ทุกปีเมื่อถึงวันที่ 7 เดือน 7 เรามักจะเห็นภาพของเทศกาล Tanabata หรือเทศกาลดวงดาวของญี่ปุ่น
ผ่านกระดาษคำอธิษฐานสีสันสดใสที่แขวนอยู่บนกิ่งไผ่ โคมไฟในคืนฤดูร้อน
และตำนานของคู่รักบนฟ้าอย่าง Orihime กับ Hikoboshi ที่ได้พบกันเพียงปีละครั้ง

แต่ถ้ามองให้ลึกลงไป Tanabata ไม่ได้เป็นแค่เทศกาลโรแมนติก หรือเรื่องรักเล่าบนความเศร้าสวย ๆ บนท้องฟ้าเท่านั้น
แต่ยังเป็นเรื่องของ “คำอธิษฐาน” “การรอคอย” และ “ระยะห่าง” ที่มนุษย์ทุกยุคทุกสมัยต่างเคยสัมผัสในแบบของตัวเอง

1. Tanabata คือวันของคำอธิษฐาน

ภาพจำสำคัญของเทศกาล Tanabata คือการเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษสีที่เรียกว่า "短冊 / tanzaku" ที่นำไปแขวนไว้กับกิ่งไผ่

บ้างก็ขอให้เรียนเก่งขึ้น
บ้างก็ขอให้สุขภาพดี
บ้างก็ขอให้ได้พบคนสำคัญ
บ้างก็แค่ขอให้ความรู้สึกบางอย่างส่งไปถึงใครบางคนก็พอ

หลายคนอาจไม่ได้ขออะไรยิ่งใหญ่
สิ่งที่น่าสนใจคือ แม้เราจะรู้ว่าคำอธิษฐานอาจจะไม่มีโอกาสที่จะเป็นจริง
แต่เราก็ยังอยากเขียนออกมาอยู่ดี
เหมือนกับว่านี่คือการ "ประคองหัวใจให้อยู่ได้ด้วยความหวัง  .. เพราะเรายังมีสิ่งที่อยากเชื่อ"
และ “ยังมีใครบางคนหรือบางสิ่งที่เรายังอยากส่งใจไปถึง”

สำหรับ Tanabata กระดาษ tanzaku จึงไม่ใช่แค่ของตกแต่งเทศกาล
แต่มันคือข้อความเล็ก ๆ จากหัวใจที่ถูกฝากไว้กับลม ฟ้า ดาว และกิ่งไผ่


2. ความรักที่อยู่ได้ด้วยการรอ

ตำนานของ Orihime และ Hikoboshi เป็นเรื่องของคู่รักที่รักกัน
แต่ถูกแยกให้อยู่คนละฝั่งของทางช้างเผือก และจะได้พบกันเพียงปีละครั้งในคืนวันที่ 7 เดือน 7

ถ้ามองแบบผิวเผิน นี่คือเรื่องรักเศร้า
แต่ถ้ามองในอีกมุม นี่คือเรื่องของความรักที่ยังคงอยู่ตลอดไป ในเงื่อนไขของคำว่า "รอ"

ในโลกปัจจุบันทุกอย่างไวขึ้น ความสัมพันธ์ต้องชัดเจนทันใจ
การหายไปไม่นานในช่วงเวลา ก็อาจทำให้คนรู้สึกไม่มั่นคงแล้ว
แต่ Tanabata เล่าเรื่องรักที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลา
มีแต่ความเชื่อที่ว่าวันหนึ่งจะได้พบกันอีกครั้ง
ความโรแมนติกของ Tanabata จึงไม่ได้อยู่แค่ “วันที่ได้พบกัน”
แต่อยู่ใน “ทุกวันที่ยังรอ”
อยู่ในทุกวันด้วยความทรงจำ ความหวัง และคำอธิษฐานที่ถูกส่งออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกปี
กับหัวใจที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากอีกคน จากอีกฝั่งของฟ้า

3. ทางช้างเผือกในฐานะระยะห่าง

ในตำนาน Tanabata ทางช้างเผือกคือแม่น้ำบนท้องฟ้าที่คั่นกลางระหว่าง Orihime กับ Hikoboshi

แต่มันไม่ใช่แค่ฉากหลังที่สวยงาม ทางช้างเผือกคือ “ระยะห่าง”
คือสิ่งที่มองเห็นได้ไกลๆ แต่ไม่สามารถข้ามไปได้
พื้นที่ตรงกลางระหว่างคนสองคนที่ยังมองหากัน แต่ยังไปไม่ถึงกัน

ในชีวิตจริง เราทุกคนอาจมีทางช้างเผือกของตัวเอง

บางครั้งมันคือระยะทาง
บางครั้งมันคือเวลา
บางครั้งมันคือหน้าที่
บางครั้งมันคือคำพูดที่ยังไม่ได้พูด
หรือความรู้สึกที่ส่งไปไม่ถึงใครอีกคน

ทางช้างเผือกไม่ได้เป็นเพียงกำแพง มันยังเป็นเส้นทางด้วย
ที่ในคืนหนึ่งของปี ก็กลายเป็นหนทางที่พาให้ทั้งสองกลับมาพบกัน

แม้ระยะห่างจะมีอยู่ ความคิดถึงก็ยังพยายามหาทางเดินของมันเสมอ

จากตำนานบนฟ้า สู่ MILKY WAY TALES

จากความคิดเรื่องคำอธิษฐาน การรอคอย และทางช้างเผือกที่คั่นกลาง
ผมเลยลองเขียนเพลงคู่เล็ก ๆ ในชื่อ "MILKY WAY TALES" โดยเล่าเรื่องเดียวกันจากสองมุมมอง

ฝั่งหนึ่งคือเสียงของ Hikoboshi
"ミルキーウェイテイルズ – 彦星の声"
หรือ **MILKY WAY TALES – Hikoboshi no Koe"



อีกฝั่งคือความรู้สึกของ Orihime
"ミルキーウェイテイルズ – 織姫の想い"
หรือ "MILKY WAY TALES – Orihime no Omoi"


สองเพลงนี้ผมไม่ได้พยายามเล่าตำนาน Tanabata แบบตรงตามเรื่องเล่ามากนัก
แต่อยากหยิบหัวใจของเรื่องมาเล่าใหม่ในแบบของเพลงรัก ที่ยังคงหัวใจไว้แบบนั้น

เพลงฝั่ง Hikoboshi คือเสียงของคนที่อยู่บนพื้นดิน มองขึ้นไปบนฟ้า และพยายามส่งความคิดถึงข้ามแม่น้ำดวงดาวไปหาใครบางคน

เพลงฝั่ง Orihime คือความรู้สึกของคนที่อยู่ไกลออกไป แต่ยังเชื่อว่าคำอธิษฐานและความคิดถึงจะพาเขากลับมาอีกครั้ง

ถ้าฟังทั้งสองเพลงต่อกัน มันก็เหมือนกับการอ่านจดหมายสองฉบับจากคนละฟากของทางช้างเผือก
ฉบับหนึ่งคือเสียงที่ส่งออกไป
อีกฉบับคือความรู้สึกที่ยังรอรับอยู่

Tanabata ไม่ใช่เพียงเรื่องของคนสองคนที่ถูกพรากจากกัน
แต่คือเรื่องของคำอธิษฐานเล็ก ๆ ที่ยังคงเดินทางต่อไป แม้ระหว่างทางของความห่างที่คั่นกลาง
แต่ยังมีความหวังเพื่อรอวันที่ทางช้างเผือกจะพาใครบางคนกลับมาอีกครั้ง

แม้ว่าทางช้างเผือกจะกว้างใหญ่เพียงใด
ตราบใดที่ยังมีใครสักคนเฝ้ามองฟ้าอยู่ ความคิดถึงก็ยังมีทางเดินของมันเสมอ