ให้ลางานกับ HR…?

อยากเล่า..เฉยๆ...

        หัวหน้างานที่เคยเข้าใจว่า อำนาจหน้าที่ในการบริหารกำลังคนในสังกัด ในเรื่องการเข้าทำงาน การขาดงาน การลางานต่างๆ เป็นหน้าที่ของฝ่าย HR. (รวมทั้ง HR ที่กำลังทำหน้าที่นี้อยู่)....และลูกจ้างหลายๆคนด้วย...หรือไม่ใช่ ?
       นานมาแล้ว เข้าไปทำงานในโรงงานทำยาแห่งหนึ่ง ย่านกระทุ่มแบน มีสาวๆทำงานร่วม 300 คน ผู้ชาย ราว 50 คน...ด้วยความที่เป็นโรงงานผลิตยา สาวๆจึงต้องแต่งเครื่องแบบด้วยเสื้อ-กางเกงสีชมพู ใส่หมวกและถุงมือขาว+หน้ากากมิดชิด....ทำงานในห้องปรับอากาศ เกือบทั้งหมด เว้นแผนกอินสเป็ค ติดฉลาก ใส่เข็ม+สาย ใส่ถุง ลงกล่อง ฯ เพื่อป้องกันฝุ่นและสิ่งแปลกปลอม ไม่ให้เล็ดลอขเข้าไปได้ หน้าตาผิวพรรณจึงมีน้ำมีนวล ขาวสะอาด งามไปทุกส่วน...
        นั่นไม่ใช่ปัญหาที่จะเล่า เรื่องของเรื่องก็คือ สาวๆเหล่านั้น รวมทั้งชายหนุ่มด้วย ลางานกันเป็นจำนวนมากๆ เกือบทุกวัน ซึ่ง HR ที่ทำงานอยู่ เป็นครูเก่าของกรรมการผู้จัดการ เกษียณแล้วถูกขอให้มาช่วย...แน่นอนว่า ไม่เคยทำงาน HR.,
     เภสัชกร...อดีตนายทหารยศพันตรี ทำหน้าที่ผู้จัดการฝ่ายผลิต กับเภสัชกรลูกน้องอีก 2 คน ทำหน้าที่ผู้ช่วย โขกสับและโยนงานภาระเกี่ยวกับกำลังคนที่เข้าทำงานในแต่ละวัน ที่ขาดหายไปกว่า 10-20 % ทุกวัน
    เข้าประชุมคราวหนึ่งถึงได้รู้ว่า เป็นเพราะผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม ไม่ยอมรับผิดชอบเรื่องการลางานของสาวๆในฝ่ายผลิต ภายใต้การดูแลของพวกเขา ญี่ปุ่นระดับจัดการ 4 คนในโรงงก็ถือว่าไม่ใช่หน้าที่ คนไทยต้องจัดการกันเอง
      คุณครู HR สูงวัย....ก็พยายามชี้แจง จนหน้าตาแดงก่ำไปถึงใบหูว่า ควรเป็นหน้าที่ของผู้รับผิดชอบในโรงงาน ...ผู้มีอิทธิพลฝ่ายผลิตทั้ง 3...ไปยอมเห็นด้วยกับครู...
       3 ท่านนั้นเลยหันมายัดเยียดใส่เลย ชี้ขาดเลยว่า...พวกเขาไม่มีเวลามาจัดการเรื่องเหล่านี้ ...คุณครู HR. “ต้อง” จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแล้วกัน
      อธิบายอย่างไรพวกเขาก็ยืนกราน...เลยต้องไปช่วยคุณครู พิจารณาใบลาของสาวๆแทน....
      3 วันต่อมา นายท่านทั้ง 3 ปรี่เข้ามาในห้อง ใส่ไม่ยั้งเลยว่า คุณ...(ที่จริงเขาใส่อารมณ์ด้วยคำว่า “เมิ...ง..อย่างกับเราเป็นพลท....)”
       ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จนคุณครู HR. หันมาหา ทำนองว่า น้องอนุมัติไปได้ยังไง ทุกใบ ?...
      จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นตอบไปช้าๆ...ด้วยสายตาวิงวอน และคำพูดออดอ้อน เกี่ยวกับเหตุผลต่างๆว่า...ยากที่จะปฏิเสธเลย...

      อ้อ...อีกอย่างหนึ่งนะ..ข้าน้อย...จะไปรู้ได้อย่างไรว่า ในโรงงานต้องการคนทำงานมากน้อยแค่ไหน ? โรงงานก็ไม่ยอมให้เข้า เพราะเหตุผลความสะอาด

     ในที่สุด เรื่องถึงกรรมการผู้จัดการ ต้องสั่งให้ ผู้ยิ่งใหญ่ทั้ง 3 รับผิดชอบเรื่องกำลังคนในแต่ละวันด้วย
     เย็นนั้น คุณครูHR.เสียเงินเลี้ยงเบียร์ไปหลายขวด...
-------------
      ปัญหาใหญ่ของห้างสรรพสินค้าทุกแห่ง ก็คือพนักงานขายลาออกบ่อยมากๆๆๆ และขาดแคลนเสมอ ทุกแผนกนั่นแหละ...
     เข้าไปทำงานไม่ถึงเดือน ก็ถูกฝ่ายขาย รวมทั้งฝ่ายอื่นๆ ยกขึ้นเป็นประเด็น ให้ HR. รับผิดชอบ “หาคนดีๆ ที่ทำงานทนๆหน่อย”
     อธิบายอย่างไรพวกนั้นก็ไม่ยอมฟัง  ยังถือเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ เรื่องการรับ-รักษาคนทำงาน เป็นหน้าที่ตรงของ HR.
     เชื่อว่า HR. หลายท่าน คงเคยได้ยินเหตุผลนี้จากฝ่ายอื่นๆมาบ้างว่า “แล้วจะมี HR.ไว้ทำไม ?”

     ในที่สุด GM. ประธานในที่ประชุมจึงตัดสินว่า “ให้เป็นหน้าที่ของ HR.หาคนที่ใช่ ทำงานเก่ง อยู่ทนต่อไป”

              พอดีในมือมีใบขออัตราตำแหน่งเลขานุการผู้จัดการทั่วไปอยู่ เลยถามขึ้นว่า ถ้าอย่างนั้น เลขาฯท่านให้ผมหานะครับ ?

    GM. ตกใจ ร้องเสียงลั่นห้อง...ไม่ได้ ไม่ได้ คนของผม ผมต้องใช้งานต้องให้ผมตัดสินใจเลือกเองสิ..

    มติพลิกครับ...แก้แทบไม่ทัน...สั่งให้เป็นหน้าที่ของแต่ละฝ่าย ตัดสินใจเลือก “คนดี-คนเก่ง ผ่านการสรหาขั้นต้น” แล้วสอน สั่ง มอบหมาย ติดตามงาน”...ดูแล-รกษา-จูงใจ ให้ทำงานได้โดยเร็ว มีประสิทธิภาพ และอยู่กับบริษัท...นานๆต่อไป
   คิดว่า พวกเขาดีใจ ยอมรับ และดูแล "คนของเขา" อย่างเต็มกำลังไหม ?