เล่าประสบการณ์พบจิตแพทย์ครั้งแรกในชีวิต

เป็นครั้งแรกครับที่ผมตัดสินใจพบจิตแพทย์ หลังจากเรียนจบทำงานเกือบ 20 ปีแล้ว
ที่ผ่านมาก็รู้สึกว่างานก็มีความเครียดในแบบของมัน ถึงเวลาเลิกงานเราก็พักผ่อน ปล่อยเรื่องงาน ทำสิ่งที่ชอบ เล่นเกมส์ ดูการ์ตูน ดูหนัง อ่านหนังสือ ออกกำลังกาย ฯลฯ
ถ้ามีเวลาว่างและมีเงินก็ไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวปีละครั้งถึงสองครั้งตามแต่โอกาสและอัตภาพ (ผมตัวคนเดียว โสด ไม่มีภาระ) รู้สึกชีวิตก็ราบรื่นดี พอใจกับชีวิตแบบนี้ ไม่ได้หวังเป็นใหญ่เป็นโต

แต่เรื่องมันเริ่มเมื่อประมาณ 4 - 5 ปีก่อนที่การทำงานเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า
- เพื่อนร่วมงานเก่าๆ ทยอยลาออกไป บริษัทรับคนใหม่มา แต่ต้องการลดค่าใช้จ่ายจึงรับคนประสบการณ์น้อยและไม่ตรงสายมา
- คนเก่าที่ยังเหลือคือผมคนเดียว มีปัญหาอะไรเด็กใหม่ที่เข้ามาก็รุมถามแต่ผม (ลืมบอกไป ผมเป็นวิศวกรฝ่ายเทคนิค แต่ทุกอย่างทั้งงานขาย การตลาด จัดซื้อ ธุรการ จัดส่งสินค้า ฯลฯ ผมโดนถามหมด อาศัยที่อยู่มานาน พอรู้เรื่องบ้าง คนมาใหม่ก็คิดว่าเรารู้หมดก็ถามผมทุกอย่าง)
- ผู้บริหารพอเห็นผมตอบคำถามคนใหม่พอได้ งานพอไปไหว ก็ปล่อยๆ ไป นานๆ เข้า แทบทุกปัญหามาถามผมหมด
- แรกๆ ผู้บริหารคงคิดว่าให้ผมประคับประคองไป แต่หลังๆ เริ่มคาดหวังผลงานผมจากการช่วยคนอื่นมันด้วย (แต่ตำแหน่งเท่าเดิมไม่ได้เลื่อนขั้นนะ เงินเดือนก็ตามตำแหน่งนั้น) งานวิศวกรรมก็ต้องทำ งานคนอื่นก็ต้องช่วย ไม่เคยได้กลับบ้านก่อน 19.30 น. มาเป็นสิบปีแล้ว
- พองานไม่ได้ดังหวัง (งานนอกเหนือจากงานวิศวกรรม) กลายเป็นต้องรับผิดชอบด้วย เช่น ยอดขายรายไตรมาสตก นอกจากฝ่ายขาย ผู้บริหารก็ตำหนิว่าคนทำงานวิศกรรมก็ต้องช่วยกันดูด้วย ไม่ใช่ทำแต่งานของตัวเอง
- ด้วยเหตุนี้ทำให้ผมทิ้งงานไม่ได้ ไปไหนมาไหนพกคอมไปตลอด ไปพักร้อนไม่ว่าประเทศไหนจะต้องขอเวลาวันละ 2 ชั่วโมงที่โรงแรมเพื่อเคลียร์งาน ไปเที่ยวอเมริกาหรือออสเตรเลียอยู่คนละซีกโลก เรานอนหลับอยู่ยังมีโทรศัพท์หรือข้อความมาถามเรื่องงานเลยก็มี

จนเมื่อประมาณ 2 ปีก่อนผมรู้สึกงานเข้ามาในชีวิตผม 24 ชั่วโมงจนทำให้....
- นอนหลับไม่สนิท ตื่นกลางดึกแล้วหลับต่อยาก ฝันเรื่องงานหรือฝันว่าโดนทำร้ายบ่อย
- กินอาหารไม่อร่อยเหมือนเดิม กินน้อยลง
- ความจำสั้นลง สมาธิสั้นลง หงุดหงิดง่าย
- สิ่งที่ชอบหรือทำแล้วสนุก เช่น เล่นเกมส์ ไปเที่ยวต่างประเทศ กลับไม่สนุกเหมือนเดิม
- วันหยุดก็ไม่อยากไปไหน ไม่อยากพบคน ถ้าจะไปก็จะไปแต่ที่เดิมซ้ำๆ เช่นบ้านเกิดและเชียงใหม่ (ผมโตที่เชียงใหม่)
- ความสุขทางเพศลดลง บางครั้งไม่มีอารมณ์ทางเพศเลยเกือบอาทิตย์ทั้งที่อายุก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น

แต่จุดที่ทำให้คิดว่า "ต้องไปพบจิตแพทย์" คือ "มีความคิดว่าถ้าเราตัดสินใจกลับดาวซะ ทุกอย่างคงจบ (เพียงแค่คิดแต่ยังไม่นึกลงมือทำ)"
เพราะคิดว่าหากปล่อยไว้ สงสัยได้กลับดาวด้วยตนเองแน่ๆ
จึงตัดสินใจนัดไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ก่อนไปคาดว่าหมอคงให้เราเล่าเรื่องราวปัญหาชีวิตให้ฟัง เหมือนในหนัง 555+ แล้วหมอจะวินิจฉัย
แต่ผิดคาดครับหมอสอบถามเพียงเรื่องราวส่วนตัวคร่าวๆ จากนั้นประเมินว่าเราเป็นบุคคลลักษณะใดจากการใช้ Enneagram (นพลักษณ์) รวมถึงประเมินความเครียดและความเศร้า ซึ่งผมเข้าข่ายทั้งสองอาการ (หมอสรุปว่าเป็น MADD : Mixed Anxiety and Depressive Disorder)
จากนั้นหมอก็วินิจฉัยว่าอาการของเราทั้งหมดนั้นเกิดจากอุปนิสัยใด ซึ่งทุกอย่างที่หมอพูดนั้นมันตรงกับสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราทำจริงๆ และสาเหตุที่เรามีสภาพจิตใจแบบนี้ก็เพราะว่าเราไปแบกรับทุกอย่างไว้
ใช้เวลาคุยกับหมอเกือบชั่วโมง หมอก็แนะนำว่าอันดับแรกผมต้องหลับลึกให้ได้ก่อนอย่างน้อยวันละ 8 ชั่วโมง พร้อมแนะนำเรื่องหลักการนอนที่มีประสิทธิภาพมาด้วย หากหลับลึกได้อาการอย่างอื่นจะดีขึ้นตามมาเอง
การรักษาในขั้นแรกคือผมได้ยาช่วยนอนหลับมา กินทุกวันติดต่อกัน 6 สัปดาห์
และระหว่างวันหากมีอาการวิตกกังวล ฟุ้งซ่าน ควบคุมสมาธิไม่ได้ หมอก็ให้ยามาระงับอาการมาด้วย
ส่วนการใช้ชีวิตและเรื่องงานหมอไม่ได้พูดอะไรมาก เข้าใจว่าหมอก็เข้ามาแก้ปัญหาพวกนี้ให้เราไม่ได้
สรุปค่าใช้จ่ายประมาณ 4,000 บาท

ตอนนี้รักษามาได้ประมาณ 10 วันแล้ว การนอนหลับดีขึ้น อาการเศร้าและวิตกกังวลยังมีอยู่ แต่กระทบชีวิตน้อยลง
ความเครียดยังมี ความกดดันก็ยังมีให้เห็น แต่ก็กินยาเมื่อมีอาการตามหมอแนะนำ
ตอนนี้หวังว่าหากครบ 6 สัปดาห์ผมจะสามารถควบคุมอาการได้ และสามารถกลับมาใช้ชีวิตตามปกติครับ
ส่วนเรื่องงานผมจะปรับตัวผมเองครับโดยการกำหนดขอบเขตงานของผมให้ชัดเจน ปล่อยวางให้ได้ ไม่ต้องไปแบกทุกอย่าง รู้จักปฏิเสธให้เป็น เวลาส่วนตัวก็จะต้องไม่มีงานมาเกี่ยวข้อง

แล้วผมจะกลับมาอัพเดตอาการถ้ามีโอกาส
หวังว่าประสบการณ์พบจิตแพทย์ครั้งนี้ของผมคงมีประโยชน์สำหรับคนที่ทีปัญหาแบบเดียวกันครับ

ปล. บางคนอาจจะถามว่าทำไมไม่หางานใหม่เลยล่ะ ผมก็กำลังพิจารณาทางเลือกนี้เหมือนกันครับ