ชะล่าใจมาก

ก็คือ ตอนนี้เราอยู่ม5ค่ะ เรารู้สึกว่าเราแย่ลง ไปรรเริ่มน้อยขึ้น รู้สึกเบื่อเหนื่อยไม่อยากทำอะไรหมดแรงหมดกำลังใจในการใช้ชีวิตมากๆ แอบเสียใจนะคะแบบกดดันตัวเองมาตลอด นอนคิดมาตั้งแต่ม4 ว่าออกทำงานดีมั้ยรู้สึกตัวเองต้องไปปรับพฤติกรรม แต่ใจนึงก็ทนหน่อยอีกปีสองปีก็จบแล้ว แต่นานเข้าเรารู้สึกเราหมดแรงกับการใช้ชีวิต เราไม่ได้ขี้เกียจนะคะ แต่หมดแรง บางทีคิดอะไรแผลงๆบ่อย ว่า จบชีวิตไปเลยเถอะ อยู่ให้คิดมากทำไม แต่เราก็มีแฟนแค่คนเดียวที่เรานึกถึงอยู่ ครอบครัวซ้ำเติมกำลับใจไม่มี นอนคิดก็ร้องให้ว่าอยากให้ใครสักคนที่เข้าใจอยู่ด้วยจริงๆ หรือเรากดดันตัวเองมากเกิน เพราะเราอยากสบายอยากทำอะไรให้คนอื่นชื่นชมมากกว่านี้ อยากทำงานช่วยแม่ ถึงจะเหนื่อยจะหนัก ตอนนี้ที่พิมพ์อยู่ก็เครียดเอาเรื่อง แพนิค กลัวตัวเองทำเรื่องอย่างว่าเอามากๆ กลัวพลั้งความคิด 😭