สภาพแวดล้อมครอบครัวไม่เกี่ยวกับนิสัยหรอ

สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากมาระบายเรื่องในครอบครัวและคำถามบางอย่างซึ่งจะอยู่ท้ายๆ เราอยู่กับตายายที่ตจวมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้เราอายุ15 ยายเราจะชอบดุ ชอบว่า ตั้งแต่ยังไม่ขึ้นอนุบาล เรารู้นะว่าตอนเด็กยายดุ ด่า ว่า เพราะเป็นห่วงเพราะรัก ตอนนี้เราก็รู้เหมือนกันว่าถึงท่านจะดุจะด่า จะทะเลาะกันทุกวัน ก็ยังรักเรา อยากให้เราได้ดี แต่หลายครั้งที่เราถามคำถามปกติยายก็ชอบใช้เสียงใช้อารมณ์ หรือตอนที่ยายให้เราไปเอาของแล้วบางทีเราหาไม่เจอแล้วเราไปถามซ้ำยายก็โกรธ ทำหน้าไม่พอใจ แล้วก็ตอบเชิงประชด น้ำเสียงรุนแรง คือมันหลายเรื่องมากจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมเราคิดไม่ออก ในทุกๆวันเราทะเลาะกับยายทุกวันเลย ไม่ว่าเรื่องเล็กๆหรือเรื่องที่หนักกว่านั้น แล้วเราเป็นคนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใครตอนอยู่บ้าน พอญาติมาเราก้ไม่ชอบลงจากห้องด้วย เพราะญาติจะนั่งที่ห้องนั่งเล่น แล้วถ้าเราลงไปก็ต้องผ่านห้องนั้น แล้วพอญาติกลับ เราลงไปยายก็ชอบพุดประมานว่าถ้าญาติไม่ไปจะไม่ลงมาเลยใช่มั้ย จะหมกตัวแต่อยุ่ในห้องไม่ทำอะไรเลยหรอ จริงๆมันแรงกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่จะเปนคำพุดประมานนี้ แล้วบางครั้งก้บอกว่าเราโง่ที่ไม่กล้าไปเจอญาติ เจอใคร โตไปจะทำอะไรได้ คือเราก้ไม่รุ้จะลงไปเจอทำไม ไปไหว้ก้เหมือนไปขัดจังหวะ เราก้อายไม่กล้า แล้วมีวันนึงที่ลูกพี่ลูกน้องเรามาหา เขาอยู่ประมาณ อ.3 เป็นฝาแฝด ตอนนั้นเราพึ่งเลิกเรียน แล้วเราเหนือยมากเพราะช่วงเลิกเรียนก้ไปซ้อมแข่งโครงงาน ไหนจะงานที่ต้องทำในรร ตอนนั้นเราอยุ่ห้องพอดี เลยไม่อยากลงไปเพราะจะนอนพัก แต่น้องฝาแฝดเขาเดินขึ้นบันไดกันมา เราได้ยินเสียงดังมาแต่ข้างล่างเลยไปล้อคประตู พอน้องแฝดมาห้องเราแล้วเปิดประตูไม่ได้ก้พูดว่า พี่(ชื่อเรา)ไม่อยากเล่นด้วย ปล.น้องๆมากับแม่ของน้องแล้วกำลังคุยกับยายเราอยุ่ น้องแฝดเลยมาหาเรานะคะจะมาเล่นด้วย ต่อมายายมาตามน้องแฝดแล้วก็พุดเปนอีสานว่า เราเปนคนขี้โง่ ไม่กล้าเจอใคร แล้วก้พาน้องแฝดเดินลงบรรไดน้องๆเขาไม่รู้จะเข้าใจที่ยายเราพูดไหม น้องเข้าก้พุดเล่นด้วยกันปกติตามประสาเด่กต่อ แต่ยายเราก้ยังพุดต่ออีก2รอบเลยว่า (ชื่อเรา)ขี้โง่ พุดคำนี้อยุ่อีก2รอบกับน้องแฝด ตอนนั้นเราเหนื่อยมาก ไม่ได้อยากเลี้ยงเด็ก(น้องแฝดดื้อมากๆ)แต่อยากนอนพัก ก้ต้องมาเจอคำพุดแบบนี้ทั้งๆที่เราแค่ไม่ออกไปหา ครั้งอื่นๆเราก้เล่นกับน้องๆทุกครั้งที่มาเลยถึงเราจะพุดไม่เก่ง แต่ตอนนั้นเราเหนื่อยจริงๆ ไม่อยากเปนพี่เลี้ยงเด็ก เราก็ยอมรับนะว่าหลายครั้งเราก็พูดจาไม่ดีใส่ยายโดยไม่มีเหตุผลเพราะคำถามที่โดนถามเรารู้สึกเหมือนมันมีนัยแฝงจะว่าเราแซะเรา ถึงจริงๆมันจะไม่ใช่ บางครั้งก้เรื่องเล็กมากๆที่เราไปวีนใส่ยายโดยไม่มีเหตุผลอะไร ปล.ไม่ใช่คำหยาบนะคะ หมายถึงน้ำเสียง เราทำแบบนี้ที่บ้านจนเป็นนิสัย แต่ที่โรงเรียนเราแทบไม่ได้วีนเพื่อนหรือไปโกรธใครเลย แต่พอที่บ้านเรื่องเล็กๆเราก็อารมณ์เสียหงุดหงิด วันนี้แม่เราก็โทรมาถามเรื่องเรียนพิเศษนู่นนี่ แล้วต่อมาแม่พูดว่า ยายพูดว่าเราสั่งครีมมาทามั่วจนสิวเห่อหรอ ทั้งๆที่เราไม่ได้สั่งอะไรมาเลย เราแค่สิวเห่อเพราะแต่งหน้าแลว้มันอุดตัน เราก้เลยพุดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า ไม่ได้สั่งของมา ยายชอบพูดมั่ว แล้วแม่ก็สอนอย่าพูดแบบนี้ พยายามปรับเปลี่ยนนิสัย ทำไมชอบอารมณ์ร้อน จะอารมณ์ร้อนแบบนี้ใส่ทุกคนหรอ เราก็บอกว่าไม่ แม่ก็ถามว่าแล้วทำไมชอบพูดแบบนี้ใส่ยาย ตอนนั้นเราจะร้องไห้ เลยตอบๆไปเลยว่า ก็ยายเลี้ยงมาแบบนี้ แม่ก็เหมือนโกรธที่เราพูดเลยพูดว่า แล้วใครเลี้ยงเธอมา จะอยู่กับใคร นิสัยจะเป็นยังไงมันขึ้นอยู่กับตัวคนไม่ใช่ครอวครัว คือเรารู้นะว่าบางคนถึงจะโดนเลี้ยงมาแบบดุๆด่าๆ ทะเลาะกันก็เปนคนอารมณ์เย็น ไม่เถียง ไม่พูดต่อปากต่อคำได้ แต่เราไม่ใช่ เราหงุดหงิด ขี้วีน เถียงตลอด ทะเลาะตลอด คือเราโตมาแบบนี้ การที่เราเป็นแบบนี้มันเพราะนิสัยของเราเองใช่ไหมอย่างเดียวเลยหรอ ที่ชอบขึ้นเสียง หงุดหงิด อารมณ์ไม่ดีตลอดเวลาที่อยู่บ้าน คือแม่พูดเหมือนสภาพแวดล้อมในครอวครัวไม่เกี่ยวเลยด้วยซ้ำ ยิ่งโตเราก็ยิ่งทะเลาะกับยายมากขึ้น  คือเราคิดด้วยซ้ำว่าถ้ายายไม่ดุไม่ด่าเราอาจจะไม่เป็นแบบนี้ไหม ไม่รู้ทำไมเริ่มโตเราถึงเป็นแบบนี้ เราไม่กล้าบอกรักคนในครอบครัวสักคนด้วยซ้ำ หรือแค่กอดกลับเราก็ไม่กล้ากอดกลับ คือเราเก็บกดหลายเรื่องมากๆที่ยายพูดใส่เรา ส่วนใหญ่อารมดีและพูดมากแค่ตอนที่อยู่โรงเรียน >ต่อจากนี้เปนสิ่งที่เราโดนบ่อยแล้วบางทีก้คิดว่าพูดเพราะรักเราหรอ ช่วงป4ถึงตอน ม3 ยายเรา แม่เรา ก็ชอบพูดเกี่ยวกับร่างกายเราว่า แขนเราใหญ่บ้าง ขาใหญ่บ้าง พุงยื่น ทั้งๆที่เราตัวผอม ช่วง ป3 ป4 เราชอบใส่กางเกงขาสั้นไปซื้อของ หรือไปข้างนอกมาก เพราะมันสบาย สั้นแบบเห็นขาอ่อนนะคะ แต่อตนนั้นเราไม่รู้ว่าตัวเองขาใหญ่ จู่ๆต่อมายายเราก้ทักตอนที่เราจะไปซื้อขนมว่าทำไมใส่แต่ขาสั้น เราก้บอกไปว่ามีแต่ขาสั้น จากนั้นยายเราก้เริ่มพูดว่า เราขาใหญ่ แขนใหญ่ ดูไม่สวย ดูอ้วน แถมมีพุง คือจนตอนนี้ ม3 บางทีก้ยังพูดขึ้นมา แล้วช่วง ป5-6 ยายเราเอาไปพูดกับน้าเราผ่านการโทร ว่าเราขาใหญ่ แขนใหญ่ แล้วก้ชอบบอกว่าขาใหญ่เพราะเรากินโซเดียมเยอะ กินเค็ม ทั้งๆที่มันเป็นกรรมพันธุ์จากแม่ ตั้งแต่ ป4 ที่ยายพูดว่าเราขาใหญ่ เราก้ไม่ใส่ขาสั้นออกนอกบ้านอีกเลย ถ้าไม่ใช่ขาสั้นที่ยาวถึงเข่า เปลี่ยนไปใส่กางเกงขายายทุกครั้งที่ออกจากบ้าน บางครั้งก้บอกเข่าเราดำยังใส่ขาสั้น แล้วก้ไม่นานมานี้ตอนเราขึ้น ม3 นี่แหละ มีญาติมาหายายตอนเช้าวันธรรมดา ตอนนั้นเรานั่งรอรถในห้องนั่งเล่น ญาติคนนั้นยืนคุยกัลยายเราหน้าบ้าน ถามเกี่ยวกับเราว่าตอนนี้โตมาเปนไงบ้าง แล้วยายเราตอบว่าตอนนี้เราอวบๆ เราไม่เข้รใจจริงๆทำไมตอบแบบนั้นเพราะเราแขนใหญ่ ขาใหญ่หรอ เราหนัก39 สูง154 ค่าน้ำหนักต่ำกว่าเกณด้วยซ้ำแถมเดือนก่อนแม่เราก้พุดวาพุงเราใหญ่ตอนไปลองชุดว่ายน้ำที่โลตัสแล้วตรงนั้นคนเยอะเราอายมากแถมพุดต่ออีกว่าแขนขาก้ใหญ่ แล้วพ่อก้มาพุดเกี่ยวกับร่างกายเราอีก แล้วแม่ก้เออออเห่นด้วย จนต่อมาเราร้องไห้กลางโลตัส พอถึงบ้านเราถึงบอกว่าร้องเพราะอะไร คือตอนเราร้องพ่อแม่ดูไม่คิดเลยว่าเราร้องเพราะเรื่ิงนี้ พอแม่รุ้แม่ก้พุดว่า แซวเล่น555 ,ยายเราบางทีจะพูดเรื่องการเรียนเราว่าเราเรียนไม่ดี เรียนไม่เก่ง เกรดก็น้อย ทั้งๆที่ไม่เคยรู้เกรดเราด้วยซ้ำ เพราะเราไม่คิดจะบอก เกรดเราทุกเทอมไม่เคยต่ำกว่า3.9เลย ก้ยังด่าเรานุ่นนี่เกี่ยวกับการเรียน ทั้งที่ไม่เคยถามเราเลยว่าเรียนเปนยังไง แถมพูดบ่อยด้วยว่าเราติดโทรศัพ ไม่ตั้งใจเรียน จบ ม3 ก้พอแล้ว555 หรือหลายรอบเปนเรื่องเล็กๆที่ยายชอบว่าเราเช่น อาบน้ำไว ไม่ชอบสระผม(เราสระ2วันครั้ง) แต่ยายบอกให้สระทุกวัน  ,เอาผ้าห่มที่ยายพับไว้มาใช้ในห้องเรา แล้วยายขึ้นมาดูแล้วก้พูดว่าจะใช้ผ้าห่มทำไมหลายผืน(ขึ้นเสียง)คือมันเปนผ้าห่มที่ยายเราไม่ได้ใช้อะไรนะคะ เราคิดไม่ออกแต่มันเยอะมาก คือไม่ได้พูดเล่นๆขำๆนะ แต่พูดแบบใช้อารมเลย คือเราเปนคนขี้หงุดหงิดเพราะนิสัยอย่างเดียวไม่เกี่ยวกับครอบครัวเลยดิ เรารุ้นะว่าตัวเอวก้ผิดควรปรับปรุง ไม่ควรไปต่อล้อต่อเถ่ยงหรือขึ้นเสียงกับคนที่เลี้ยงเรามา แต่เราทำไม่ไดัไง ก้เบื่อตัวเองเหมือนกัน คือทุกเรื่งที่พุดกับเรามันปกติในครอบครัวเลยใช่ไหม