฐานเพื่อผลิตชิ้นส่วนภายในประเทศและการลดน้ำหนักตัวรถอย่างจริงจังคือ "ทางออกเดียว" ที่เหลืออยู่ ไม่ใช่แค่การอัปเกรดซอฟต์แวร์หรือเพิ่มแรงม้าไปเรื่อยๆ
ลองจินตนาการดูว่าหากคุณเป็นผู้บัญชาการทหารที่ต้องกุมชีวิตทหารหลายหมื่นนายในภาวะสงคราม คุณจะเลือกอะไร? ระหว่าง "พญาวานร" ที่เก่งกาจและทรงพลังที่สุดในสนามทดสอบ แต่พร้อมจะนิ่งสนิทเพียงเพราะขาดอะไหล่เล็กๆ แค่ชิ้นเดียว หรือจะเลือก "อัศวินต่างถิ่น" ที่แม้จะดูเรียบง่ายกว่า แต่พร้อมจะออกไปรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณได้ในทุกสถานการณ์... คำตอบของคุณนั่นแหละ คืออนาคตที่แท้จริงของรถถังอรชุน
รถถัง Arjun อธิปไตยไม่มีจริง?
ในหน้าประวัติศาสตร์มหาภารตะ "อรชุน" (Arjun) คือนามของเจ้าชายนักรบผู้สูงส่ง มีพละกำลังเป็นตำนานและไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบ เมื่อกองทัพอินเดียหยิบชื่อนี้มาขนานนามให้กับโครงการรถถังหลัก (MBT) สัญชาติไทย เอ้ย! สัญชาติอินเดีย พวกเขาไม่ได้หวังเพียงแค่จะได้ยุทโธปกรณ์ชิ้นใหม่ แต่กำลังประกาศถึง "เอกราชทางเทคโนโลยี" เพื่อหลุดพ้นจากร่มเงาของมหาอำนาจอย่างโซเวียตและตะวันตก ทว่าในโลกของความจริงที่ฝุ่นตลบและแดดร้อนระอุ ความทะเยอทะยานอันเจิดจรัสกลับต้องปะทะกับกำแพงวิศวกรรมและข้อจำกัดทางกายภาพที่โหดร้าย จนกลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้พญาวานรตัวนี้ต้องติดหล่มอยู่ในสนามรบแห่งระบบโลจิสติกส์มานานหลายทศวรรษ
พันธุกรรมเยอรมันในคราบอินเดีย: จุดเริ่มต้นที่มาพร้อมคำสาป
ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2517 องค์กรวิจัยและพัฒนาการป้องกันประเทศ (DRDO) เริ่มต้นโปรเจกต์นี้ด้วยความหวังจะสร้างรถถังที่ผลิตโดยคนอินเดีย 100% แต่เมื่อมองลึกลงไปในสายเลือดวิศวกรรม เราจะพบ "ดีเอ็นเอเยอรมัน" ไหลเวียนอยู่เข้มข้นมาก ความร่วมมือกับผู้ผลิตรถถังระดับโลกอย่าง Leopard 2A4 ได้หล่อหลอมให้ "อรชุน" มีป้อมปืนที่เป็นเหลี่ยมมุมแบนราบสะดุดตา เพื่อเน้นการติดตั้งเกราะแผ่นเรียบและการจัดวางพื้นที่ภายในตามมาตรฐานยุโรป
แต่ปัญหาคือ "ลูกผสม" ตัวนี้ถูกออกแบบมาเพื่อทุ่งหญ้าอันเขียวขจีและอากาศเย็นสบายในยุโรป เมื่อมันต้องมาเผชิญกับสภาพอากาศที่ร้อนระอุและฝุ่นทรายในเอเชียใต้ พันธุกรรมเยอรมันที่เน้นความซับซ้อนจึงเริ่มแผลงฤทธิ์ ระบบระบายความร้อนและโครงสร้างที่เน้นมาตรฐานตะวันตกกลับกลายเป็นภาระเมื่อต้องใช้งานจริง ส่งผลให้ระยะเวลาพัฒนาลากยาวเกือบ 3 ทศวรรษ จนเทคโนโลยีบางอย่างเริ่มล้าหลังตั้งแต่วันที่รถคันแรกถูกส่งมอบในปี 2547
ปืนใหญ่ลำกล้องมีเกลียว: ทางเลือกที่แตกต่างในโลกของลำกล้องเรียบ
ในขณะที่พยัคฆ์ร้ายอย่าง M1 Abrams หรือ Leopard 2 หันไปใช้ปืนลำกล้องเรียบ (Smoothbore) เพื่อรีดความเร็วต้นกระสุนให้อลังการ แต่อรชุนกลับสวนกระแสด้วยการใช้ "ปืนใหญ่ลำกล้องมีเกลียวขนาด 120 มม." ซึ่งไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีไม่ถึง แต่เป็นทางเลือกเชิงยุทธวิธีที่เน้นความแม่นยำในระยะไกลและความอเนกประสงค์ เกลียวในลำกล้องจะช่วยปั่นกระสุนให้หมุนคว้างกลางอากาศ รักษาวิถีให้มั่นคงจนสามารถสไนเปอร์เป้าหมายได้จากระยะไกล
ทีเด็ดของมันอยู่ที่กระสุนระเบิดแรงสูง (HESH) ที่ใช้ทำลายโครงสร้างอาคารหรือยานพาหนะเบาด้วยแรงสะท้อนภายใน และกระสุนเจาะเกราะสลัดเปลือก (FSAPDS) ที่ทำจากโลหะความหนาแน่นสูงเพื่อจัดการรถถังหนักโดยเฉพาะ นอกจากนี้ ความน่าสนใจยังอยู่ที่ระบบ "Hunter Killer" ที่อินเดียพยายามพึ่งพาตนเองด้วยการให้บริษัท BEL และสถาบันวิจัยฯ พัฒนาเครื่องวัดระยะเลเซอร์และกล้องความร้อนขึ้นมา แม้ในเชิงลึกระบบสร้างภาพความร้อนจะยังตามหลังตะวันตกอยู่ก้าวหนึ่ง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้อรชุนล่าสังหารในความมืดมิดหรือท่ามกลางกลุ่มควันได้อย่างสมเกียรติ
กาญจนะ: เกราะลึกลับและความลับแห่งการอยู่รอด
หนึ่งในความสำเร็จที่น่ากราบของวิศวกรวัสดุศาสตร์อินเดียคือเกราะคอมโพสิตนาม "กาญจนะ" (Kanchan) ซึ่งเป็นระบบป้องกันแบบโมดูล่าที่ซับซ้อน การวางวัสดุเซรามิกและคอมโพสิตสลับกับแผ่นเหล็กกล้าแบบแซนวิชทำให้มันมีคุณสมบัติพิเศษ เมื่อถูกโจมตี เกราะจะทำการ "สลายพลังงานจลน์" จากกระสุนเจาะเกราะ และ "ทำลายกระแสพลังงานทางเคมี" จากหัวรบต่อสู้รถถัง โดยกระจายแรงอัดมหาศาลออกไปรอบทิศทางแทนที่จะให้มันทะลวงเข้าไปถึงภายใน
ความใส่ใจยังลามไปถึงชีวิตพลประจำรถ ด้วยการออกแบบที่เก็บกระสุน 39 นัดในกล่องบรรจุพิเศษที่แยกส่วนชัดเจน เพื่อตัดวงจรการเกิด "ป้อมปืนกระเด็น" ที่เรามักเห็นในรถถังตระกูลโซเวียต และในรุ่น Mark 2 ยังมีการอัปเกรดระบบพรางตัว "บาราคูด้า" จากสวีเดนเพื่อลดสัญญาณความร้อน รวมถึงโหมด "เฝ้าระวังเงียบ" (Silent Watch) ที่ใช้พลังงานสำรองให้ระบบอิเล็กทรอนิกส์ทำงานได้โดยไม่ต้องสตาร์ทเครื่องยนต์หลัก ช่วยให้พญาวานรตัวนี้ซุ่มโจมตีศัตรูได้อย่างเงียบเชียบเหมือนเงามืด
น้ำหนักมหาศาล: ชนะติดหลังที่เป็นฝันร้ายของทหารช่าง
ยิ่งอัปเกรด ยิ่งหนัก และยิ่งกลายเป็นภาระ จากรุ่น Mark 1 ที่หนัก 62 ตัน เมื่อมาถึงรุ่น Mark 2 ที่ประโคมการอัปเกรดเข้าไปกว่า 93 รายการ น้ำหนักกลับพุ่งกระฉูดไปถึง 68.6 ตัน! น้ำหนักระดับนี้ในทางยุทธศาสตร์คือหายนะ เพราะมันคือการพยายามแบกบ้านทั้งหลังข้ามสะพานที่สร้างมาเพื่อรองรับรถเก๋ง พื้นที่พรมแดนตะวันตกที่ติดกับปากีสถานซึ่งเป็นลุ่มน้ำและมีถนนขนาดเล็ก ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับยักษ์ใหญ่เกือบ 70 ตัน การเคลื่อนย้ายอรชุนแต่ละครั้งจึงกลายเป็นฝันร้ายของเหล่าทหารช่าง และทำให้ความคล่องตัวในสนามรบจริงหายไปอย่างน่าเสียดาย
วิกฤตอะไหล่และห่วงโซ่อุปทาน: เมื่อนวัตกรรมกลายเป็นเศษเหล็ก
ความจริงที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่เรื่องสมรรถนะ แต่คือการที่ "อรชุน" ต้องพึ่งพาชิ้นส่วนนำเข้าสูงถึง 25% - 30% ทั้งเครื่องยนต์ ระบบส่งกำลัง และลำกล้องปืน ผลลัพธ์คือสถิติที่น่าหดหู่ใจ เมื่อรถถังอรชุน Mark 1 กว่า 80% จากทั้งหมด 124 คัน ต้องนอนนิ่งเป็นเศษเหล็กในโรงเก็บ ไม่สามารถออกปฏิบัติการได้เนื่องจากขาดแคลนอะไหล่และมีประเด็นทางเทคนิครวมกว่า 90 รายการ
บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า เมื่อผู้ผลิตต่างชาติเปลี่ยนสายการผลิตหรือเลิกสนับสนุนชิ้นส่วนเดิม รถถังที่เคยดูดีบนกระดาษก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนเหล็กราคาแพง ความล้มเหลวในการสร้างห่วงโซ่อุปทานที่ยั่งยืนภายในประเทศคือแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ตอกย้ำว่า "อธิปไตยทางอาวุธ" ไม่ได้สร้างกันได้ง่ายๆ แค่การประกอบชิ้นส่วน
ชัยชนะที่ไร้ความหมายในทะเลทราย: อรชุน vs T-90
ในปี 2553 โลกเคยตื่นตะลึงเมื่ออรชุนสามารถเอาชนะ T-90 ของรัสเซียในการทดสอบสมรรถนะที่ทะเลทรายได้เกือบทุกมิติ ทั้งความแม่นยำและความคล่องตัว จนประเทศอย่างโคลัมเบียถึงกับออกปากสนใจอยากได้ไปประจำการ โดยมีแผนเบื้องต้น 10 คัน และอาจขยายผลถึง 100 คันภายใน 5 ปี
ทว่าชัยชนะนั้นกลับสูญเปล่า กองทัพอินเดียยังคงเลือกสั่งซื้อ T-90 เพิ่มเติมและเมินอรชุน เหตุผลมันเรียบง่ายแต่เจ็บปวด คือ "ความเชื่อมั่นในระยะยาว" กองทัพมองว่า T-90 แม้สเปคจะดูด้อยกว่าในบางด้าน แต่มันมีระบบสนับสนุนที่พิสูจน์แล้วในสงครามจริง น้ำหนักเบากว่า และราคาถูกกว่าในการปฏิบัติการขนานใหญ่ อรชุนจึงตกอยู่ในสถานะ "รถถังที่สเปคเทพแต่ระบบนิเวศการทำงานย่ำแย่"
พญาวานรในสนามทดสอบ หรือ อัศวินในสนามรบ?
โครงการอรชุนคืออนุสาวรีย์แห่งสติปัญญาที่ขาดการเชื่อมโยงกับความจริง หากอินเดียต้องการจะไปต่อ การปฏิรูปโครงสร้างพื้นฐานเพื่อผลิตชิ้นส่วนภายในประเทศและการลดน้ำหนักตัวรถอย่างจริงจังคือ "ทางออกเดียว" ที่เหลืออยู่ ไม่ใช่แค่การอัปเกรดซอฟต์แวร์หรือเพิ่มแรงม้าไปเรื่อยๆ
ลองจินตนาการดูว่าหากคุณเป็นผู้บัญชาการทหารที่ต้องกุมชีวิตทหารหลายหมื่นนายในภาวะสงคราม คุณจะเลือกอะไร? ระหว่าง "พญาวานร" ที่เก่งกาจและทรงพลังที่สุดในสนามทดสอบ แต่พร้อมจะนิ่งสนิทเพียงเพราะขาดอะไหล่เล็กๆ แค่ชิ้นเดียว หรือจะเลือก "อัศวินต่างถิ่น" ที่แม้จะดูเรียบง่ายกว่า แต่พร้อมจะออกไปรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณได้ในทุกสถานการณ์... คำตอบของคุณนั่นแหละ คืออนาคตที่แท้จริงของรถถังอรชุน