ไอ้ด่าง - เรื่องเล่าหลอน

กระทู้สนทนา

"ไอ้ด่าง"
แต่งโดย "ณ เสียงฝน"

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายสาดแสงแผดเผาจนเขาเหงื่อซึม เสื้อเชิ้ตสีอ่อนของพีทเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง เขายืนปาดเหงื่อพลางมองดูสนามหญ้าหน้าบ้านของตัวเองด้วยความหดหู่ระคนเหนื่อยใจ

พีทเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ที่รักความสงบ หลังตรากตรำทำงานหนักและเก็บหอมรอมริบมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ซื้อบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆ หลังมุมเป็นส่วนตัวที่มีสวนหลังบ้านกว้างขวางได้ ความสุขเดียวในวันหยุดของชายหนุ่มคือการได้พรวนดิน ปลูกดอกไม้ และดูแลต้นมะม่วงเขียวเสวยที่กำลังโตวันโตคืน

แต่ความสุขเรียบง่ายนั้นกลับถูกทำลายลงโดย "ไอ้ด่าง" หมาพันธุ์ทางขนสีครีมมอมแมมของป้าพรข้างบ้าน
มันไม่ได้แค่เห่าส่งเดชกลางดึก แต่ยังมีพฤติกรรมประหลาดที่ทำให้พีทแทบเป็นประสาท มันชอบมุดรั้วลวดหนามเข้ามาในเขตบ้านของเขาแล้วตะกุยหน้าดินจนต้นไม้ที่เขาฟูมฟักขาดกระจุยกระจาย เขาเคยเดินไปคุยกับป้าพรเพื่อนบ้านอย่างสุภาพอ่อนน้อมหลายต่อหลายครั้ง

"นะครับป้า ช่วยล่ามไอ้ด่างมันทีเถอะ ผมขอล่ะ"

แต่สิ่งที่ได้คือรอยยิ้มละเลยกับประโยคเดิมๆ ว่า "โถคุณพีท ป้าขอไม่ล่ามนะ หมามันก็ซนตามประสา เดี๋ยวป้าดุให้ก็แล้วกัน"

วันแล้ววันเล่าที่พีทต้องเลิกงานกลับมาพบกับสภาพสวนหลังบ้านที่พังยับเยิน เขาต้องก้มหน้าก้มตาตามกลบหลุมดินเหล่านั้นด้วยความอดกลั้น

จนกระทั่งบ่ายวันนี้ ความอดทนอันยาวนานของเขาขาดสะบั้นลง..

พีทเดินถือแก้วกาแฟออกไปที่ระเบียงกะจะนั่งจิบกาแฟพลางรับลมเย็นๆ ให้สบายใจ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นภาพไอ้ด่างที่กำลังตะกุยดินตรงโคนต้นมะม่วงอย่างบ้าคลั่ง ดินร่วนกระเด็นกระดอนไปทั่วสนามหญ้าไทเปที่เขาเพิ่งปูพื้นใหม่ด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเดือน ภาพความเสียหายซ้ำๆ ซากๆ และความเพิกเฉยของคนข้างบ้านแล่นขึ้นมาจุกในอก ความโมโหทำเอาเขาหน้ามืด พีทคว้าท่อนไม้หน้าสามที่วางทิ้งไว้ข้างกำแพงแล้วเขวี้ยงออกไปสุดแรง

ปึก!

ไม้หน้าสามกระทบเข้าที่หัวไอ้ด่างอย่างจัง เสียงร้องเอ๋งสั้นๆ ดังขึ้นก่อนขาดหายแทบจะในทันที ร่างของมันกระตุกแรงเร็วสองสามครั้งก่อนแน่นิ่งไปในที่สุด

พีทยืนนิ่ง มือที่ถือแก้วกาแฟค้างกลางอากาศ เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าไอ้ด่าง เขาก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างนิ่งสนิท ลิ้นจุกปาก ตาเบิกโพลง

เขายกมือปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเป็นเม็ดๆ บนหน้าผาก ถ้าป้าพรรู้เข้า แกต้องแจ้งความเอาเรื่องเขาแน่ พีทกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ทางเดียวที่คิดออกตอนนี้คือเขาต้องทำลายหลักฐาน

ในเมื่อหลุมก็มีอยู่แล้ว เขาแค่ต้องฝังร่างของมันให้ลึกขึ้นอีกหน่อย หวังว่าป้าพรจะคิดว่ามันแค่หลงหายไปเองเหมือนทุกที

พีทเดินเร็วๆ ไปหยิบจอบในห้องเก็บของมาเริ่มลงมือขุดหลุมเดิมที่ไอ้ด่างขุดทิ้งไว้ให้ลึกกว่าเดิม มือเขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว หูได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเป็นจังหวะ เขาไม่ตื่นตระหนก ที่จริง.. ใจของเขาสงบนัก

กึก!

ปลายจอบกระทบกับวัตถุแข็งบางอย่างใต้ดิน พีทขมวดคิ้วก่อนใช้จอบแซะดินรอบๆ ออกเพื่อจะงัดมันขึ้นมา เมื่อหน้าดินร่วนหลุดลงพื้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ก้อนหิน

มันคือของแข็งผิวสีขาวหม่น.. กระดูกมนุษย์...

เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือเสียขวัญเหมือนคนทั่วไป ตรงกันข้าม สีหน้าเขานิ่งสนิทแววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

เขาก้มมองหัวกะโหลกแห้งกรังข้างเศษผ้าขาดวิ่นสีชมพูหม่น... มันเคยเป็นส่วนหนึ่งของชุดเดรสที่เหยื่อรายที่สามของเขาใส่ เขาจำได้.. เขาพบเธอที่ป้ายรถเมล์เมื่อปีก่อน เขาพยายามไม่หาเหยื่อบ่อย ไม่เกินสองรายทุกหกเดือนจะได้ไม่มีใครสงสัย

ที่ผ่านมา เขารู้ว่าไอ้ด่างไม่ได้เข้ามาขุดสวนเพราะความซนตามประสาหมา แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณสัตว์ที่ได้กลิ่นซากเนื้อเน่า มันพยายามจะขุดเอา "คอลเลกชัน" ที่เขาอุตส่าห์ฝังกลบไว้อย่างมิดชิดใต้โคนต้นมะม่วงนี่ขึ้นมาต่างหาก

แกร๊ง!

เสียงดังขึ้นจากด้านหลัง พีทหันไปมองเห็นป้าพรยืนอ้าปากค้างตาเบิกกว้าง จานข้าวสแตนเลสของไอ้ด่างตกคว่ำบนพื้นที่อยู่อีกด้านของรั้วลวดหนาม แกกวาดสายตาจากเขาไปยังศพของไอ้ด่าง ซากโครงกระดูกมนุษย์ที่ก้นหลุม ก่อนค่อยๆ หันมาสบตาเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

พีทถอนใจ ก่อนค่อยๆ ลุกยืน เขาก้าวเข้าหาก่อนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสูงวัย รอยยิ้มซื่อๆ ที่เคยมีให้เพื่อนบ้านเป็นประจำคลี่กว้างขึ้นทุกที ตรงกันข้ามกับแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก

"ถ้าล่ามมันตามที่กูขอเรื่องมันก็จบ.."

-- จบ --
☕️🍃พิมพ์ผิดพิมพ์พลาดขออภัยนะคะ ส่วนมากใช้มือถือพิมพ์ ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ ✌🏻

**ไม่อนุญาตให้นำไปเผยแพร่โดยไม่ให้เครดิตผู้เขียน;
#ลึกลับ #น่ากลัว #หลอน #เล่าเรื่องผี