ปัญหาสังคมไทยหลักตอนนี้คือปัญหาคนไม่มีเงินพอซื้อของใช่มั้ยครับ
นี่แหล่ะมั้งคือสาเหตุของอาการเวียนหัว
แต่คนส่วนใหญ่ถ้าเป็นคนจนก็ไม่ต้องเน้นชีวิตจะใช้เงินในการทำอะไรต่างๆแก้ปัญหาเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดน่ะ
แล้วแต่ล่ะว่าคนจะมีกึ๋นหรือเปล่า
ชีวิตก็หายอารมณ์เสียลืมปัญหาความยากจนเงินไม่พอต่างๆได้
เล่นแต่โทรศัพท์พอใช้มั้ยล่ะตอนนี้
ใช้ความคิดมากก็ยากขึ้นในการทำงานแต่รู้แล้วว่าถ้าคิดดีๆก็ทำให้ชีวิตมีความเพลิดเพลินมากกว่าในการจะใช้อารมณ์ดีๆทำงาน หรือจะงีบหลับให้สมองมีความสุขก่อนก็ดี อยากมีอาชีพยึดเหนี่ยวจิตใจทุกคนในภาวะของบรรยากาศต่างๆทั้งปี คนก็ทำอาชีพเดิมๆที่ทำได้เท่านั้น แต่คนมีอาชีพไม่ได้อะไรเลิศๆ ก็เอามาทำให้เลิศก็ได้เนาะ เพราะคนมีอาชีพต่างๆก็มักไม่ค่อยได้เงินมากหรือสำเร็จในงานสุดยิ่งใหญ่ ก็แต่ชีวิตมีความสุขในการทำงานต้องการเพียงศิลปะจรรโลงใจ ชีวิตคนไม่หวังตามกิเลสมีความเข้าใจว่าจากความยากจนจะทำให้ชีวิตรวยมากเร็ววันเกินไป แต่ก็ให้เข้าใจว่าการพัฒนาความคิดจากคนจนให้เป็นคนรวยก็ต้องใช้เวลาพัฒนาความคิดให้สมสิ่งที่มีและเปลี่ยนแปลงมีชีวิตที่เป็นอะไรในเวลาต่อไป ซึ่งคนรุ่นใหม่ก็กำลังพยายามสอบคัดเลือกบุคลากรในประเทศตลอด
แล้วเรื่องตัวตนในโลกความจริงคือชีวิตอย่ามองเห็นว่าคนอื่นที่เขาจะเป็นคนไม่ค่อยมีความรู้จักกับคนมากหรือมีเพื่อนมากเป็นคนผิดปกติอะไรเท่านั้น แต่ก็มองว่าเขาก็มีชีวิตจะต้องดูแลอะไรหลายอย่างน่ะ ชีวิตคนก็มีแต่การจะได้พบกับคนที่มีการปฏิบัติงานให้ได้ไปพบเจอกับคนที่มีแนวทางชีวิตไปทางเดียวกันเท่านั้น เพราะคนทุกคนต่างมีนายจ้างที่เป็นประจำให้เขาไปหาทุน ชีวิตที่ไม่ได้เป็นนายจ้างดีๆที่ไม่หลอกคนเรื่องเงิน จะมีอำนาจดึงคนเข้าร่วมขบวนการอะไรไม่ค่อยได้หรอก ก็ต้องเข้าใจ ความสนุกในชีวิตนายจ้างคืองานที่เขาทำมีความสนุกเขาที่ได้เห็นผลลัพธ์ที่คาดหวัง แต่ลูกจ้างอาจจะนิยมความบันเทิงด้วยผลงานของศิลปินได้แทนการจะใช้เวลาไปกับความทุกข์ใจหรือเครียดจากการทำงานมากเกินไปหากชีวิตทำงานแล้วมีความเหงาหรืออะไรทุกข์ต่างๆ
ป.ล.คนทำงานน่ะชีวิตลงล๊อคหมดแล้ว แม้แต่คนทำงานขับรถก็เป็นงานที่เขาชำนาญในร่องของวิถีการทำงานของหน่วยงาน ชีวิตทำงานไปแล้วก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอื่นอะไรมาก รู้แต่ว่าสุขภาพตัวเองจะทำอะไรไหวหรือไม่ไหวอะไรอีกบ้าง ชีวิตคนทำงานน่ะถ้าไม่ไหวก็ไม่รู้ใครจะเหลียวแล คนทำงานแล้วก็มักจะเห็นคนบันเทิงมีความสุขในชีวิตว่าไม่มีความซีเรียสอะไร แต่คนบันเทิงก็เป็นคนสื่อสารด้วยบทการประพันธ์ คนดูคนบันเทิงให้สัมภาษณ์ตามรายการว่าชีวิตเขามีความทุกข์อะไรบ้าง คนดูยังมีความสนุกเลย คนทำงานจึงดูไม่ค่อยมีความสุขสบายอย่างคนทำมาหากิน ชีวิตรอดพ้นวิกฤติวัยหนุ่มไปได้ ก็ดีแล้วที่ยังสามารถจะมีเวลาหรือมีความสะดวกต่อการดูแลสุขภาพตน ชีวิตมีแต่ครอบครัวที่เป็นรู้จักมานาน สำหรับคนรู้จักตอนมีวัยหนุ่มแล้ว ก็มักจะรู้จักได้ไม่นานและรู้จักไม่มากพอ ถ้าไม่ซีเรียสก็คือไม่ซีเรียสว่าจะมีบุญอะไรมากหรือเปล่า ถ้าคนไม่ใช่คนรักกันแบบสวีทอะไรเลย ก็ไม่ใช่คูรักคู่ชีวิตอะไรหรอก ถ้าชีวิตก็มีแต่เรื่องอะไรล่ะ ก็หาคู่ชีวิตยากขึ้น ถ้าไม่มีอาการล้มเหลวของสุขภาพจิต ก็ปกติสำหรับคนมีสุขภาพจิตแข็งแรง ความสุขความทุกข์ก็อยู่ที่สุขภาพจิต ถ้าจิตใจดีไม่มีความป่วย จะบันเทิงหรือไม่บันเทิงมากก็ไม่เป็นไร ถ้าสังคมเขาจะเสวนาเรื่องอะไรๆแม้แต่ในสื่อ ถ้าสมองเราคิดให้สุขเราก็ไม่เสียสุขภาพจิต
ปัญหาสังคมไทยหลักตอนนี้คือปัญหาคนไม่มีเงินพอซื้อของใช่มั้ยครับ