มีใครเจิปัญหาเดียวหับเราจนเป็นซึมเศร้าบ้างคะ

สวัสดีค่ะเราเป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีพี่น้องเลยค่ะพวกญาติก็มีค่ะเเตเกเรกันหมดเลยค่ะเราอยู่กันเเค่5คนรวมเเฟนเราด้วยมียาย1คนยายอายุเยอะเเล้วค่ะนอนไปไหนไม่ได้เเล้วค่ะเรามีลูก1คนตอนนี้3ขวบเเล้วเเม่เราอายุเยอะเเล้วค่ะพ่อเเม่มีเราช้าเราเลยต้องออกจากเรียนมาดูเเลยายเเม่ทำงานเย็บผ้าอยู่บ้านค่ะเเต่ก็ไม่ค่อยว่างค่ะพ่อเราทำงานโรงงานตั้งเเต่เด็กภาพจำเรากับพ่อเเม่ไม่เคยดีเท่าไหร่พ่อเป็นคนที่หวงเรามากเราไปไหนยังไม่ได้เลยไปได้เเค่เเถวบ้านรถก็ไม่ให้ขับจนตอนนี้เราก็ยังขับไม่เป็นเลยค่ะก็มีเเต่เเฟนเราค่ะที่พาไปตั้งเเต่เด็กพ่อเเม่ไม่เคยพาเราไปไหนเลยค่ะเขาจะไปกันอยู่เเค่2คนบ้านเราอยู่รวมกันนะคะพ่อเเม่ยายเเต่อยู่เป็นครอบครัวเเต่ไม่เคยมีความสุขเลยค่ะทุกคนในบ้านต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองตอนเราเรียนก็กดดันมากเลยค่ะพ่อเเม่เป็นคนกดดันเรื่องผลการเรียนมากเราเป็นคนเรียนไม่ค่อยเก่งเเต่มีพวกลูกเพื่อนบ้านเขาเรัยนเก่งพอเกรดออกทีก็ชอบเอามาอวดพ่อเเม่เราตลอดเราก็จะโดนพ่อเเม่ว่าตลอดว่าทำไมทำไม่ได้เเบบเขาเรากดดันมากเรียนไปมันก็ยิ่งเเย่ค่ะเราเก่งวาดรูปเราหาประกวดตามงานเราได้รางวัลตลอดเเต่พ่อเเม่ไม่เคยภูมิใจไม่เคยสนับสนุนดูถูกต่างๆนาๆว่าวาดรูปเด็กอนุบาลก็ทำกันได้ความคิดเราคือเราเรียนไม่เก่งก็จริงเเต่มันก็ยังมีด้านที่เราเก่งเราเลยอยากทำให้พ่อเเม่เห็นเวลามีงานอะไรมาเราก็จะลงประกวดตลอดก็จะได้รางวัลกับมาทุกครั้งเเต่พ่อเเม่ไม่เคยภูมิใจเลยค่ะเราโตมาเเบบโดดเดี่ยวเเม่เลี้ยงให้เราทำอะไรเป็นเเต่เด็กฝึกใช้ชีวิตเองเเต่เด็กเราเเทยไม่เคยได้รับความรักจากพวกเขาเลยเเละพ่อเป็นคนอารมร์ร้อนเเต่พ่อเเม่เราไม่ยุ่งกับเหล้ายานะคะเขาเป็นคนอารมณ์ร้อนเขาห้ามเราคือห้ามทำเลยค่ะเเบบห้ามไปไกลเกินกว่าตรงไหนคือห้ามไปเลยค่ะถ้าไปเราจะโดนทุบตีตลอดเราไม่เคยโดนพ่อตีกับไม้เลยพ่อใช้หมัดใช้มือทุบเราตลอดใช้เท้าเเตะเราเราตัวเขียวทุกรอบที่โดนกว่าจะหายก็หลายวันเราไม่ใช่เด็กเกเรอะไรนะคะเราอยู่เเต่ในบ้านเราเก็บกดเรากลัวเราไม่กล้าออกไปไหนเพราะถ้าออกไปก็จะโดนตลอดจนกระทั้งเราเจอเเฟนเราเราเจอกันในเฟสเเอบคบกันมาตั้งเเต่เรียนเลยค่ะคุยในโทรศัพท์มา2ปีไม่เคยเจอกันเลยเพราะเเฟนกับเราห่างกันเป็นพันโลเลยค่ะเเล้วช่วงนั้นช่วงขึ้นม.4ด้วยค่ะความกดดันยิ่งสูงพ่อจะให้เราเรียนสายวิทย์คณิตเราไม่เก่งคณิตเลยเราไปไม่ได้จริงๆค่ะก็เลยทะเลาะกับเขาเเต่เราก็ฟังนะคะยอมเข้าเรียนวิทย์คณิตให้ค่ะเรียนไป1เทอมเราไปไม่ไหวตอนเเรกจะขอเปลี่ยนสายเรียนพ่อเเม่ก็ไม่ให้ค่ะเราเลยตัดสินใจเลิกเรียนเเละมาดูยายด้วยค่ะโดยที่ไม่สนคำพูดพ่อเเม่เลยเราก้โดนพ่อทุบตีเหมือนเดิมจนเราทนไม่ไหวหนีไปหาเเฟนไปพ่อเเม่ก็ตามเรานะคะเราไป5วันค่ะเราก็กลับพอกลับไปเขาทำกับเราเเบบเดิมกักขังเราไม่ให้ไปไหนไม่ให้คบเพื่อนทุกอย่างเลยค่ะเราก็เเทบจะฆ่าตัวตายเเฟนก็ได้มาหาเราเเล้วมาขอเรากับพ่อกับเเม่เพราะเเฟนสงสารเราที่ต้องอยู่เเบบนี้เเฟนอยากให้เราหลุดพ้นจากพ่อที่เป็นเเบบนี้เลยเเต่งงานกันค่ะปัจจุบันอยู่กัเเฟนมา6ปีลูก1คนค่ะตอนนี้เเฟนกับเราไม่มีปัญหาอะไรค่ะเเฟนซัพพอตเราทุกทางช่วยเหลือทุกอย่างเรามีเขาอยู่ข้างๆเราก็อุ่นใจค่ะพอมีเเฟนมาอยุ่ด้วยพ่อก้ไม่ค่อยห้ามเราไปไหนเเล้วค่ะเเต่เราก็ต้องมาอยุ่บ้านเราเหมือนเดิมที่บ้านเเฟนไม่มีงานทำค่ะพอกับมาอยู่ก็เป็นเเบบเดิมเลยพ่อเม่เราเปลี่ยนโฟกัสจากเรามาที่ลุกเราเเทนเขาก็คอยเปรียบลูกเรากับลุกคนอื่นทุกเรื่องเหมือนที่เราโดนมาเราก็เครียดมากกลัวลูกจะโตมาต้องมีปมเเบบเรากลัวพ่อเราจะทุบตีลูกเราเหมือนที่เราโดนทุกวันนี้อยู่บ้านเดียวกันเเต่ก็ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองกันหมดค่ะเเต่ตอนนี้พ่อเราก็ยังพูดไม่ดีกับเราจนเราขาดความรักจากพ่อจนตอนนี้เราเป็นซึมเศร้าไปหาจิตเเพทย์มาเเล้วค่ะตอนนั้นยังเป้นไม่มากหมอเลยไม่ให้ใช้ยาอะไรเเต่ตอนนี้เราเเย่ลงกว่าเดิมมีอาการเเพนิคด้วยค่ะตอนนี้อาการเเย่มากๆเลยค่ะตอนนี้เรราเริ่มคิดไม่อยากมีชีวิตอยู่เเล้วสิ่งที่เราเจอมามันหนักมากถึงตอนนี้เราโตเเล้วเราก็ยังอยากมีพ่อเเม่ค่อยเข้าใจพ่อเเม่ที่กอดเขาได้ตั้งเเต่เด็กเราไม่เคยกอดพ่อเเม่เลยเขาก็ไม่เคยกอดเราเราโดดเดี่ยมาตลอดตอนนี้ยายเราก็ไปไหนไม่ได้ติดเตียงเเล้วค่ะเราก็ต้องดูยายเเละรับฟังคำลบๆจากพ่อเเม่ต่อเราเหนื่อยค่ะตอนนี้เราเหนื่อยมากเราไม่มียาติพี่น้องที่ไหนเเล้วเรานึกไม่ออกเลยถ้าไม่มียายเราจะอยู่ยังไงเวลาเราไม่เหลือใครก็ยังมียายมาตลอดยายยังคอยอยู่ข้างๆเราเข้าใจเราทุกอย่างเราคิดตลอดถ้ายายไม่อยุ่เเล้วเราจะคุยกับใครจะปรึกษาใครตอนี้เราเครียดมากเลยเครียดไม่ไหวเเลว้ค่ะเราควรจะทำไงดีคะเราควรไปพบหมออีกไหมเราอยากมีพี่น้องให้เราได้คุยได้ระบายมั่งค่ะเราควรทำไงดีค้ะ