*บนรถหลังจากไปรับผมกลับจากสนามบิน(ไปสอบjlpt)

แม่ : ทำไมต้องเลือกเรียนสายภาษาญี่ปุ่นด้วย ไม่เรียนวิศวะหรือวิทย์คณิตหรือดนตรีอะไรงี้
ไม่ต้องไปสอบวัดระดับภาษาถึงกรุงเทพ

พ่อ : เปลี่ยนคำว่าทำไมเป็นอย่างอื่นดีกว่า
ลูกมันชัดเจน บอกสิ่งที่ต้องการ สิ่งที่อยากทำ
ที่มันพยายามอยู่ทุกวันนี้ก็ดีแล้ว
เธออยากให้ได้เรียนมหาลัยในกรุงเทพ
มันก็พยายามอยู่นี่ไง

*เงียบสักพักนึง

พ่อ : เธอต้องขอบคุณลูกที่มันตั้งใจ
ไม่เกเรออกนอกลู่นอกทาง

แม่ : ก็ขอบคุณซะสิ

พ่อ : ขอบคุณนะลูก

*ตอนนั้นผมช็อคไปละ ใจสั่นหวิวๆ ซึ้งมาก

ทัศนคติ
แม่ = เรียนจบปริญญาคือการได้ใบเบิกทาง การทำงานและการหางานวัดกันที่ประสบการณ์ ความเก่ง ความเอาตัวรอดทักษะชีวิต

พ่อ = อยากเรียนออกแบบ ทำบ้าน ทำสวน ทำตึก วิชาเลือกเสรีลงเขียนแบบตลอด แต่ไม่มีโอกาสได้ต่อยอด เพราะย่าไม่สนับสนุน จนต้องไปเรียนบัญชีแล้วก็ต่อบริหาร ทั้งที่ไม่มีใจรัก จบมาก็ไม่ได้ทำงานสายบัญชีหรือบริหารเท่าไหร่ แตเปิดบริษัทเกี่ยวกับการดูแลบ้าน ถึงจะลำบากและเหนื่อยหน่อยแต่ก็มีความสุขกับงานดี จากประสบการณ์ชีวิตนี่เองตอนนี้พอถึงวันที่ซัพพอร์ตผมได้ ก็เลยทำได้อย่างดีมากๆ

ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีต่อฝ่ายใดนะครับ
แค่อยากแชร์เรื่องราวดีๆวันนี้นิดหน่อย