รอยจำในวันฝนพรำ

กระทู้สนทนา

ฝนตกพรำๆ ฉันนั่งจิบกาแฟดำร้อนริมหน้าต่างคาเฟ่เก่า ไออุ่นจากแก้วลอยขึ้นท่ามกลางอากาศเย็น เสียงฝนแผ่วเบาราวกับพาฉันย้อนกลับไปยังคืนหนึ่งในอดีต

คืนนั้นฝนตกหนักไม่ต่างจากวันนี้ ห้องเล็กๆ สว่างด้วยแสงไฟอุ่น มีกลิ่นกาแฟกรุ่นอยู่ในอากาศ และมีเราเพียงสองคน

ฉันเดินเข้าไปโอบกอดเธอเบาๆ ก่อนซบศีรษะลงบนไหล่

"คิดถึงบรรยากาศแบบนี้จัง..." ฉันเอ่ยเบาๆ

เธอยิ้มโดยไม่หันกลับมา ก่อนจะกุมมือฉันไว้ ความเงียบในห้องกลับอบอุ่นกว่าคำพูด

เธอแกล้งใช้นิ้วขีดข่วนลงบนแผ่นหลังฉันเบาๆ ฉันสะดุ้งนิดหนึ่งก่อนหัวเราะ

"เดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก" เธอพูดยิ้มๆ

"งั้นก็ดีสิ..." ฉันตอบ "จะได้มีรอยไว้เตือนว่า คืนนี้เราเคยมีความสุขด้วยกัน"

เธอส่ายหน้า พลางยิ้มทั้งน้ำตา นัยน์ตานั้นซ่อนความเศร้าจางๆ ราวกับรู้ดีว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ ก่อนจะกระชับมือฉันให้แน่นขึ้น

เสียงฝนยังคงดังอยู่ข้างนอก ราวกับเป็นพยานของความทรงจำในคืนนั้น

ฉันยกกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง รสขมปร่าซึมซาบลงไปพร้อมกับความรู้สึกโหยหาอดีตที่ไม่อาจย้อนคืน ทอดสายตามองสายฝนที่ยังโปรยปรายไม่หยุด

บางครั้ง รอยที่อยู่กับเราได้นานที่สุด อาจไม่ใช่รอยข่วนบนแผ่นหลัง

แต่คือร่องรอยของความทรงจำ ที่สลักอยู่ในหัวใจ และไม่มีวันเลือนหาย